เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ดังแผ่วจากทางเดินไม้ด้านใน ก่อนร่างน้อยจะปรากฏขึ้นในชุดนอนปักลายเมฆน้อย มือเล็กขยี้ตา ใบหน้ายับย่นบ่งบอกถึงความง่วง
“ท่านแม่ ทำอะไรอยู่หรือขอรับ ข้าง่วงแล้ว”
ไป๋ลี่เยว่ได้สติรีบผละออกจากอ้อมแขนของหลงเจิ้งหยางทันที ราวถูกไฟลวก สีหน้ากลับมาเรียบเฉย ก่อนจะหันมายิ้มหวานให้บุตรชายและคว้ามือเล็กเบา ๆ
“เสี่ยวเป่า เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ หรือว่ารอให้แม่พาเข้านอน”
เด็กชายซุกหน้ากับแขนแม่ ก่อนจะเหลือบมองหลงเจิ้งหยางที่ยังยืนอยู่ใกล้ ๆ ด้วยสายตาคมกริบเกินวัย
“องค์ชายสาม…ท่านยังไม่กลับอีกหรือขอรับ”
เสียงเล็กถามตรง ๆอย่างไร้ความอ้อมค้อม น้ำเสียงติดจะขุ่นเคืองและมีแววประชดแฝงอยู่เต็มเปี่ยม
ในหัวของหลงจิ่นอวิ๋น ตอนนี้เต็มไปด้วยความครุ่นคิด หลังจากที่บุรุษผู้นี้กลับมา ไม่เพียงแต่ทำให้ท่านแม่ของเขาวุ่นวายขึ้นมาอีก ยังทำให้บรรยากาศสงบสุขของตำหนักชิงอวิ๋นสั่นคลอนอีกด้วย
และที่สำคัญที่ส
