ในอ้อมกอดเฮีย

ฝนตกหนักในคืนที่เงียบสงัด เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องบดบังเสียงร้องขอชีวิตที่ดังมา จากภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ มีอายืนตัวสั่นอยู่ที่มุมมืดของบันไดชั้นสอง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นภาพ ตรงหน้า พ่อของเธอทรุดตัวลงกับพื้น เลือดสีแดงเข้มไหลนองไปทั่ว พ่อหายใจรวยริน มองไปยังผู้หญิงที่ถือมีดเปื้อนเลือดในมือ “มล” พ่อเอ่ยเสียงแหบพร่า “ทำไม” มล หญิงวัยกลางคนที่เคยเป็นเพียงเมียน้อย ตอนนี้ยืนยิ้มเย็น เธอปาดเลือดจากใบมีดอย่างไม่สะทกสะท้าน “ก็เพราะคุณให้ทุกอย่างกับลูกเมียหลวง ฉันกับลูกล่ะ ได้อะไร” มีอาเอามือปิดปากกลั้นเสียงสะอื้น น้ำตาร่วงลงอาบแก้ม เธออยากกรีดร้อง อยากวิ่งหนี แต่ขากลับหนักอึ้ง ร่างกายแข็งทื่อด้วยความกลัว พลอยพราวยืนมองพ่อของเธอล้มลงกับพื้น ดวงตาของเธอไม่มีแววตกใจ มีแต่ความสมเพช “ก็น่าสมเพชจริงๆ นะคะแม่” มลเหลือบตามองลูกสาว ก่อนจะเดินเข้าไปกระซิบข้างหูสามีที่กำลังหายใจรวยริน “ฉันไม่เคยได้อะไรจากคุณเลย คุณเห็นฉันเป็นของเล่น ฉันก็แค่เล่นคุณคืน” มีอาเห็นทุกอย่างชัดเจนทุกอย่างในคืนนั้นมันติดตา เธอไปตลอดชีวิต พ่อกระตุกเฮือกสุดท้ายก่อนร่างแน่นิ่ง ลมหายใจสิ้นสุดลง ร่างของมีอาสั่นสะท้าน เธอก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัวแต่เผลอไปชนแจกันข้างตัว เสียงแจกันตกกระแทกพื้นดังก้องในความเงียบ พลอยพราวหันขวับมาทันที “ใคร” ดวงตาคมกริบของมลมองขึ้นไปที่บันไดทันที “มีอา” มีอาเบิกตากว้าง พอรู้ตัวว่าถูกจับได้ก็รีบหันหลังวิ่งหนีลงไปชั้นล่าง หัวใจเต้นระรัวเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอไม่รู้จะไปทางไหน รู้เพียงว่าต้องหนีให้พ้น “จับมัน” มลตะโกนสั่งลูกสาว พลอยพราวรีบวิ่งตาม มีอาวิ่งออกจากตัวบ้านทั้งที่ฝนกระหน่ำลงมา เธอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว หัวใจเธอเต็มไปด้วยความกลัว ความเจ็บปวด และเสียงกรีดร้องของจิตใจ เธอเหลือบไปเห็นรถยนต์ของตัวเองที่จอดอยู่ เธอพุ่งเข้าไปในรถ สตาร์ตเครื่องแล้วเหยียบคันเร่งสุดแรงเกิด ไฟหน้ารถส่องสว่างท่ามกลางความมืด มีอามอง กระจกหลังเห็นมลกับพลอยพราววิ่งตามมา เธอเหยียบคันเร่งพุ่งออกจากคฤหาสน์ แต่ยังไม่ทันพ้นระยะ รถอีกคันก็พุ่งเข้ามาจากทางด้านข้างด้วยความเร็วสูง เสียงปะทะดังสนั่น ร่างของมีอากระแทกกับพวงมาลัยก่อนศีรษะกระแทกกระจก รู้สึกถึงความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ภาพสุดท้ายที่เห็นก่อนทุกอย่างจะมืดดับคือรอยยิ้ม เยือกเย็นของมลที่ยืนมองมาจากด้านนอก