EP. 21
“เจ็บมั้ย” พี่ไม้ถามผมในขณะที่กำลังเอาสำลีชุบยาใส่แผลมาเช็ดแผลที่หางคิ้วของผม สีหน้าพี่ไม้ดูจะเจ็บยิ่งกว่าผมที่เป็นแผลเองเสียอีก
“ไม่เจ็บครับ” ผมบอกและนั่งนิ่ง ๆ ให้พี่ไม้ทำแผลให้เงียบ ๆ
“พี่ขอโทษนะชา เพิ่งออกจากโรงพยาบาลแท้ ๆ ดันต้องมาหัวแตกอีก”
“ชาไม่เป็นไรครับพี่ไม้ ไม่ต้องทำหน้าเศร้าขนาดนั้นหรอก”
“ไอ้เธนส์มันดูแลชาดีมั้ย...” พี่ไม้ถามหลังจากปิดผ้ากอชให้เรียบร้อยแล้ว มือหน้าและแข็งแรงของพี่ไม้เลื่อนมาประคองใบหน้าผมเบา ๆ
“พี่ไม้ถามทำไมครับ”
“ตอบพี่ก่อน” พี่ไม้จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม
“ดีครับ พี่เธนส์มาเฝ้าชาทุกวันเลยตอนพี่ไม้ไม่มา” ผมตอบแล้วจับมืพี่ชายตัวเองที่แนบอยู่กับแก้มเบา ๆ พี่ไม้ลูบแก้มผมไปมาแล้วดึงตัวผมไปกอดไว้หลวม ๆ ก่อนจะเกยคางไว้บนศีรษ
