ตอนที่4 สามีภรรยากันจริงๆ เหรอ

1139 คำ

“เรา...เป็นสามีภรรยากันจริงๆ เหรอคะ” ร่างสูงนิ่งไปหลังจากได้ยินสิ่งที่หญิงสาวถามออกมา “ทำไมถึงถามแบบนี้” “ไม่รู้สิคะ ฉันจำอะไรไม่ได้เลย ตั้งแต่ตื่นมาฉันก็เห็นคุณเป็นคนแรก แล้วคุณก็บอกว่าเป็นสามีของฉัน...” “แต่พอเราอยู่ด้วยกัน ฉันกลับรู้สึกเหมือนว่าคุณเป็นคนอื่น เหมือนว่าเราห่างไกลกันมากทั้งที่เราอยู่บ้านหลังเดียวกัน” เหมือนอยู่ตรงหน้า แต่กลับเอื้อมไม่ถึง “.....” ป้องปราบมองปลายฟ้านิ่งไม่ได้ตอบอะไรกลับมา นั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกสงสัยและแปลกใจมากกว่าเดิม “คุณ...” “นอนได้แล้ว” ยังไม่ทันที่ปลายฟ้าจะพูดจบประโยค เสียงเข้มก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “.....” หญิงสาวยังคงนั่งมองหน้าเขาอย่างหาคำตอบอีกครั้ง “นอน” และนั่นทำให้ป้องปราบเสียงเข้มขึ้นอีกรอบ ปลายฟ้าทำได้เพียงเม้มปากก้มหน้าอย่างน้อยใจ แต่ก็เลือกจะล้มตัวลงนอนและหันหลังให้กับเขา เธอไม่รู้เลยสักนิดว่าความจริงระหว่างเธอกับเขาเป็นอะไรกันแน่ แต่ถ้าเป็นสามีภรรยากันจริงๆ ทำไมเขาถึงได้เฉยชาและเย็นชากับเธอขนาดนี้ ถึงแม้ว่าหลายครั้งที่เขาเหมือนจะใส่ใจเธอ แต่เธอก็รู้สึกไม่สุด รู้สึกเหมือนยังเข้าไม่ถึงเขาสักครั้ง หมับ! แขนแกร่งดึงร่างบางของปลายฟ้ามากอดไว้หลังจากเขาล้มตัวนอนข้างๆ เธอ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “อะไรที่ฉันบอกเธอ มันคือเรื่องจริง” หลังจากเขาพูดจบ เขาก็กระชับกอดเธอไว้แน่นอีกครั้ง เพื่อย้ำให้เธอมั่นใจ “ตอนนี้ฉันมีคุณคนเดียว ฉันเชื่อใจคุณคนเดียวนะคะ” “อืม” ร่างบางพลิกตัวหันมาหาป้องปราบก่อนจะมองหน้าเขาด้วยรอยยิ้ม อย่างน้อยวันนี้เธอก็ได้ยินคำพูดหนักแน่นของเขา แน่นอนว่ามันช่วยให้เธอสบายใจขึ้นเป็นอย่างมาก “ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะยังจำอะไรไม่ได้แม้แต่ความรู้สึกที่ต่อคุณ แต่ฉันจะพยายามทำหน้าที่ภรรยา และรื้อฟื้นความทรงจำพวกนั้นกลับมาพร้อมความรู้สึกนะคะ” เพราะเธอก็อยากอยู่กับสามีของเธอด้วยความรัก ไม่ใช่อยู่อย่างรู้สึกว่าเป็นคนอื่นแบบนี้เหมือนกัน “เธอจะจำได้หรือไม่มันไม่สำคัญ แต่ที่ฉันต้องการ คือความรักจากเธอเท่านั้น” ป้องปราบก้มมองตาปลายฟ้าก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มกว่าปกติ และนั่นก็ทำให้ปลายฟ้าใบหน้าแดงก่ำอย่างเขินอาย “ฉันจะกลับมารักคุณเหมือนที่เคยรักให้ได้ค่ะ” ถึงเธอจะไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเธอรักเขายังไง รักแค่ไหน แต่ถ้าเขาพูดแบบนี้ นั่นก็หมายความว่าเธอต้องรักเขามาก และแน่นอนว่าสักวันหนึ่งเธอจะกลับมารักสามีของเธออีกครั้ง “อืม เร็ว ๆด้วยล่ะ เพราะฉันเจ็บที่เห็นเธอมองฉันด้วยสายตาที่ไร้ความรัก” แม้คำพูดและสีหน้าจะเรียบนิ่ง แต่น้ำเสียงกลับนุ่มลึกจนชวนให้คนฟังอย่างเธอรู้สึกใจเต้นแรง “คุณก็ต้องช่วยฉันด้วยนะคะ เพราะฉันจำอะไรไม่ได้เลย” แต่ถ้าเขาได้เข้ามาใช้ช่วงเวลากับเธอบ่อยๆ เธอก็คงจะกลับมารู้สึกได้ไม่ยาก “อืม” ฟอด! คำตอบนิ่งเรียบกลับถูกดึงดูดไปเพราะจูบหน้าผากที่แสนอบอุ่นนั่นแทน และนั่นก็ทำให้หลายวันหลังจากเธอฟื้นขึ้นมามีความสุขเป็นครั้งแรก มือเรียวกระชับกอดเอวสอบไว้แน่นเพื่อเป็นที่พักพิงและพึ่งพาของเธอในโลกที่กว้างใหญ่ ร่างสูงที่มีใบหน้าคมคาย หล่อเหลาเหมือนรูปปั้นที่นอนอยู่ข้างๆ เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะเป็นสามีของตัวเอง ผู้ชายที่หล่อเหลาอย่างเขา ผู้ชายที่เพียบพร้อมไปหมดทุกอย่างอย่างเขา กลับมีเธอเป็นภรรยา แต่ในเมื่อทุกอย่างมันเป็นไปแล้ว เธอก็ควรจะเริ่มต้นชีวิตตัวเองอีกครั้งไปพร้อมกับเขาไม่ใช่เหรอ งั้นอย่างแรกเลย เธอก็ต้องไปทำหน้าที่ของภรรยาที่เห็นในละครวันก่อน นั่นก็คือลงไปทำอาหารที่สามีชอบ “คุณฟ้า เข้ามาทำอะไรคะ” ป้าสายถามขึ้นเมื่อเธอเดินเข้ามาในครัวหลังจัดการตัวเองเรียบร้อย “ฟ้าอยากทำอาหารเช้าให้คุณปราบค่ะ” “ทำอาหารเช้าให้คุณปราบหรอคะ” “ค่ะ ป้าสายรู้ไหมคะว่าคุณปราบชอบทานอะไร” “เอ่อ...” ทำไมป้าสายถึงต้องดูลำบากใจขนาดนั้นด้วยนะ “มีอะไรหรือเปล่าคะ” “เปล่าค่ะ” “ว่าแต่ คุณปราบชอบทานอะไรเป็นพิเศษคะ” ไม่มีอะไรก็ไม่มี งั้นเอาเรื่องที่เธออยากรู้ดีกว่า “ป้าไม่ทราบค่ะ ปกติทำอะไรให้คุณปราบคุณเขาก็ทาน ไม่เคยสั่งอะไรเป็นพิเศษ...” “แล้วตั้งแต่คุณปราบทำงาน ส่วนมากก็ดื่มกาแฟดำแค่นั้นค่ะ” กาแฟแค่นั้นเองเหรอ ไม่น่าล่ะทำไมช่วงที่เธออยู่กับเขา ถึงเห็นเขาจิบกาแฟแล้วก็ออกไปทำงานเลย ตอนนั้นเธอก็คิดว่าเขารีบเลยไม่ได้กินข้าว แต่พอมารู้แบบนี้แล้ว... “งั้นวันนี้ฟ้าขอทำข้าวต้มปลานะคะ” พอเธอพูดจบก็เดินไปหาของที่ต้องการอย่างเก้ๆ กังๆ เพราะไม่คุ้นชินกับสถานที่เท่าไหร่ แต่ก็หาทุกอย่างมาได้จนครบโดยมีแม่บ้านคอยบอกและช่วยหยิบจับให้ ปลายฟ้าลงมือทำข้าวต้มปลาที่ทั้งรู้สึกอยากกินเองด้วย และรู้สึกมีความสุขกับการทำอาหารแปลกๆ ที่สำคัญ มันไม่ได้ดูเงะงะเลยสักนิด ทุกอย่างกลับเป็นไปด้วยความคล่องแคล่วจนเธอเองยังไม่อยากเชื่อตัวเอง “ดูคุณฟ้าทำอาหารเก่งนะคะ” ป้าสายที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พูดขึ้น “เมื่อก่อนฟ้าทำอาหารไม่เก่งเหรอคะ” ปลายฟ้าหันไปถามป้าสายด้วยความอยากรู้ เพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่ลืมขั้นตอนการทำอาหารพวกนี้ และยังทำอย่างคล่องมือแบบนี้ ตอนแรกก็คิดว่าเมื่อก่อนตัวเองทำอาหารเก่งและชอบทำซะอีก แต่พอมาได้ยินป้าสายพูดแบบนี้เธอก็เลยอยากรู้ว่าตัวเองทำเป็นจริงไหม “เอ่อ ทะ...ทำเป็นค่ะ แต่ไม่ค่อยคล่องเท่านี้” อ๋อ “คงเป็นผลดีของการความจำเสื่อมมั้งคะ ทำให้จำอะไรไม่ได้” อะไรที่เคยรู้กลับลืม แต่อะไรที่ไม่รู้กลับทำได้...มั้งนะ

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่

สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป

App Store Google Play

Facebookexpand_more