Demon’s Love แอบรัก…นายรุ่นน้อง! (เล่ม1+2)

ตอนที่ 1 (ครึ่งแรก)

Demon's Love แอบรัก... นายรุ่นน้อง!

Writer : Aile'N

ตอนที่ 1 (ครึ่งแรก)

กรุ้งกริ๊ง!

มือบางผลักบานประตูกระจกใสเข้ามาภายในร้านกาแฟขนาดกลางที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับมหาวิทยาลัยชื่อดังในเช้าวันถัดมาอย่างคุ้นเคย ตอนนี้ปิดเทอมอยู่น้ำขิงจึงทำงานที่ร้านกาแฟนี้ได้เต็มวัน แต่ถ้าเปิดเทอมเมื่อไรคงได้ทำเฉพาะเวลาที่ไม่มีเรียนเท่านั้น วันนี้ที่มหาวิทยาลัยหลายคณะก็กำลังเปิดรับสมัครนักศึกษาใหม่พอดี คนเลยเยอะเป็นพิเศษแต่ร้านยังไม่เปิด ฉะนั้นเมื่อเข้ามาจึงเห็น 'อาย' เจ้าของร้านกำลังวิ่งวุ่นสั่งพนักงานเตรียมตัวเปิดร้านก่อนเวลาเพื่อกอบโกยรายได้จากตรงนี้

"ไปๆ น้ำขิง รีบเปลี่ยนชุด ร้านจะเปิดแล้ว" อายบอกรีบๆ น้ำขิงพยักหน้ารับก่อนเดินหายเข้าไปหลังร้านเพื่อเปลี่ยนชุด ชุดพนักงานของที่นี่เป็นชุดเมดขาวดำ เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว ผูกโบสีดำที่คอเสื้อ ใส่ทับด้วยกระโปรงทรงเอสีดำสั้นเหนือเข่าขึ้นมาไม่มากนัก ทับด้วยผ้ากันเปื้อนมีจีบระบายเล็กๆ อีกที บนหัวใส่ที่คาดผมเขากวางที่มีรูปโลโก้ของร้านติดอยู่ตรงกลาง ผู้หญิงสวยหุ่นดีร้อยทั้งร้อยใส่ชุดนี้แล้วดูสวยเร้าใจในสายตาพวกผู้ชายทั้งนั้น น้ำขิงก็เช่นกัน ผู้ชายส่วนใหญ่มาที่นี่เพื่อมานั่งมองน้ำขิงแต่เจ้าตัวไม่ยักจะรู้ตัวสักที

ด้วยเหตุนี้เองหญิงสาวจึงเป็นพนักงานที่ลูกค้านิยมเรียกใช้บ่อยที่สุดเพราะงั้นในทุกๆ วันเธอจึงต้องเหนื่อยกว่าเพื่อนร่วมงานเยอะหน่อย แล้วยิ่งวันนี้ลูกค้าเยอะมากๆ พอเปลี่ยนชุดเสร็จอายก็สั่งเปิดร้านทันที เพียงไม่นานลูกค้าก็ทยอยกันเข้ามานั่งจนเกือบเต็ม น้ำขิงกับเพื่อนร่วมงานจึงต้องวิ่งวุ่นจนไม่ได้หยุดพักตลอดช่วงเช้า แต่เธอก็ไม่เคยบ่นอะไรเลยสักคำ ขยันทำงานจนวินาทีสุดท้าย เป็นเหตุให้อายเอ็นดูเธอมากกว่าใคร

กรุ๊งกริ๊ง!

เสียงเปิดประตูร้านเข้ามาของลูกค้าทำน้ำขิงหันไปสนใจโดยอัตโนมัติแต่ก็ต้องหันกลับในทันทีเมื่อเห็นร่างสูงคุ้นตาเดินเข้ามาในร้านพร้อมผู้หญิงหน้าตาดีคนหนึ่ง ทั้งคู่เดินพากันไปนั่งโต๊ะว่างที่อยู่มุมร้าน พร้อมหยิบเมนูที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาเปิดดูตามปกติ ทั้งคู่ใส่ชุดนักศึกษาคาดว่าคงจะมาลงทะเบียนเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกันกับเธอแน่ๆ อะไรจะบังเอิญขนาดนี้กัน?

"เหม่ออะไรอยู่ ไปรับออเดอร์ลูกค้าใหม่สิ" อายที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์สะกิดบอกน้ำขิง ริมฝีปากบางอมชมพูดถูกขบกันแน่นจากฟันซี่บน เมื่อมองไปรอบร้านแล้วไม่มีใครว่างพอที่จะไปรับออเดอร์โต๊ะนั้นได้เลยนอกจากเธอ ตากลมเหลือบมองไปที่โต๊ะนั้นอีกครั้งอย่างลำบากใจ ที่จะต้องไปเผชิญหน้ากับผู้ชายที่แอบชอบกับผู้หญิงคนอื่น ผู้หญิงคนนั้นคงเป็นคนเดียวกับที่เวย์อิ้งพูดถึงเมื่อคืนแน่ๆ แค่คิดขาสองข้างก็เหมือนจะก้าวไม่ออก แต่ก็พยายามฝืนใจก้าวขาสั่นๆ เดินไปเมื่อเห็นสายตาเชิงตำหนิจากเจ้าของร้านที่มองมา

ตึกตึกตึกตึกตึก..

ยิ่งเดินใกล้เข้าไปเท่าไรหัวใจน้ำขิงก็ยิ่งเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ สงบลำบาก ควบคุมไม่อยู่ รู้สึกประหม่าไปเสียหมด! แต่เธอไม่มีทางเลือกจึงต้องรีบทำให้มันเสร็จๆ ไป!

"ระ รับอะไรดีคะ" ร่างบางเปล่งเสียงตะกุกตะกักออกไปแผ่วเบาเมื่อเดินมาถึง พอพูดออกไปได้ก็อยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ขาดนักที่ทำให้เสียความมั่นใจ

"ผมเอาชาอังกฤษกับ...." แอลชะงักคำพูดกะทันหันเมื่อเงยหน้าขึ้นมา และอยู่ๆ สมองเขาก็ลืมสิ่งที่จะพูดไปหมดเมื่อเห็นหน้าน้ำขิง เพราะเขารู้สึกคุ้นหน้าเธอแปลกๆ เหมือนเคยเจอที่ไหน

"มีอะไรหรือเปล่าแอล?" คนที่มาด้วยกันสะกิดถามพร้อมมองหน้าน้ำขิงตามสายตาของแอลออย่างสงสัย ร่างบางเม้มปากแน่นอย่างอึดอัดใจ แข้งขาสั่นเกือบจะยืนไม่อยู่แต่ต้องอดทนไว้อย่างถึงที่สุด

"เอ่อ เปล่าหรอก.. เมล์จะกินไรให้แอลสั่งให้มั้ย" แอลบอกปัดพร้อมละสายตามามองเพื่อนร่วมโต๊ะยิ้มๆ คำพูดจาที่ฟังดูอ่อนโยนเป็นพิเศษทำร่างบางยืนกำมือแน่นอย่างพยายามหักห้ามใจไม่ให้แสดงท่าทีอะไรให้คนทั้งคู่สงสัย แอลจำเธอไม่ได้จริงๆ.. และหญิงคนนี้ก็คงเป็นแฟนของแอลที่เวย์อิ้งพูดถึงเมื่อคืนนี้แน่ๆ ยิ่งเห็นร่างสูงแสดงท่าทีห่วงใยเธอคนนั้นมากเท่าไร น้ำขิงก็ยิ่งอยากจะออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด เธอทนมองไม่ได้.. ก้อนเนื้อในอกมันบีบตัวแน่นจนหายใจไม่ออก นานเข้าต้องแย่แน่ๆ

"ไม่เป็นไร แอลสั่งเถอะ เดี๋ยวงง" เสียงหวานตอบกลับพร้อมแย้มรอยยิ้มงดงามออกมา น้ำขิงเบือนหน้าหนีเมื่อเห็นแอลยิ้มกลับให้เธออย่างอ่อนโยน

"เอ่อ.. ผมเอาชาฝรั่งกับไวท์ช็อกโกแลตชีสเค้กครับ" แอลหันมาบอกน้ำขิงนิ่งๆ เป็นปกติยิ่งทำให้เธอมั่นใจว่าเขาจำเธอไม่ได้ แต่ก็ดีแล้วล่ะ.. ดีแล้ว..

"ค่ะ.. คุณผู้หญิงล่ะคะ" น้ำขิงก้มหน้าตอบรับก่อนหันมาถามผู้หญิงที่นั่งร่วมโต๊ะทันที เธออยากออกไปจากตรงนี้เร็วๆ ก่อนที่จะยืนไม่อยู่ แต่เมื่อได้มองหน้าผู้หญิงคนนั้นชัดๆ ในอกกลับรู้สึกหน่วงแปลกๆ เธอสวยมากจนน่าตกใจ เหมาะแล้วล่ะที่ได้เป็นแฟนกับแอล ทั้งคู่เหมาะสมกันดีเธอควรยินดีด้วยสิถึงจะถูก..

"เมล์เอา piccolo latte.. นมสดปั่น เครปเค้กวนิลา..แล้วก็มะม่วงชีสเค้ก.."

"พอแล้ว กินเยอะเดี๋ยวก็มาบ่นว่าน้ำหนักขึ้นอีก ไวท์ช็อกโกแลตที่แอลสั่ง แอลก็สั่งมาให้เมล์นะ" แอลพูดดักเมื่อเห็นเพื่อนร่วมโต๊ะสั่งของหวานไม่ลืมหูลืมตา น้ำเสียงทุ้มนุ่มๆ ที่แสดงออกถึงความเป็นห่วงที่มีให้คนตรงหน้าบวกกับสรรพนามที่ใช้เรียกกัน ทำเอาน้ำขิงกัดริมฝีฝากตัวเองแน่นอย่างแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วปาก

"ก็สั่งเผื่อเนตันด้วยนั่นแหละ.. เมล์กินคนเดียวไม่หมดหรอก" เธอบอกอ้อมแอ้มถึงบุคคลที่สามซึ่งไม่รู้ว่าจะมาเมื่อไร

"ไอ้เนมันกินของหวานที่ไหนกันล่ะ กินเองก็บอกมาเถ๊อะ" แอลพูดพร้อมจ้องหน้า 'เมโมดี้' อย่างจับผิด หญิงสาวหัวเราะขำแห้งๆ อย่างน่ารัก แอลจึงกันมาหาน้ำขิงกะทันหันทำเอาใบหน้าสวยรีบก้มหลบสายตาอย่างรวดเร็ว

"เท่านี้แหละครับ" ชายหนุ่มบอกพร้อมยกยิ้มบางๆ แต่คนตัวเล็กไม่มีอารมณ์จะมาปลาบปลื้มปิติกับรอยยิ้มของเขาในตอนนี้ จึงทวนรายการที่ทั้งสองสั่งให้ฟังอย่างรีบๆ ก่อนหมุนตัวกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่เคาน์เตอร์อย่างรวดเร็ว

"เป็นอะไรหรือเปล่าน้ำขิง ดูซึมๆ" เมื่อวางบิลออเดอร์ไว้ที่หน้าเคาน์เตอร์เสร็จ น้ำขิงก็รีบหุนหันเข้าไปหลบทำใจอยู่หลังร้านด้วยท่าทางไม่สู้ดีนัก อายเห็นท่าไม่ดีจึงเดินตามเข้ามาดูก็เห็นร่างบางยืนพิงกำแพงเหมือนคนหมดแรง มือบางยกขึ้นกุมหน้าอกตัวเอง พร้อมหอบหายใจหนักจนดูน่าเป็นห่วง เกือบสองเดือนที่อยู่ด้วยกันมาอายพอจะมองออกว่าน้ำขิงเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูดหรือแสดงออกทางสีหน้าให้ทุกคนเห็นนัก อายถึงชอบสังเกตมองน้องมากกว่าใคร เพราะเอ็นดูที่เด็กสาวเป็นคนขยันด้วยล่ะมั้ง

"เอ่อ.. ไม่เป็นไรค่ะพี่อาย แค่เหนื่อยๆ" น้ำขิงโกหก อายรู้เพราะน้องหลบตาตลอด แต่เธอก็ไม่อยากเซ้าซี้อะไรให้น้ำขิงลำบากใจจึงทำเป็นเชื่อ

"งั้นพี่ให้เราพัก 10 นาทีนะ ค่อยออกมา" อายส่งยิ้มให้กำลังใจแม้น้ำขิงจะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในร้านอีกครั้ง พอไล่หลังเจ้าของร้านเดินออกไปร่างบางก็เดินเซไปนั่งเก้าอี้ข้างตู้เก็บของอย่างหมดแรง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากตั้งแต่ที่เจอกันที่ผับจนถึงตอนนี้ เธอไม่มีโอกาสได้เตรียมตัวเตรียมใจเลยสักนิด!

"ฮัลโหลเนตัน.. อยู่ไหนแล้วเนี่ย เมื่อไรจะมา.." หญิงสาวเพื่อนร่วมโต๊ะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคนรักทันทีหลังจากที่พนักงานรับออเดอร์เดินออกไป แอลเหลือบตามองเธอเล็กน้อยก่อนเสมองออกไปนอกร้านด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง หลังจากที่ลงทะเบียนเรียนเสร็จ เนตันเพื่อนเขาก็มีเหตุต้องออกไปพบลูกค้าอย่างเร่งด่วน โดยฝากเมโลดี้ไว้กับเขาชั่วคราว ทั้งคู่เลยพากันมานั่งรอที่ร้านกาแฟแห่งนี้ เนตันบอกว่าไปแค่ไม่นานร่างบางจึงสั่งของกินไว้รอ ท่าทางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทั้งใบหน้าแดงระเรื่ออย่างคนมีความสุขนั้นทำร่างสูงเผลอมองเธอด้วยสายตาเจ็บปวดเล็กน้อยก่อนหันหนีไปทางอื่นอีกครั้ง

ใช่แล้ว... แอลเองก็แอบรักเมโลดี้อยู่เหมือนกัน จะว่าแอบก็คงไม่ได้เพราะเธอรู้แล้วเพียงแต่เขาไม่ได้แสดงออกว่าเสียใจอะไรมากมายขนาดนั้นที่รู้ว่าเธอรักเนตัน แทนที่จะเป็นเขา.. ความรักมันบังคับกันไม่ได้..เขารู้ดี ฉะนั้นถึงต้องหักห้ามใจตัวเองทุกครั้งเมื่ออยู่ใกล้ เพราะเธอเป็นคนรักของเพื่อน..

"แอล.. แอล!"

"ห..ห้ะ!? ว่าไงนะ" คนเหม่อถูกเรียกกลับมาที่โลกความเป็นจริงอีกครั้งด้วยสีหน้าแววตาเหรอหรา คนตัวเล็กหัวเราะขำเบาๆ ก่อนส่ายหน้าไปมา

"ไม่มีไรหรอก.. แต่แอลเหม่ออ่ะ เป็นไรหรือเปล่า" เธอถามอย่างสงสัย เพราะเห็นแววตาเศร้าซึมจากร่างสูงชัดเจนแถมยังนั่งเหม่อไม่ได้ยินเสียงเธอเรียกอีก อดเป็นห่วงไม่ได้เพราะแอลคอยช่วยเหลือเธอไว้เยอะพอสมควรเธอจึงอยากเป็นที่พึ่งให้เขาได้บ้างในยามที่เขามีเรื่องไม่สบายใจ

"ไม่มีไรหรอก.. คิดไรเพลินๆ ไอ้เนอยู่ไหนแล้วล่ะ" แอลตอบกลับยิ้มๆ แม้จะรู้สึกฝืดๆ ตรงมุมปากเล็กน้อยแต่เขาก็เต็มใจยิ้มออกมาเพื่อให้คนตรงหน้าสบายใจ

"จะถึงแล้วล่ะ.. หิวก็กินก่อนเลยนะ เมลล์จะรอเขา" เมโลดี้บอกหลับ พอดีกับที่ของกินถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะพอดี แอลชะงักไปนิดกับคำพูดของร่างบาง เพราะความอิจฉากำลังก่อตัวขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนขับไล่ความคิดออกไปแล้วเงยหน้าขึ้นมองพนักงานที่กำลังเสิร์ฟเค้กลงบนโต๊ะอย่างสนใจ หวังว่าจะเป็นคนเดียวกันกับคนที่มารับออเดอร์แต่ก็ไม่ใช่.. เขาแค่สงสัยเท่านั้นว่าเคยเจอร่างบางนั้นที่ไหน มันตงิดในใจแปลกๆ เหมือนจะไม่สามารถลบออกไปได้นอกจากจะได้รับคำตอบในสิ่งที่กำลังสงสัยเท่านั้น