Marahang iginalaw-galaw pa ni Grezia ang kanyang ulo, sumasabay iyon sa malakas na tugtog ng maingay na napapanahong awitin sa lugar na kinaroroonan niya. Nakailang sulyap na siya sa blangkong screen ng kanyang cellphone na nakapatong sa ibabaw ng kanyang inuupuang mesa, tinitingnan kung may reply na doon ang kanyang kaibigan na kanina niya pa hinihintay at tinatawagan kung nasaan na itong banda. Anito ay ma-traffic, at kahit na ilang ulit pa siyang tumawag ay iyon at iyon pa rin ang sinasabi ng kanyang kaibigang tinatawanan lang siya.
“Padating na ako, huwag ka ngang atat diyan!” saad nito nang huling makausap niya kanina.
“Kanina pa iyang parating ka na at malapit ka na, pero wala ka pa rin naman hanggang ngayon dito.” pambabara ni Grezia sa kanya, “Baka mamaya niyan nasa bahay
