ภายในห้องนอนของไป๋ลี่เยว่ คนรับใช้ได้จุดกลิ่นกำยานหอมอ่อนลอยคลุ้งตลบอบอวล บ่งบอกถึงเจ้าของห้องผู้มีรสนิยมละเมียดละไม
หลงเจิ้งหยางเขาเดินตามเข้าไปช้า ๆ ประหนึ่งก้าวสู่ที่มั่นของตน
แต่แล้ว…
“องค์ชายสาม ท่านจะทำอันใดหรือขอรับ” เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นจากมุมเตียง
หลงเจิ้งหยางชะงัก ดวงตาคมปรายลงมองร่างเล็กที่นอนขวางอยู่ตรงกลางเตียง ห่มผ้าคลุมกายเรียบร้อยจนมิดถึงคอ วางหมอนไว้สองใบอย่างจงใจขวางทาง
“ก็...ข้าจะนอน” น้ำเสียงของหลงเจิ้งหยางแผ่วต่ำ พยายามเก็บอาการ
หลงจิ่นอวิ๋นกระพริบตาปริบ ๆ ถามกลับแพรวพราว “นอน ที่นี่หรือขอรับ”
“มิใช่ที่นี่ แล้วจะให้นอนที่ใดเล่า” เขาย้อนถามด้วยความอดกลั้น
เด็กน้อยเบ้ปาก “ข้าจำได้ว่า เมื่อครู่ท่านแม่ให้ท่านพักที่เรือนรับรองมิใช่หรือขอรับ เหตุใดเวลานี้ท่านถึงได้มาอยู่ในห้องนี้กัน หรือท่านหลงทาง”
“เออ…ใช่ๆ ข้าหลงทาง แล้ว.. ข้าก็กลัวนอนไม่หลับ…” หลงเจิ้งหยางพูดเบา ๆ
