เอวาลุกขึ้นนั่งหลับตาด้วยความปวดหัว มือนวดคลึงขมับตัวเองจากอาการแฮงค์เมื่อคืนนี้ เธอก็ว่าไม่ได้ดื่มเยอะขนาดนั้นนะ ยังมีสติรับรู้และจำได้ทุกอย่างแม้การควบคุมจะต่ำลงกว่าปกติก็ตาม แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นเมามายอะไร แต่ทำไมปวดหัวแบบนี้ล่ะ
“เหล้าฟรีไง” เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นจากข้างๆ เอวาปรายตามองเล็กน้อยไม่ได้สนใจแล้วขยับตัวเพื่อลงจากเตียง
“อ๊ะ!” แล้วเธอก็ถูกดึงกลับไปเผชิญหน้ากับเขาคืน
“พูดด้วยไม่ได้ยินหรือไง” เขาว่าขึ้นอย่างหมั่นไส้กับท่าทางเมินเฉยของเธอ
“ชอบให้เงียบไม่ใช่หรือไง ไม่อยากให้พูดไม่ใช่เหรอ” เธอย้อนกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ ใบหน้าบึ้งตึงอย่างไม่ปิดบัง
“เมื่อคืนไม่เป็นแบบนี้” เมื่อคืนก็หายจนขย่มเขาไม่หยุดเลยนะ
“เมาไง ทำไปโดยสติไม่สมประกอบ” เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไรจึงย้อนกลับไปอย่างที่เป็น อีกอย่างเพราะเธอโกรธเป็นเหมือนกันนั่นแหละถึงได้ทิ้งร่องรอยไว้เต็มตัวเขาแบบนี้
“......” สายลมมองสบตากั
