ตอนที่ 2 คงมีแต่ลูกชายเท่านั้นที่รักนาง
2082 คำ
เมื่อลู่ฮ้ายปู่ทวดของเสี่ยวเป่า เห็นสองแม่ลูกจ้าวอิงและเสี่ยวเป่า เดินมาถึงหน้าบ้านเก่าท้ายหมู่บ้านแล้ว เขาถอนหายใจแล้วหันหลังกลับโดยไม่เข้าไปบ้านเก่าหลังนั้น และไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้สักคำ
ทางด้านจ้าวอิงเมื่อก้าวเข้ามาในลานบ้าน นางก็หดหู่ใจทันทีอะไรมันจะเก่าและโทรมได้ขนาดนี้ นี่ยังสามารถให้คนอาศัยอยู่ได้อีกหรือ
แม้บ้านจะหลังไม่เล็กมาก ดูด้วยสายตาผ่าน ๆมีเรือนสองฝั่ง คาดว่ามีสี่ถึงห้าห้องด้วยกัน คงจะเคยเป็นบ้านของครอบครัวใหญ่มาก่อน ตามหน้าต่างมีรอยการปะ ประตูก็มีรูลอดผ่าน หลังคาเห็นกระเบื้องบางช่วงแตกหักเสียหายไปแล้ว
หากมีฝนตกนางมั่นใจว่าไม่สามารถนอนโดยไม่เปียกแน่นอน มองแค่สภาพภายนอกเท่านี้ยังท้อใจถึงเพียงนี้ มิน่าเล่าจ้าวอิงอิงถึงอยากจะไปให้พ้นจากครอบครัวนี้ นางยืนไว้อาลัยให้ตัวเองสามวินาที
“ท่านปู่ ท่านย่า พวกเรากลับมาแล้ว ท่านแม่ตกน้ำ ท่านย่า ๆ”
เสี่ยวเป่าที่เข้ามาในเขตบ้านก็ส่งเสียงตะโกนเรียกปู่และย่าของเขาทันที
หลังจากได้ยินเสียงเสี่ยวเป่า ทั้งลู่ซานถิงและจางซื่อ ผู้เป็นพ่อและแม่สามีของจ้าวอิงหรือก็คือปู่และย่าของเสี่ยวเป่านั้นเอง
ลู่ซานถิงออกมาจากด้านหลังบ้านโดยมีไม้เท้าช่วยพยุงตัวออกมา ส่วนจางซื่อนั้นเดินออกมาจากในครัว เมื่อเห็นจ้าวอิงอิงเนื้อตัวเปียกปอนและตัวซีดเซียว กัดริมฝีปากระงับความเจ็บปวดอยู่ตรงหน้า
จางซื่อก็เดินเข้ามาใกล้แล้วถามขึ้น
“เสี่ยวเป่าเป็นอะไรหรือไม่”
นางสนใจหลานชายนางมากกว่า
“ไม่ ไม่เป็นอะไรมีเพียงท่านแม่ที่ตกน้ำไปขอรับท่านย่า”
เสี่ยวเป่าตอบด้วยเสียงที่ยังสั่นเครือ
จางซื่อหันหน้ามาหาจ้าวอิงอิงแล้วกล่าว ด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่เรียบเฉยไม่ตื่นตกใจหรือแสดงความห่วงใยใด ๆ
“เจ้าเข้าไปห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนอนพักก่อน เดี๋ยวข้าจะต้มน้ำร้อนไปให้”
จ้าวอิงเพียงพยักหน้าให้นางและเดินออกไปทางด้านของห้องที่นางใช้หลับนอนจากความทรงจำของร่างเดิม เมื่อรื้อหาเสื้อผ้าและผลัดเปลี่ยนเรียบร้อยแล้ว จ้าวอิงนางก็นอนลงเมื่อหัวถึงหมอนนางก็สลบไสลไปทันที
โดยมีเสี่ยวเป่าตัวน้อยที่เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นตามความเข้าใจของเขา เด็กน้อยในวัยห้าขวบ ให้จางซื่อย่างของเขาฟัง แล้วก็ตามเข้ามาในห้องนอนของจ้าวอิง และนั่งเฝ้าไม่ห่างจากเตียงของจ้าวอิงเลย
เพราะเด็กน้อยเคยได้ยินเถินโกวผู้เป็นหลานชายป้าฮวาเด็กในวัยเดียวกันในหมู่บ้าน พูดว่าที่แม่ของเขาตีเขาเพราะเขาไม่ดีพอ ดังนั้นแม่จึงไม่รักเขา เสี่ยวเป่าจึงตั้งใจว่าจะเป็นเด็กที่ดี ตามใจท่านแม่เพื่อให้แม่ของเขา รักเขาเหมือนแม่ของคนอื่นบ้าง
ส่วนจ้าวอิงในตอนนี้เมื่อหลับตาลง ก็มีเพียงร่างกายเท่านั้นที่หลับลง แต่จิตของนางได้ล่องลอยเข้ามายังอีกห้วงมิติหนึ่ง
นางลืมตาขึ้นมาพบว่า กำลังนอนอยู่ในห้องนอนที่คุ้นตา ลุกขึ้นมามองรอบ ๆ ก็รู้ว่านี้เป็นห้องนอนเล็กของนางเอง ที่นางใช้พักผ่อนในกระท่อมลับบนภูเขาลึก
ในพริบตาแรกจ้าวอิงคิดว่านี้ต้องเป็นความฝัน หรือไม่ก็เป็นเพราะวิญญาณนางมาเยือนสถานที่เก่า ๆ หลังตายแล้ว แต่นี่มันไม่ใช่ มันสมจริงมากเกินไป ทันใดนั้นนางก็ลุกขึ้นยืน แล้ววิ่งออกไปยังประตูหน้ากระท่อม
เมื่อประตูเปิดออกพร้อมกับแสงสีขาวแสบตาสาดซัดเข้ามา เมื่อปรับสายตาให้คุ้นชินแล้ว ก็พบกับสวนผักสมุนไพร เถาองุ่น และกระท่อมเก็บของอีกหลังข้าง ๆ กัน มองออกไปเป็นทะเลสาบ นางดีใจถึงที่สุดคิดว่านางไม่ได้ตายนางเพียงหลับฝันเท่านั้น แค่ฝันเท่านั้น นางวิ่งสุดฝีเท้าเพื่อไปที่ทะเลสาบ
แต่แล้วเมื่อพ้นแปลงผักไปเท่านั้น นางชนเข้ากับบางสิ่งอย่างจัง จนหงายหลังก้นจ้ำเบ้าลงพื้นอย่างแรง เมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้จ้าวอิงจึงไม่กล้าที่จะพรวดพราดออกไปอีก นางค่อย ๆ ยื่นมือออกไปสัมผัสอากาศว่าง ๆรอบ ๆตัว
‘นั้นอะไร? บาเรีย ? ที่กั้นไว้ นี่นางถูกขังงั้นหรือ?
ไม่ ..ไม่ใช่โลกยังไม่มีเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าขนาดนี้’
นางเดินลูบไปตามบาเรียนั้นเพื่อหาทางออก แต่กลับพบว่าไม่มีช่องว่างเลย รัศมีของบาเรียนี้ ครอบคลุมเฉพาะกระท่อมสองหลังและแปลงสมุนไพร ผัก และเถาองุ่น กินบริเวณประมาณ หนึ่งร้อยตารางเมตรได้ ไม่สามารถออกไปทะเลสาบ แม่น้ำ หรือศาลาริมน้ำที่นางโปรดปรานได้
พลางเดินสำรวจกระท่อมทั้งสองหลัง ของกินของใช้ที่ตุนไว้เพื่อเหตุการณ์ฉุกเฉิน ของสดทั้งหลายที่นางชอบอยู่ในตู้เย็น ยังมีอยู่ครบถ้วนเหมือนตอนที่เพิ่งก้าวออกไป วันก่อนที่นางจะจบชีวิตลง ได้ของทั้งหมดไว้เพียงเท่านี้นางก็พอใจแล้ว
หลังจากนั้นนางจึงกลับมานั่งลงเงียบ ๆ เพื่อทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น
สรุปได้ว่านาง ‘จ้าวอิง’ นักวิทยาศาสตร์ทางการแพทย์ เจ้าหน้าที่สายลับแห่ง MSS ฉายาจิ้งจอกพิษ เสียชีวิตเพราะเอาตัวขวางกระสุนที่พยายามจะปลิดชีวิตของลูกสาวประธานาธิบดี ระหว่างภารกิจหลบหนีจากพวกผู้ก่อการร้าย ช่วยให้ลูกสาวประธานาธิบดีรอดชีวิต
แต่นางกลับจบชีวิตไป หลังจากหมดลมหายใจ วิญญาณนางถูกวังวนลมหมุนสีดำดึงดูดให้มายังร่างของ ‘จ้าวอิงอิง’ หญิงอ้วนที่เป็นคนร้ายกาจมีแต่คนรังเกียจคนนี้
และห้วงมิตินี้น่าจะเป็นเพราะสวรรค์สงสารนางจึงให้มิตินี้ตามนางมาด้วย นิยายออนไลน์ข้ามมิติ นางก็เคยผ่านตามาบ้าง แน่นอนว่านางมาที่นี่เพื่อเป็นนางเอกเท่านั้น
นางชูกำปั้นขึ้นมาอย่างแน่วแน่ ขอบคุณสวรรค์นางจะออกไปท่องยุทธภพไปเป็นจอมยุทธหญิงอยู่อย่างอิสระไม่มาเป็นหญิงชาวบ้านที่ต้องทำตามจารีตโบราณนี้
‘หึหึ มีมิตินี้เสียอย่าง ก็ไม่ต้องกลัวสิ่งใดแล้ว
โอ๊ะ!! ไม่สิ ร่างนี้มีลูกชาย โอ้ม้ายก้อช .......’
นางทิ้งได้ไหมนะ หย่าแล้วให้เด็กอยู่กับพ่อไป ถึงอย่างไรครอบครัวนี้ก็เกลียดนางอยู่แล้ว
แต่เมื่อนึกถึงเสี่ยวเป่าเด็กชายตัวผอมแห้งคนนั้น เขารักนางด้วยใจจริง ถึงมารดาแท้ ๆของเขาหรือเจ้าของร่างเดิมนี้ จะดุ ด่า เฆี่ยน ตี เขามากขนาดไหนเด็กคนนั้นไม่มีท่าทีจะเกลียดแม่คนนี้เลย
‘เฮ้อ.........’
นางถอนหายใจออกมาเมื่อนึกถึงเด็กคนนั้น นางเริ่มใจอ่อนเสียแล้วสิหรือนางจะพาเสี่ยวเป่าไปด้วยได้ไหมนะ คิดแล้วก็ส่ายหัวในยุคโบราณนี้ลูกชายสำคัญยิ่งนัก ไม่มีทางที่ครอบครัวนี้จะปล่อยให้เขาจากไปแน่นอน
เอาเถอะดูสถานการณ์ก่อนแล้วกัน ออกไปดูด้านนอกก่อนแล้วค่อยคิดอีกทีว่าจะทำอย่างไรว่าแต่นางจะออกไปจากมิตินี้ยังไงกัน
‘ผ่อนคลาย กำหนดจิต’
แบบนี้ละมั้งนะ นิยายที่เคยอ่านก็เขียนแบบนี้เหมือนกัน
เมื่อทำแล้วนางรู้สึกมีลมวูบผ่านกลางออกไป หลังจากลืมตาขึ้นมาอีกครั้งพบตัวเองนอนอยู่บนเตียง ในบ้านโกโรโกโส หลังคามีรูรั่วหลังเดิม พร้อมกลิ่นเหม็นอับที่โชยเข้าจมูก
จ้าวอิงดันตัวเองลูกขึ้นอย่างยากลำบาก ร่างนี้อ้วนเกินไปแล้วแต่จะลุกนั่งยังเหนื่อยขนาดนี้และแล้วนางก็นึกถึงในห้องเครื่องยาจีนของนาง มียาและสมุนไพรมากมายยังมีตำรับยาลดความอ้วนอีกด้วย เอาไว้ต้มกินแล้วกันคุมอาหารไปด้วยจะได้ผอมลง ทำอะไรจะได้คล่องแคล่วขึ้น อ้วนฉุขนาดนี้นางคงได้ป่วยตายอีกรอบแน่ ๆ
ที่ด้านนอกนางได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กและผู้ใหญ่แว่วมาจากอีกฝั่ง ฟังดูก็รู้แล้วว่าพวกเขามีความสุข แม้จะอยู่บนความยากจน แสดงถึงความรักความอบอุ่นของครอบครัวที่นางไม่เคยสัมผัส
เพียงเสียงหัวเราะใสซื่อบริสุทธิ์ของเสี่ยวเป่า ก็ทำให้ใจนางอ่อนยวบแล้ว จ้าวอิงเดินออกมาเปิดประตู พบว่าข้างนอกมืดมิดเสียแล้ว
เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากห้องนอนของจ้าวอิงอิง เสี่ยวเป่าก็รีบวิ่งมาพร้อมส่งเสียงเรียกอย่างดีอกดีใจ
“ท่านแม่ ท่านตื่นแล้วหรือ”
จ้าวอิงเห็นเขาวิ่งเข้านางก็อ้าแขนรับเสี่ยวเป่าตามสัญชาตญาณ การทำเช่นนี้ทำให้เสี่ยวเป่าที่ไม่คุ้นเคย ก็ชะงักไปหนึ่งจังหวะ แต่ก็ยังเดินกล้า ๆ กลัว ๆเข้ามาหานาง
จ้าวอิงเห็นดังนั้นนางก็เอาแขนที่ยกรอเขาเข้ามาในอ้มกอดลงไปอย่างเก้อเขิน แต่เมื่อเห็นเสี่ยวเป่ายังเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ นางจึงสูดหายใจเข้าเต็มปอดพร้อมยกมือขึ้น แล้วเป็นฝ่ายดึงตัวเสี่ยวเป่าเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง
นี่เป็นสิ่งที่นางอยากตอบแทนเสี่ยวเป่าเด็กน้อย เฝ้าข้างกายนางไม่ห่างตอนที่นางจมน้ำ และมอบให้เด็กน้อยผู้รอคอยความรักจากมารดา
ทันใดนั้นเสี่ยวเป่าก็ร้องไห้โฮ ออกมาเสียงดังลั่น จ้าวอิงลนลานทำตัวไม่ถูก คิดว่าทำให้เสี่ยวเป่าตกใจหรือเจ็บตัว นางดันตัวเขาออกแล้วมองสำรวจไปที่เสี่ยวเป่าที่กำลังร้องไห้จ้าอยู่ตอนนี้
“เสี่ยวเป่า เจ้าเป็นอันใดไป เจ็บตรงไหนบอกข้า ขะ ข้าไม่กอดแล้วก็ได้”
“ไม่นะ ท่านแม่อย่า...อย่าปล่อยเสี่ยวเป่า”
ขณะนั้นเองทั้งลู่ซานถิงและจางซื่อ วิ่งออกมาตามเสียงร้องไห้ของเสี่ยวเป่า จางซื่อที่เห็นว่าหลานชายนางร้องไห้สะอึกสะอื้น ก็ตรงเข้ามาดึงตัวเสี่ยวเป่าพร้อมตำหนิจ้าวอิงทันที
“เจ้าทำอะไรเขาอีกแล้ว !!”
นางกล่าวด้วยเสียงสูงและสั่นเครือ จ้องหน้าจ้าวอิงเขม็งราวกับว่านางพร้อมจะสู้ตาย จ้าวอิงทำตัวไม่ถูกเช่นกัน นางไม่ได้ทำอะไรเลยนี่
เสียงเสี่ยวเป่ายังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร แต่เขาก็พยายามพูดออกมาแม้จะแทบฟังไม่เข้าใจ
“ทะ ท่านย่า เป่า ไม่เป็นอะไร เสี่ยวเป่า ฮึก ๆ ดีใจที่ท่านแม่กอด ฮึก ๆ ”
“………”
จางซื่อตกใจไม่มีคำใดจะกล่าวจริง ๆ
เมื่อจ้าวอิงได้ยินเสี่ยวเป่าพูดแบบนั้นนางก็พูดออกไปอีกครั้ง
“โถ่ เสี่ยวเป่าแม่ขอโทษ มาเถอะมาให้แม่กอดเจ้าอีกครั้ง”
เด็กคนนี้ทำใจนางอ่อนยวบจริง ๆ เขาแค่เด็กที่ต้องการความรักเหมือนนางในชาติก่อนนั่นเอง ว่าแล้วนางก็ยื่นมือออกไปเพื่อรับตัวเสี่ยวเป่าจากมือจางซื่อ แต่จางซื่อก้าวถอยหลัง เห็นได้ชัดว่าไม่ไว้วางใจจ้าวอิงอิงสักนิด
จ้าวอิงลูบจมูกอย่างเคอะเขิน แล้วบอกจางซื่อ
“ท่านแม่ ข้าเสียใจจริง ๆเจ้าค่ะ ที่ทำเรื่องไม่ดีไว้มากมาย ขอโอกาสให้ข้าได้แก้ตัวได้ไหมเจ้าคะ”
นางมองเข้าไปในดวงตาของจางซื่ออย่างแน่วแน่ มั่นคงและจริงใจ เพราะนางไม่อยากให้จากนี้พวกนางต้องคอยระแวดระวังกันอยู่เช่นนี้
จางซื่อเห็นในตาจ้าวอิงแน่วแน่ขนาดนั้น นางถึงกับตกตะลึงรู้สึกแตกต่างออกไป ซึ่งต่างตรงไหนนางก็ยังคิดไม่ออก
รู้ตัวอีกทีเสี่ยวเป่าก็ยื่นแขนออกไปหาจ้าวอิง ที่กำลังรับเขาเข้าสู่อ้อมแขนของนางแล้ว
‘หรือนางจะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆนะ’
จางซื่อผุดความคิดนี้ขึ้นมาในหัว แต่มันก็หายไปอย่างรวดเร็วเมื่อนางนึกถึงจ้าวอิงอิงในเหตุการณ์เก่า ๆ ที่ผ่านมา
‘คนใจร้ายอย่างไรก็คือคนใจร้าย’
•────❅❀❅────•
- ผู้เขียน
