EP. 22
หลังจากวิ่งหนีพี่เธนส์มาในครัวได้สำเร็จผมก็วางของทุกอย่างบนโต๊ะและยกมือขึ้นกุมหัวใจตัวเองเอาไว้ มันเต้นแรงและเร็วจนผมกลัวว่าอาจเกิดภาวะหัวใจล้มเหลวได้ ใบหน้าเห่อร้อนจนเหงื่อแทบจะระเหยออกไปได้อยู่แล้ว ผมรับมือกับพี่เธนส์ในโหมดนี้ไม่ได้จริง ๆ ผมมีความสุขจนแทบจะสำลักออกมา ในระหว่างที่กำลังพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น ผมหยิบมันขึ้นมาและพบว่าเป็นเบอร์ของพี่ยิม
“ครับ” ผมตอบรับเมื่อยกโทรศัพท์แนบหู
(ชา ขอโทษที พอดีพี่ไปต่างจังหวัดน่ะ ไม่ได้ติดต่อมาเลย คิดถึงแทบบ้า)
“พี่ยิมมีอะไรหรือเปล่าครับ”
(พี่อยากได้ยินเสียงชา) พี่ยิมพูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่น ผมยิ้มบ้าง ๆ และไม่รู้ว่าควรต่อบทสนทนายังไง ไม่ว่าจะคุยกันกี่ครั้งผมก็รู้สึกว่ามันฝืนตัวเองแปลก
“ครับ” ผมตอบรับเบา ๆ แล
