ยามสายของวันใหม่ แสงแดดอ่อนโยนสาดส่องผ่านม่านโปร่งของตำหนักชิงอวิ๋น อากาศเย็นสบายเงียบสงบ ทว่าความนิ่งนั้นก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าของขบวนเสลี่ยง และเสียงขันทีหน้าตำหนักที่ร้องก้อง
“ฮองเฮาเสด็จ”
คนรับใช้รีบเข้ามาแจ้งการมาถึงของบุคคลสำคัญ ไป๋ลี่เยว่กับหลงจิ่นอวิ๋นรีบลุกขึ้นด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะรีบออกมาต้อนรับทันทีที่หน้าตำหนัก
“ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ มิทราบว่าทรงเสด็จมาเยือนถึงที่นี่ด้วยเหตุใดเพคะ”
“ถวายพระพร หวงไหน่ไหน่” เจ้าตัวน้อยโค้งคำนับงามตามแบบราชสำนัก
ฮองเฮาทอดพระเนตรอย่างเมตตา สายตาเต็มไปด้วยความห่วงใยปนเอ็นดูยามมองหลานชาย ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม
“ไม่ต้องมีพิธีมากหรอก เยว่เอ๋อร์ เสี่ยวเป่า… ข้ามาเยือนเจ้าด้วยความห่วงใย แถมยังมีเรื่องสำคัญจะมาแจ้ง”
ทั้งสามเข้าสู่โถงรับรองอย่างเรียบร้อย ขณะจิบชาที่ไป๋ลี่เยว่จัดถวายให้ สายพระเนตรของฮองเฮาก็เหลือบไปยังหลงเจิ้งหยาง ซึ่งเพิ่งกลับ
