Shocks [18+]
2869 คำ
ปึก!! โครม!!
เสียงกล้ามเนื้อและเขาแข็งแรงทั้งสี่คู่ชนกันสนั่น การแข่งขันอันน่ากลัวนี่เกิดขึ้นทุกเช้าวันใหม่ เพื่อแสดงอำนาจและความแข็งแกร่ง แปลกกว่าทุกวันนิดหน่อยตรงที่คู่พิเศษของวันนี้คือ จ่าฝูงและเพื่อนรักของเขา
กระทิงสีทองแดงล้มลง มันส่งเสียงขอยอมแพ้และลากร่างอ่อนแรงกลับเข้าคอกด้วยสีหน้าผิดหวังเจือความหงุดหงิด
“แยกย้าย!” สิ้นเสียงทุ้มห้าว กระทิงนับสิบในสนามก็ต่างพากันถอยกลับเข้าคอกกันอย่างหวั่นเกรง
โรเมโต้มองลูกฝูงเข้าคอกจนหมดทุกตัวก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เขาล่ะเบื่อเจ้าพวกที่ไม่ทำตามกฎที่สุด กรามิโอ กระทิงสีทองแดงเพื่อนรักหนีออกจากฟาร์มเมื่อคืนและข้ามรั้วไฟฟ้าไปหาแม่วัวนมของฟาร์มข้างๆ กัน
ร่างกายยักษ์ใหญ่เต็มไปด้วยกล้ามกำยำสวยเดินไปทางรั้วไฟฟ้าด้วยความหงุดหงิด ขนสีดำเงางามและเขาคู่สวยส่องประกายใต้แสงแดด มันทำให้หัวใจของสัตว์บางตัวเต้นถี่แรงจนทำตัวแทบไม่ถูก
“อากัส” เขาเปล่งเสียงร้องเรียงสัตว์บางตัว
ผ่านไปเพียงกระพริบตา สัตว์สี่ขาร่างสูงสง่าก็ก้าวเข้ามาที่รั้วไฟฟ้า ขนสีขาวผพลิ้วไปกับสายลมสว่างไสวดังหิมะใต้แสงแดด กีบเท้าข้างหนึ่งเผลอตะกุยหญ้าด้วยความตื่นเต้น ม้าหนุ่มส่งเสียงในลำคอทักทายกระทิงหนุ่มเมื่อทั้งสองมายืนประจันหน้ากัน
“โรเมโต้?” ใบหน้าเรียบเฉยของสหายข้างรั้วยิ่งทำให้โรเมโต้หงุดหงิดจนอยากพุ่งเขาเข้าใส่ให้มันรู้แล้วรู้รอด
“อากัส ดูแลสัตว์ฟาร์มนายหน่อย อย่าปล่อยให้มาล่อลวงลูกฝูงฉันอีก”
“ได้” สิ้นเสียงแหบ ความเงียบก็เข้าปกคลุมทั้งสอง
โรเมโต้เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่พูดอะไรต่อ จึงหันหลังเดินกลับเข้าคอกและเข้าไปคุยกับกรามิโอ
โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า เผลอไปทำให้สัตว์บางตัวติดสัดเพราะบั้นท้ายแน่นหนั่นของตนเอง
ฟาร์มฟัวเต้ ถือเป็นฟาร์มที่เพาะพันธุ์กระทิงพ่อพันธุ์ แม่พันธุ์ที่ดีที่สุดในแถบสเปนตอนเหนือ เป็นฟาร์มขนาดใหญ่ที่ได้รับรางวัลฟาร์มที่ยอดเยี่ยมหลายปีซ้อน และผลงานที่ดีที่สุดของฟาร์มก็คือ โรเมโต้ กระทิงทมิฬปราบมาทาดอร์ เหตุที่ได้ชื่อนี้นั้นมาจากความแข็งแกร่งและความน่ากลัวของมัน ไม่ว่ามาทาดอร์ที่เก่งนักเก่งหนามาจากที่ไหน ทุกมุมทุกเมืองทั่วประเทศสเปน ต่างต้องพ่ายแพ้ให้กับโรเมโต้ เขาคือต้นแบบในดวงใจของกระทิงทุกตัวที่สามารถลบคำกล่าวที่ว่า กระทิงไม่เคยชนะมาทาดอร์
ข้างกันไม่ไกลคือ ฟาร์มดีลิซซิออส ฟาร์มส่งออกผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรที่โด่งดังไม่แพ้กัน เพราะความสะอาดและความสดอร่อย โดยเฉพาะนมวัว แต่ที่สร้างชื่อให้กับฟาร์มจริงๆ กลับเป็นม้าหนุ่มนามว่า อากัส เจ้าชายแห่งดีลิซซิออส มันสง่างามและดูราวกับเจ้าชายจนผู้ที่เห็นครั้งถึงกับตกตะลึง ตอนนี้อากัสได้ชื่อว่าเป็นม้าที่เพอร์เฟคที่สุดในสเปน ฟาร์มดังหลายฟาร์มต่างมาขอซื้อมันและขอนำม้าสาวมาผสมพันธุ์ แต่ต่างก็ต้องผิดหวังเพราะอากัสไม่ได้ให้ความร่วมมือเลยแม้แต่น้อย เฉยชาแม้เห็นม้าสาวแสนสวยยั่วยวนตรงหน้าราวกับตายด้าน!
แต่มันก็มีปัญหานิดๆ หน่อยๆ ตรงที่เจ้าของฟาร์มทั้งสองเกลียดกันเข้าไส้ ชนิดที่ว่าตะลุมบอนกันทุกครั้งที่เจอหน้ากันเลยทีเดียว นั่นเป็นเหตุผลของรั้วไฟฟ้าที่กั้นระหว่างฟาร์มทั้งสอง
“โรเมโต้~ ได้โปรดเถอะ ข้าคิดถึงเจสซิก้าจวนจะบ้าอยู่แล้ว” กระทิงทมิฬเมินเสียงร้องโหยหวนของกรามิโอ ก้มลงกินหญ้าสดเหมือนกับกระทิงสีทองแดงไม่มีตัวตน
“พี่โรเมโต้ พี่ทำอะไรสักอย่างเถอะ ฉันรำคาญพี่กรามิโอจะตายอยู่แล้ว ไม่รู้จะอะไรนักหนากับยัยวัวนมนั้น” กรอเรีย น้องสาวต่างพ่อกรามิโอที่เล็มหญ้าอยู่ข้างๆ พูดออกมาเสียงดัง
“หุบปากไปเลยยัยน้องถึก! สาวคานทองอย่างเธอน่ะ ไม่เข้าใจถึงความรักหรอก!” กรามิโอผุดลุกจากการเกาะเกี่ยวแข้งขาโรเมโต้ วิ่งเข้าขวิดเขาใส่กรอเรียเบาๆ แต่ก็ทำเอากระทิงสาวถึงกับเซ กรอเรียพอตั้งตัวได้ก็พุ่งขวิดตอบกลับ
โรเมโต้ถอยออกจากวงการขวิดของสองพี่น้อง ก่อนจะเล็มหญ้าสดกินกับฝูงลูกกระทิงตัวเล็ก เสียงหัวเราะสดใสของเด็กๆ ทำกระทิงหนุ่มเลือดร้อนอมยิ้มออกมา โรเมโต้เผลอคิดเล่นๆ ว่าหากเขามีลูกกระทิงตัวเล็กๆ มาออดอ้อนออเซาะคงจะดีไม่น้อย
“ไง” เสียงแหบไร้อารมณ์ดึงโรเมโต้ออกจากภวังค์
“มีอะไร อากัส” เขาหันไปมองม้าหนุ่ม
“เปล่า…กรามิโอ”
“ขอโทษด้วยที่เสียงดัง”
ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน ที่โรเมโต้จะเป็นสัตว์ตัวเดียวที่สามารถสื่อสารกับอากัสรู้เรื่อง
“เจสซิก้า…ได้” อากัสพูดเพียงแค่นั้นและเงียบไป
โรเมโต้เข้าใจความหมาย เขามองเลยร่างกายสง่า วัวนมสาวท่าทางเซื่องซึมเล็มหญ้าอยู่ใกล้โรงนา เขาหันไปมองเพื่อนรักก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างแรง
“ขอบคุณมากนะ”
“อือ”
“อยากได้อะไรล่ะ” เขาถาม
ทุกครั้งที่เกิดความยินยอมข้ามอาณาเขตของทั้งสองฝ่าย ฝ่ายที่ต้องการจะข้ามไปต้องจ่ายค่าตอบแทนอะไรสักอย่างที่อีกฝ่ายอยากได้
“…นาย” เสียงแหบเอ่ยแผ่วเบาจนปลิวไปกับสายลม ดวงตาคมเผลอจ้องร่างกายกำยำ
“อะไรนะอากัส”
“คืนนี้” โรเมโต้พยักหน้าเข้าใจ เขากระทืบกีบเท้าเสียงดังเรียกสองพี่น้องที่กำลังสู้กันให้หันมามอง
“เกิดอะไรขึ้นพี่โรเมโต้ อ้ะ! นั้นพี่อากัสนี่!” กรอเรียสลัดเขาของพี่ชายออกจนกรามิโอหัวคะมำจิ้มพื้น แล้ววิ่งสะบัดหางไปหาม้าหนุ่มด้วยท่าทีเอียงอายน่ารัก
“กรอเรีย” อากัสส่งเสียงทักทายเบาๆ
“คิกถึงจังเลยค่ะ แหม่ พี่อากัสก็! กรอเรียอยูนี่เถอะ มองแต่พี่โรมะ…”
“กรามิโอ มาได้” ก่อนที่กรอเรียจะได้พูดจบ อากัสก็ขัดขึ้น
“อะไรนะ!!” กระทิงสีทองแดงรีบผุดลุกสี่ขา
“เอ๊ะ!! หรือว่าพี่โรเมโต้ทำสัญญาหรอคะ?!” กรอเรียเองก็ร้องเสียงลั่นทุ่งตื่นๆ โรเมโต้ทำเพียงพยักหน้าน้อยๆ และเดินออกจากตรงนั้น
“มอออ!!! ขอบใจมากเพื่อนรัก! เจสซี่ที่รัก พี่มาหาเธอแล้ว!!” กรามิโอพุ่งกระโดดข้ามรั้วเหมือนจรวด เจสซิก้าเองก็รีบปรี่เข้ามาหาเช่นกัน
“ชิ น่าหมั่นไส้ชะมัด พี่เองก็เถอะ เมื่อไรจะบอกพี่โรเมโต้สักทีล่ะ ฉันนี่ชงแล้วชงอีกจนจะไปเปิดร้านกาแฟอยู่แล้วเนี่ย” กรอเรียว่าพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่
“คืนนี้”
“จริงหรอ!”
“…มั้ง” พูดจบก็หันหลังเดินกลับเข้าคอกทันที
“อ้าวเดี๋ยวสิพี่อากัส!”
เมื่อบ้านหลังสุดท้ายดับไฟลงและฟาร์มทั้งสองเข้าสู่ความมืดมิด ร่างกายสีดำสนิทก็ก้าวเท้าเข้าไปในเขตป่าที่ติดกับฟาร์ม โรเมโต้เดินเลียบลำธารจนถึงน้ำตกขนาดเล็กกลางป่า เขาเห็นอากัสยืนอยู่ข้างท่อนไม้ใหญ่ ร่างสง่าหลับตาพริ้มเชิดหน้าขึ้นราวกับกำลังรับแสงจันทร์
“อากัส” เจ้าของชื่อผินหัวมาหาอย่างเชื่องช้า
“ตรงนี้”
โรเมโต้จิ๊ปากเล็กน้อย ก่อนจะย่างกีบเท้าเข้าไปหาร่างสีขาว เมื่อห่างกันเพียงเสี้ยวลมหายใจ อากัสก็โน้มคอลงมาคลอเคลียเข้าที่โหนกที่หลังของเขา
เขาไม่ได้ว่าอะไร ทำเพียงยืนนิ่งๆ ให้ม้าหนุ่มคลอเคลีย เผลอยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงตอนเด็กๆ ยามเมื่อตอนที่พวกเขายังเป็นลูกกระทิงและลูกม้า อากัสมักจะเข้ามาคลอเคลียอย่างนี้ เมื่อต้องการอ้อนขอบางอย่างจากเขา ซึ่งโรเมโต้มักจะพ่ายแพ้เสมอ แม้แต่ตอนนี้ก็ตาม
“คิดว่าตัวเองเป็นลูกม้าหรือไง”
“อืม…พี่โรเมโต้ฮะ”
“หึๆ” เขาหลุดหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู ใช้จมูกคลอเคลียปลายปากอากัสอย่างหมั่นเขี้ยว
“อยากได้”
อากัสแนบหัวกับหน้าผากของกระทิงหนุ่ม ดวงตาคมสบประสานอย่างแน่วแน่จนใจของโรเมโต้กระตุก
“นายอยากได้อะไร” เสียงทุ้มกระซิบถามแผ่วเบา
“…นาย”
ริมฝีปากร้อนผ่าวแตะลงบนหน้าผากของโรเมโต้ กระทิงหนุ่มใจสั่น เขาหลับตาลงปิดซ่อนความเขินอาย และเชิดหน้ารับสัมผัสร้อนที่ไล่ลงมาที่ข้างแก้ม ก่อนจะหยุดลงที่ปากหนา อากัสจูบซับแผ่วเบา แล้วบดขยี้อย่างรุนแรงจนโรเมโต้สะท้าน กีบเท้าสีดำตะกุยพื้นดิน เขารู้สึกแข้งขาอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่ ทำได้เพียงอ้าปากรับลิ้นอวบชุ่มน้ำหวาน
“อึก..อ้า…จุ๊บ!” เสียงแลกเปลี่ยนน้ำลายดังก้องในหูทั้งสอง แต่สัตว์อื่นจะไม่มีทางได้ยินเพราะถูกเสียงน้ำตกกลบไว้จนมิด
โรเมโต้หัวใจเต้นรัว เขากำลังกลัวตัวเอง ถ้าอากัสทำมากกว่านี้เขาคงห้ามตัวเองไว้ไม่อยู่ แค่จูบเขาก็จะบ้าตายอยู่แล้ว โรเมโต้หอบหายใจสะท้าน เขาติดสัดจนหัวเบลอไปหมดแล้ว อยากร้องขอให้อากัสกระแทกกระทั้นเขาแรงๆ แต่โรเมโต้กลัวว่าทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม กลัวพรุ่งนี้อากัสจะเปลี่ยนไป
“พอแล้วอากัส ถ้านายทำมากกว่า…”
“อย่ากลัว…สนแค่ฉัน”
“อ๊า”
“ในที่สุด…ในที่สุด”
ร่างกำยำถูกดันให้พาดบนไม้ใหญ่ อากัสพึมพำกับตัวเองพร้อมกับพรมจูบลงบนกล้ามเนื้อมัดสวยทุกมัด เขาหลงใหลมันแทบบ้า โรเมโต้จะรู้มั้ยเขาต้องใช้ความอดทนแค่ไหน อากัสงับบั้นท้ายแน่นอย่างสุดจะทานทน จูบและดูดเลียมันอย่างถนอมแต่แสนจะลามก เขารอวันนี้มานานมาก วันที่จะได้เชยชิมร่างกายงดงามนี่
โรเมโต้บิดเร่าไปมา ปากหนาครวญครางเสียงต่ำอย่างเสียวซ่าน มันโหมกระพืออารมณ์ของอากัสได้เป็นอย่างดี ท่อนเนื้อยักษ์สีคล้ำแข็งขืนตั้งแต่วินาทีแรกที่เจ้าของได้สัมผัสกับโรเมโต้ ไม่ต่างจากกระทิงหนุ่มที่ตื่นตัวตั้งแต่จูบเร่าร้อนของอากัส กลิ่นติดสัดของพวกเขาตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ
ร่างกายกำยำชุ่มไปด้วยน้ำลายสีใส มันดูเซ็กซี่จนอากัสรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งโพรงจมูก ม้าหนุ่มโน้มคอลงซุกไซร้ร่องดอกไม้สีรัตติกาล ปรนเปรอมันด้วยปลายลิ้นอย่างทะนุถนอมและอ่อนโยน
“ซี๊ด…อ๊า อากัส” โรเมโต้กระทืบกีบเท้ากับท่อนไม้ เขาเสียวจนตาพร่าด้วยน้ำตาแห่งความสุข โดยเฉพาะทุกครั้งปลายลิ้นอวบควงไปรอบๆ เขาก็เสียวจนแทบบ้า
อากัสหายใจแรงฟืดฟาด คล้ายหน้ามืดชั่วขณะเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลากำลังหยากเยิ้มไปด้วยแรงอารมณ์ ร่างสง่ากระโดดขึ้นคร่อมอย่างสุดจะทานทน ปลายท่อนเนื้อยักษ์ร้อนจูบกับร่องดอกไม้ โรเมโต้กลืนน้ำลายในคออึกใหญ่ เขาเชิดหน้าขอจุมพิตจากม้าหนุ่ม หลับตาแน่นกลั้นเสียงร้องในลำคอเมื่อท่อนเนื้อใหญ่สอดใส่เข้ามาช้าๆ
“อื้อ!”
“ไหวมั้ย” อากัสหน้าเสีย เขาหยุดชะงักตัวเองอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเหมือนเจ็บปวดจากร่างกำยำ อากัสไล่จูบไปทั่วหลังอย่างปลอบโยน
“กระแทกเข้ามา…เร็วสิ” เสียงทุ้มว่ากระเส่าพร้อมกับบั้นท้ายแน่นส่ายไปมา โรเมโต้เสียวมากกว่าเจ็บและเขารู้สึกดีเกินกว่าจะพูดอะไรต่อ เขาอยากโดนเติมเต็มจากท่อนเนื้อยักษ์แสนอร่อยจวนจะบ้าแล้ว
“อึก! Joder! (f**k!) ”
ป๊าป! ป๊าป!!! ๆ ๆ ๆ ๆ
“มอ!! ...อ๊ะ!! ๆ ๆ ๆ ๆ” ราวกับไปสับสวิตช์อันตราย โรเมโต้ถูกกระแทกจนร้องเสียงหลงลั่นป่า ก่อนจะตามมาด้วยแรงกระแทกแบบเน้นๆ แรงๆ จนหายใจแทบไม่ทัน ไม้ใหญ่สั่นโยกไปมาตามแรงกระแทกจากสัตว์ทั้งสอง ฝูงหิ่งห้อยแตกกระเจิงด้วยความตกใจจนฟุ้งไปทั่วน้ำตก
การผสมพันธุ์เป็นไปอย่างยาวนานจนฟ้าเกือบสาง โรเมแสบคอไปหมด เขาครางจนแทบสลบ แตกแล้วแตกอีกนับไม่ทวนแต่เจ้าม้าข้างบนกลับยังไม่แตกสักน้ำ! ร่องดอกไม้ก็เริ่มรู้สึกแสบๆ แต่ก็เบาบางกว่าความเสียวอยูดี โรเมโต้อดฉงนไม่ได้ ขนาดเขาที่เป็นกระทิงยังเหนื่อยแทบขาดใจ ทำไมอากัสถึงแรงดีไม่มีตกขนาดนี้ โรเมโต้หน้ามืดขึ้นมาทันที ถ้าเป็นอย่างนี้แล้วครั้งต่อไปเขาไม่ตายเอาหรอ
“อากัส…ซี๊ด! พอได้แล้ว จะเช้าแล้ว”
“แฮ่กๆ ยังเลย”
“ก็รีบๆ แตกสักทีสิ!”
“ก็ร่องดอกไม้ของพี่โรเมโต้มันเสียวนี่ครับ ผมยังไม่อยากแตก” โรเมโต้หน้าร้อนจี๋ ทีไอ้เรื่องลามกนี่พูดยาวจังเลยนะ!
“จะไม่ไหวแล้วนะ”
โรเมโต้ข่มความอายและกลั้นใจเด้งสะโพกสวนไป มันจุกและเสียวจนน้ำตาซึม แต่ผลก็ดีเกินคาดเมื่อเจ้าม้ากลัดมันข้างบนหลุดครางออกมาเสียงดัง
“อย่าตอดแบบนี้…อ๊า!” อากัสเชิดหน้าขึ้นอย่างเสียวซ่าน ตัวสั่นระริกพยายามกลั้นไหวไม่ให้แตก ข้างในมันขมิบตอดไม่หยุด
โรเมโต้เด้งสะโพกเข้าหาอากัส ขมิบรัดช่องทางเหมือนอยากรัดเจ้าท่อนเนื้อยักษ์ให้ขาด ไม่นานน้ำร้อนจัดจำนวนมหาศาลก็กระฉูดกระทบผนังนุ่มภายใน มันแรงและร้อนจัดจนโรเมโต้เผลอปลดปล่อยตามไปติดๆ
น้ำสีขาวขุ่นข้นไหลทะลักออกมาจากร่องดอกไม้ ไหลย้อยตามแก้มก้นและขารวมถึงหาง สีขาวขุ่นตัดกับขนสีดำของกระทิงหนุ่มชัดเจน และมันยิ่งน่าดูขึ้นอีกเมื่ออากัสถอดถอนก่อนเนื้ออกมา ร่องดอกไม้คายน้ำนมคาวไม่หยุด เซ็กซี่และลามกมากๆ จนอากัสติดสัดขึ้นมาอีกครั้ง
“หยุดเลย ต้องกลับแล้ว” โรเมโต้บอกเสียงเด็ดขาดพลางเดินลงลำธารเพื่อล้างตัวและล้างน้ำกามข้างในออก เมื่อเสร็จฟ้าก็สางพอดี
“อืม” คอยาวตกลงอย่างหงอยๆ มันก็เกือบน่าเอ็นดูอยู่แล้วหากกลางหว่างขาของอากัสไม่มีเจ้าท่อนเนื้อยักษ์ล่ะก็นะ
“พรุ่งนี้ก่อน ตอนนี้เราต้องกลับฟาร์มก่อนที่คนให้อาหารจะมา อากัสไม่ดื้อกับโรเมโต้ใช่มั้นครับ? ”
“อืม” ถ้าอากัสเป็นหมา ก้นของเขาคงหักไปแล้วมั้ง หน้าชื่นอารมณ์ดีจนน่าหมั่นไส้เลยล่ะ
“เก่งมาก”
กระทิงหนุ่มจรดปลายจมูกบนแผงคอสีขาว ก่อนจะเดินนำกลับเข้าไปยังฟาร์ม แต่แล้วโรเมโต้ก็ต้องตกใจจนแทบผงะ พวกมนุษย์รวมถึงเจ้าของฟาร์มทั้งสองต่างถดเถียงกันอย่างดุเดือดโดยมีรั้วไฟฟ้าคั้นกลางไม่วางมวยกัน แล้วใครคนหนึ่งก็ตะโกนขึ้นมาว่า
“นั้นไง โรเมโต้กับอากัสอยู่นั้น!!” สิ้นเสียงของใครคนนั้น พวกมนุษย์กลุ่มนั้นก็ถลามาหาสัตว์ในฟาร์มของตนทันที
เจ้าของฟาร์มทั้งสองมึนตึงใส่กัน พวกเขาทะเลาะกันเพราะคนให้อาหารสัตว์มาแจ้งว่าอากัสและโรเมโต้หายไปจากคอ ซึ่งผู้ที่น่าสงสัยที่สุดคือเจ้าฟาร์มข้างๆ นั้นเป็นเหตุของการโต้เถียงรุนแรงครั้งนี้
เจ้าของฟาร์มฟัวเตใช้มือลูบไล้สำรวจกระทิงอันดับหนึ่งของฟาร์มอย่างกังวล โดยไม่ได้สังเกตสายตาอำมหิตของอากัสเลย ในจังหวะที่มือของเขาสัมผัสกับบั้นท้ายของโรเมโต้ ม้าหนุ่มก็กระโจนเข้าใส่เขาอย่างดุร้ายจนมนุษย์พากันถอยหนีคนละทิศคนละทาง
“ของฉัน”
โรเมโต้ตกใจเกือบหันไปตำหนิแต่เมื่อได้ยินเสียงพึมพำพร้อมกับที่เจ้าม้าหื่นเข้ามาถูไถตัวให้กลิ่นติดตัวเขา โรเมโต้ก็หลุดยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ น่ารักอย่างนี่จะให้เขาว่าได้ยังไง
“ใช่ ฉันเป็นของนาย” อากัสร้องเสียงดังในลำคอพร้อมกับกระทืบกีบเท้าทั้งสี่อย่างดีใจเหลือจะกล่าว
ภาพสัตว์ทั้งสองคลอเคลียพลอดรักกันไม่สนโลกทำเอาเจ้าของฟาร์มทั้งสองนิ่งอึ้งจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง นี่มันเกิดอะไรขึ้น! ข้ามสปีชี่ส์ไม่พอ พวกแกเป็นตัวผู้เหมือนกันอีกหรอ!
เหตุการณ์ในวันนั้นลุกลามใหญ่โตจนต้องให้ตำรวจเข้ามาเคลียร์ ท้ายที่สุดรั้วไฟฟ้าก็ถูกรื้อถอนออกจนหมด สัตว์ทั้งสองฟาร์มก็ต่างกระชับความสัมพันธ์กันอย่างสมานฉันท์
กระชับกันทุกคืนโดยเฉพาะจ่าฝูงทั้งสอง
กรอเรียไม่ได้แอบดูเลยนะ ฮิๆ
- ผู้เขียน
