ชายขี้เมาทั้งสองถูกเล่นงานด้วยด้ามดาบของเซียงและสลบเหมือดในทันที “เจ้าปลอดภัยแล้วแม่นาง”
หญิงสาวที่ปิดตาร้องขอความช่วยเหลือค่อยๆ แง้มฝ่ามือออก มองชายชราขี้เมาทั้งสองคนที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น แล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“ขอบคุณท่านมาก”
“ข้าได้ยินว่าเจ้ากำลังจะไปซื้อยาเพราะพี่ชายกำลังป่วยหนัก ถ้าไม่รังเกียจข้ายินดีพาเจ้าไปพบหมอและพาไปส่งที่บ้าน” เขามีม้าฝีเท้าดี อย่างน้อยมันก็ช่วยให้นางเดินทางได้เร็วขึ้นมาก
“แค่นี้ข้าก็เกรงใจท่านมากแล้ว ข้าไม่กล้ารบกวนท่านหรอก”
“ไม่เป็นไรหรอกแม่นาง เราเป็นมนุษย์เหมือนกัน ช่วยเหลือกันเป็นเรื่องที่สมควรทำอย่างยิ่ง”
“แต่บ้านของข้าอยู่ลึกเข้าไปในป่าทางทิศเหนือโน่นเลยนะ”
“ไม่มีปัญหาหรอกแม่นาง” ช่างเป็นความบังเอิญ ที่เขาต้องกลับไปรวมตัวกับเพื่อนๆ ทางชายป่าทิศเหนือพอดี จึงรับอาสาอย่างไม่อ้อมค้อม
“ถ้าอย่างนั้นข้าก็ขอบคุณท่านมาก” นางยอมตามเขาไปขึ้นบนหลังม้าตัวเด
