ในอ้อมกอดเฮีย

บทที่2สอนเธอ

แสงแดดในยามเที่ยงส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาล อากาศด้านนอกอาจร้อนอบอ้าว แต่ภายในห้องกลับเย็นสบายด้วยเครื่องปรับอากาศ

มีอานั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียงคนไข้ ใบหน้าหวานจ้องมองถาดอาหารที่ถูกวางไว้ตรงหน้า นัยน์ตากลมโตเต็มไปด้วยความลังเล เธอเอียงคอนิดๆ ก่อนจะใช้มือหยิบข้าวขึ้นมาจ่อปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ เหมือนเด็กตัวน้อยที่ไม่คุ้นชินกับการใช้ช้อนส้อม

“คุณมีอา! อย่าหยิบข้าวเข้าปากแบบนั้นสิคะ” พยาบาลสาวร้องเสียงหลง รีบเดินเข้ามาห้าม

มีอาหันไปมองเธอ ดวงตากะพริบปริบๆ เหมือนสงสัยว่าทำไมต้องโดนขัดด้วย “ทำไมล่ะ? หนูกินแบบนี้ก็ได้”

“ไม่ได้ค่ะ! มันไม่สะอาด” พยาบาลพยายามอธิบาย แต่มือเล็กๆ ของมีอากลับคว้าชิ้นไก่ขึ้นมากัดแทน

“อื้อ อร่อย” เธอยิ้มกว้าง ไม่สนใจคำห้ามแม้แต่น้อย

พยาบาลทำหน้าเหมือนจะเป็นลม ก่อนจะรีบออกไปตามธีร์ทันที

“หมอธีร์คะ! คนไข้ไม่ยอมใช้ช้อนส้อมค่ะ เธอใช้มือกินเหมือนเด็กไปแล้ว”

ธีร์ที่กำลังตรวจคนไข้รายอื่นหันมามองอย่างสงสัย เขาพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินตามพยาบาลไปที่ห้องของ

มีอา ทันทีที่ก้าวเข้าไป เขาก็เห็นภาพตรงหน้าที่ทำให้เขาต้องถอนหายใจ

มีอานั่งเอนหลังกับหมอน มือข้างหนึ่งถือไก่ทอด ข้าวเปื้อนเลอะนิ้วไปหมด เธอยกมือขึ้นมาเลียปลายนิ้วตัวเองอย่างไม่สนใจใคร

ทั้งนั้น

“คุณมีอา” ธีร์เรียกเสียงต่ำ

มีอาเงยหน้าขึ้นมา ดวงตากลมโตกะพริบมองเขาอย่างตื่นเต้นก่อนจะวางไก่

ลงแล้วรีบกางแขนออก “เฮีย!”

ธีร์ชะงักเล็กน้อย นี่เธอจำเขาได้เหรอ? แต่พอเห็นท่าทางกระตือรือร้นนั้น เขาก็เข้าใจว่าไม่ใช่ เธอแค่ติดเขาไปแล้วจริงๆ

“ทำไมไม่ใช้ช้อนส้อม?” เขาเดินเข้ามาหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดมือให้เธออย่างใจเย็น

“หนูไม่ชอบ ใช้มือกินอร่อยกว่า” เธอบอกเสียงใส หัวเราะคิกคักเมื่อธีร์ทำหน้าดุใส่

“แต่ถ้าคุณใช้มือแบบนี้ จะทำให้ป่วยเอาได้นะ” เขานั่งลงข้างเตียงก่อนจะหยิบช้อนขึ้นมา “มานี่ เดี๋ยวผมป้อนให้”

มีอาเบิกตากว้าง “จริงเหรอ? เฮียจะป้อนข้าวหนู?”

ธีร์ไม่ได้ตอบอะไร แค่ตักข้าวขึ้นมาแล้วจ่อให้เธอ มีอามองเขานิดหนึ่งก่อนจะยอมอ้าปากรับ เธอเคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยท่าทางพอใจ

“อร่อยกว่าเดิมอีก” เธอพึมพำ

ธีร์เหลือบตามองเธอแล้วส่ายหน้าเบาๆ “กินดีๆ สิ”

“งั้นป้อนอีก” มีอาอ้าปากรออย่างเต็มใจ

ธีร์ถอนหายใจ แต่ก็ยอมตักข้าวป้อนเธอต่ออย่างใจเย็น

พยาบาลที่ยืนดูอยู่ข้างๆ แอบอมยิ้ม เธอไม่เคยเห็นคุณหมอธีร์ดูใจดีแบบนี้มาก่อนเลย

ธีร์ถอนหายใจเบา ๆ ขณะเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ห้องพักฟื้นของมีอาเงียบลงแล้วหลังจากทั้งวันเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ตั้งแต่พาเธอทานข้าว สอนใช้ช้อนส้อม ยันกล่อมให้กินยาอย่างยากเย็น และตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องให้อีกฝ่ายอาบน้ำ

"มีอา ไปอาบน้ำได้แล้ว" ธีร์บอกเสียงเรียบ พลางพับแขนเสื้อขึ้น "อย่าให้เฮียต้องดุ"

มีอาทำหน้ามุ่ย ยู่ปากอย่างขัดใจ "ไม่เอา หนูไม่อยากอาบน้ำ!" เธอถอยหลังไปชิดเตียง ดวงตากลมโตมองเขาเหมือนเด็กที่ออดอ้อนขอหลบเลี่ยงหน้าที่

"มีอา เราต้องอาบน้ำทุกวันนะ มันสกปรก" ธีร์อธิบายพลางเดินเข้าไปใกล้เธออีกก้าว "หรือจะให้เฮียอุ้มไปอาบเอง?"

มีอาเบิกตากว้าง ก่อนจะรีบส่ายหน้าจนผมกระจาย "หนูอาบเอง!" เธอวิ่งดุ๊กดิ๊กไปที่ห้องน้ำทันที ทิ้งให้ธีร์ยืนถอนหายใจเบา ๆ

เขากอดอก พิงกรอบประตูห้องน้ำรอให้เธออาบน้ำเองอย่างที่บอก แต่ผ่านไปเกือบสิบนาที เสียงน้ำยังคงดังอยู่ไม่มีท่าทีว่าจะเงียบลง

"มีอา อาบน้ำหรือเล่นน้ำ?" เขาเคาะประตูถาม

"เล่นน้ำ! สนุกมากเลยเฮีย!" เสียงหวานเจื้อยแจ้วตอบกลับมา

"มีอา" ธีร์กดเสียงต่ำลง "เราต้องรีบอาบแล้วเข้านอน ไม่ใช่เอาแต่เล่น"

"แต่มันสนุกนี่นา เฮียลองมาเล่นด้วยกันไหม?" เธอตอบกลับมาอย่างไร้เดียงสา

ธีร์ยกมือขึ้นกุมขมับ นี่เขากำลังดูแลผู้ป่วย หรือเด็กตัวน้อยกันแน่?

"พอแล้วมีอา ออกมาได้แล้ว ถ้าไม่ออกมาเฮียจะเข้าไปเอง" เขาขู่เสียงเข้ม

ประตูเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงงอแงจะดังขึ้น "ก็ได้! แต่เฮียต้องรออยู่นี่นะ ห้ามเข้าไปจริง ๆ นะ!"

"เฮียไม่เข้าไปหรอก รีบอาบให้เสร็จ"

ธีร์ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อได้ยินเสียงน้ำหยุดลง สักพักประตูห้องน้ำก็เปิดออก มีอาในชุดคลุมอาบน้ำเดินออกมาพร้อมกับเส้นผมที่ยัง

เปียกชื้น ใบหน้าเล็กบึ้งตึงราวกับเด็กที่ถูกบังคับให้ทำอะไรที่ไม่

อยากทำ

"ดีมาก ไปเป่าผมแล้วเตรียมตัวเข้านอน" เขาพูดพร้อมดึงผ้าขนหนูมาคลุมศีรษะเธอ ก่อนจะขยี้มันเบา ๆ

มีอายู่ปากใส่เขา แต่ก็ยอมให้เขาจัดการเช็ดผมให้โดยไม่ขัดขืน

คืนนี้คงต้องเหนื่อยอีกหน่อยสินะ

เมื่อเวลาล่วงเข้าสู่ค่ำคืน มีอานอนอยู่บนเตียงในห้องโรงพยาบาล เธอยังรู้สึกง่วงอยู่ แต่กลับไม่สามารถหลับได้เพราะความรู้สึกเหมือนขาด

อะไรบางอย่างไป ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็คงเห็นแค่ความเงียบสงัดของห้องที่ยังคงอยู่ในความมืดมิด

“เฮียเล่านิทานให้หนูฟังหน่อยสิ” เสียงเล็กๆ ของมีอาดังขึ้นในความมืด ทั้งๆ ที่ในใจเธอกำลังต้องการที่จะนอน แต่มันก็เหมือนจะขาดอะไรบางอย่าง ที่เธอต้องการอย่างมาก

ธีร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ รู้สึกถึงสายตาของเธอที่เฝ้าจ้องอยู่ เขายิ้มบางๆ ก่อนจะตอบกลับไป “นิทานเหรอครับ?”

“ใช่ เล่านิทานให้หนูฟังหน่อยสิ หนูอยากฟัง” เสียงของมีอาอ้อนนิดหน่อย ก่อนจะเอนตัวลงไปหนุนหมอน สายตาที่มองไปยังเพดานเต็มไปด้วยความหวัง

ธีร์มองเธอแวบหนึ่งก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “ก็ได้ครับ” เขาพูดเสียงแผ่วและเริ่มนึกถึงนิทานที่เคยฟังในวัยเด็ก

“นานมาแล้ว มีเด็กคนหนึ่งที่ชื่อว่าพีท เขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางป่าใหญ่” ธีร์เริ่มต้นเล่านิทานให้เธอฟังเสียงแผ่ว ท่าทางเขาดูเหมือนจะไม่ค่อยชินเท่าไหร่กับการเล่าเรื่อง

แบบนี้ แต่เพียงแค่เห็นมีอานอนฟังนิทานด้วยท่าทางรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ เขาก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมา

“พีทเป็นเด็กที่กล้าหาญมาก วันหนึ่งเขาตัดสินใจจะเข้าไปในป่าลึกเพื่อตามหาสิ่งที่หายไปจากหมู่บ้าน… เขาเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพบกับ…” ธีร์เล่าต่อไป และทุกๆ คำพูดของเขาก็เหมือนทำให้มีอาค่อยๆ หลงใหลไปกับเรื่องราวนั้น

เมื่อเขาเล่าจบเรื่องไป มีอาก็หลับตาลงเงียบๆ เธอฟังเขาเล่าจนหลับไปโดยไม่รู้ตัว ท่าทางน่ารักน่าชวนปกป้องของเธอทำให้ธีร์อดยิ้มไม่ได้ เขาหมุนตัวไปนั่งข้างเตียงและจ้องมองไปที่เธอ

ธีร์ถอนหายใจเบาๆ เมื่อเห็นเธอหลับไปแล้ว เขาจับมือของเธอเบาๆ อย่างหวงแหน “หลับฝันดีนะครับคุณมีอา” เขาพูดเสียงเบาๆ ก่อนจะเฝ้าดูเธอพักผ่อนอยู่ในความเงียบสงบของห้อง