Dolphins and his bun
2221 คำ
ศูนย์วิจัยสัตว์น้ำป้อมปราการไร้พ่าย ,เกาะงาช้างขาว
‘ศร ได้ยินแล้วตอบด้วย’
“ว่าไงอิน”
‘เราเจอลูกโลมาบาดเจ็บ เตรียมบ่อพักฟื้นตะวันออกให้หน่อย’
“รับทราบครับผม”
“โฮ่ง! ๆ” เจ้าชิบะตัวอ้วนที่กำลังละเลียดเค้กสุนัขก้อนโตเห่าขานรับตามเจ้านาย ทำให้ศรอดลูบแก้วย้วยๆ ไม่ได้
“มาเร็วบันนี่” ร่างสูงผุดลุกขึ้น ก่อนจะสับขาช้าๆ ไปยังบ่อพักฟื้น
ก้อนสีส้มขาวลุกจากเค้กที่ยังเหลืออีกครึ่งด้วยสายตาแสนเสียดาย หันไปมองหน้าเจ้านายอย่างอ้อนวอน
“เดี๋ยวค่อยกลับมากิน หึๆ อ้วน~” มันเขี้ยวจริงๆ นั้นคือสิ่งที่ศรคิด
บันนี่หรือบัน คือสุนัขตัวอ้วนกลมพันธุ์ชิบะ อินุ เจ้านายของบันนี่คือนักวิจัยสัตว์ทะเลที่มีชื่อเสียงมากในแถบตอนใต้ของอโยธยา ไม่เพียงเท่านั้น ชื่อเสียๆ ก็มากเหมือนชื่อเสียงเช่นกัน ไม่ว่าจะเหล้าหรือเรื่องกามๆ
แฮ่ม…ความจริงตอนที่ศรไปซื้อบันนี่จากร้านขายสัตว์เลี้ยง บันนี่ค่อนข้างตัวเล็กกว่าเพื่อนๆ ในคอก ศรก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น รู้ตัวอีกที จากลูกหมาน้อยน้ำหนักสามกิโล ปัจจุบันน้ำหนักไอ้อ้วนทะลุยี่สิบกิโลไปแล้ว และคาดว่าจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ด้วย
เรือขนาดกลางของศูนย์เคลื่อนมาจอดข้างบ่อ อินทรา หัวหน้าคนสวยกระโดดลงจากเรือ ให้สัญญาณมือคนข้างใน ก่อนที่จะปล่อยลูกโลมาสีชมพูเข้าไปยังบ่อพักฟื้น เขาว่ายตามมันเข้าไปในบ่อ เห็นไกรศร ลูกน้องคนสนิทโดดลงมาและเริ่มเข้าหาเจ้าลูกโลมา
“ศร อย่าเพิ่ง” ไม่ทันแล้ว ร่างสูงถูกโลมาชนจนเซ แต่ด้วยแรงของลูกโลมาทำให้ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมาก นอกจากอาการจุก
“โอ๊ย ใจเย็นน่าเพื่อน ฉันแค่จะดูแผลให้”
ราวกับฟังรู้ความ เจ้าลูกโลมายอมอยู่นิ่งๆ ให้มือหนาสำรวจบาดแผล มันลอยตัวนิ่งๆ เหลือบตามองรอบๆ อย่างตื่นกลัว
“น้องโลมา! ไม่ต้องกลัวนะ เจ้านายพี่เก่งมาก เดี๋ยวก็หาย!” เสียงสดใสเรียกสายตาให้มันมอง
เจฟเอียงหัวมองสุนัขตรงขอบบ่อ ทำไมถึงดูย้วยๆ นุ่มนิ่มไปทั้งตัวยังงั้นล่ะ เจฟเคยเห็นสุนัขมาบ้าง แต่ไม่เคยเห็นตัวไหนที่…น่ารักขนาดนี้มาก่อน เจฟตัดสินใจว่ายเข้าไปหาบันนี่ ศรกับอินมองที่ลูกโลมาอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นท่าทางที่ตื่นกลัวเปลี่ยนเป็นท่าทางที่ดูสนใจและว่ายเข้าหาสัตว์อื่น
“ดูนั้นสิ” อินยิ้มอย่างตื่นเต้น เมื่อบันนี่ก้มลงหาเจฟ หางที่ม้วนเข้าหาก้นสะบัดไปมา พร้อมกับที่ส่งเสียงเห่าเล็กๆ เหมือนกำลังพูดคุย ไม่ต่างจากเจฟที่ส่งเสียงแหลมๆ
“ฉันว่า เจ้าโลมาได้เพื่อนแล้วล่ะ ไอ้อ้วนของพ่อนี่มันเสน่ห์แรงจริง! ๆ” อินอดเบ้ปากไม่ได้
“กล้าพูดเนอะคนเรา”
“โถ่คนสวย มันคือความจริงครับ” ศรยักคิ้วให้
“ช่างเถอะ แผลของโลมาน้อยไม่ค่อยน่าเป็นห่วงเท่าไหร่ แต่ที่น่าห่วงคือ น้องอาจพลัดหลงจากฝูง ผมเจอน้องใกล้กับถิ่นของบาร์ค บางทีแผลพวกนั้นอาจจะเกิดจากมัน” อินสันนิฐานถึงเจ้าฉลามขาวอันตพาลที่มีถิ่นอยู่บริเวณเกาะไม่ไกล
“ไม่ใช่แค่อาจ แต่ใช่เลยต่างหาก น้องคงหลงกับฝูงจริงๆ ไม่อย่างนั้นบาร์คคงไม่กล้าเล่น” ศรขึ้นจากบ่อ ไม่ลืมดึงมือเรียวให้ขึ้นมาด้วย เขาเดินไปหาเจ้าหมาอ้วนที่กำลังคุยงุ้งงิ้งกับลูกปลา นั่งลงลูบแก้มย้วยๆ ก่อนจะออกคำสั่งเสียงนุ่ม
“ฉันจะไปทำงาน บันนี่อยู่เป็นเพื่อนน้องโลมานะครับ เดี๋ยวเที่ยงฉันจะพาไปกินข้าว”
“โฮ่ง!!” บันนี่ขานรับเสียงดัง จุ๊บแก้มสากเจ้านายทีหนึ่งให้เจ้านายอารมณ์ เผื่อเจ้านายจะพาบันนี่ไปกินของอร่อยเยอะๆ
“อย่ามาอ้อนซะให้ยากเลยอ้วน” ถึงปากจะบอกอย่างนั้น แต่ปากก็ฉีกยิ้มเสียซะกว้าง อินที่เห็นแบบนั้นก็สายหัวเบาๆ เพราะศรเป็นแบบนี้ไง บันนี่ถึงลดน้ำหนักไม่ได้เสียที
มนุษย์สองไซส์เดินออกจากโดม ศรวางใจปล่อยให้บันนี่อยู่ได้เพราะเจ้าอ้วนของเขาว่ายน้ำเก่งมาก เรียกได้ว่าแชมป์เปี้ยนประจำเกาะเลยล่ะ
“บัน”
“หื้อ อะไรหรอน้องเจฟ” บันนี่ย้ายร่างกลมไปนอนหมอบตรงขอบสระ
เจฟไม่ตอบ เขาใช้ปากดุนแก้วย้วยๆ ไปมาเงียบๆ หลับตาพริ้มอย่างมีความสุขกับความนุ่มนิ่มที่สัมผัสอยู่
“น้องเจฟชอบแก้มของพี่หรอ”
“อืม”
บันนี่ฉีกยิ้มกว้าง หางของเขาส่ายดุ๊กดิ๊ก เห็นน้องมีความสุขพี่อย่างเขาก็มีความสุขสองเท่า ชิบะตัวกลมเอียงคอให้โลมาซุกไซ้แต่โดยดี ปากเรียวก็ลุกล้ำไปทั่ว จังหวะไหนโดนจุด ขาหลังอวบๆ ก็เผลอทำท่าเกาด้วยความฟิน เจฟเห็นอย่างนั้นก็นึกสนุก ใช้ปากขยี้จนบันนี่ตาลอยเลยทีเดียว อ้าปากหอบลิ้นห้อยแต่ก็ไม่ได้ลุกหนีไปไหน
ในหัวของเจฟมีแต่คำว่าน่ารักเต็มไปหมด ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยเจอตัวอะไรน่ารักและเป็นมิตรขนาดนี้มาก่อน ถ้ารู้ว่าเจ้าฉลามนั้นกัดแล้วเขาจะได้มาเจออะไรที่น่ารักขนาดนี้ เขาคงให้มันกัดนานแล้ว
เจฟโดนไล่ออกจากฝูงเพราะแม่ของเขาตายเมื่อไม่นานมานี้ เขาก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร ออกจะรู้สึกดีด้วยซ้ำที่ได้มีอิสรเสรี รอนแรมมาไกลถึงนี่ ในตอนแรกเขาก็ยังไม่ได้มีเรื่องกับพวกฉลาม แต่คงเข้าใกล้ถิ่นของพวกมันมากเกินไป เลยทำให้โดนรุมกัด ถึงงั้นก็สู้และหนีออกมาได้ จนมาเจอกับเรือของพวกมนุษย์
บันนี่รู้สึกว่าเจฟนิ่งไป เลยโงหัวขึ้นมองโลมาสีเทา ก่อนจะเลียปลายปากน้องเบาๆ อย่างปลอบใจ
“น้องเจฟเจ็บแผลหรอ?”
“ไม่”
“หิวข้าวหรือเปล่า!”
“ไม่”
“…แต่พี่หิวมากเลย” พูดจบก็ฟุบหัวลงกับพื้นพร้อมเสียงครวญครางที่ดังจากท้อง
“กิน” เจฟบอกง่าย มองแก้วย้วยๆ กระเพื่อมไปมาก็อดกดปากลงไปสัมผัสความนุ่มนิ่มอีกครั้งไม่ได้
“กินแก้มพี่ไม่ได้นะน้อง คิกๆ” เจ้าอ้วนเอียงแก้มหลบ แต่สุดท้ายก็หัวเราะคิกคัก
“อืม”
“คิกๆ น้อง~ พี่จั๊กจี้น้า~”
ให้ตายสิ ในหัวของเจฟมีแต่คำว่าน่ารักเต็มไปหมด
ผ่านไปเกือบเดือน แผลของเจฟก็หายดี อินที่เป็นเจ้าของเคสชอบพูดแซวเสมอว่าได้ยาใจดี ก็บันนี่เล่นมาหาเจ้าลูกโลมาทุกวันแถมคลุกอยู่ด้วยกันข้างซะไม่ไปไหนจนศรต้องมาตามอุ้มกลับเอง
“น้องจ๋า พี่กลับล่ะน้า” บันนี่โผล่หัวออกจากอกของศร
“…”
“น้องไม่พูดลาพี่หน่อยหรอ” หูใหญ่ลู่ลง เสียงใสครางหงิงๆ ในคออย่างน่าสงสาร ศรรีบตวัดสายตาคมกริบเชือดเฉือนใส่เจ้าลูกโลมาที่เริ่มโตทันใด
“บาย”
“บ๊ะบาย พรุ่งนี้พี่จะมาหาเช้าเลย!” ดีดตัวเห่าเสียงใส แค่นั้นแหละที่บันนี่ต้องการ
เจฟลอยตัวอยู่บนผิวน้ำ จนร่างของศรหายไปจากสายตา ร่างเพรียวถึงดำลงไปใต้น้ำ หางของเขาสะบัดไปมาอย่างมีความสุข อยากให้ถึงวันพรุ่งนี้เร็วๆ
แต่แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ศรถูกศูนย์ใหญ่ที่อโยธยาเรียกตัวให้ไปประจำการที่นู้นอย่างไม่มีกำหนด มันเร็วมากถึงขนาดที่อินถึงกับทรุด เรื่องมันวุ่นวายมากเพราะศรต้องเดินทางในวันนี้
บันนี่เอง ตอนแรกก็งงจัดที่จู่ๆ ศรมาที่บ้านใหญ่ (อโยธยา) และหายตัวไปเลย คุณแม่กับคุณเข้ามากอดด้วยคิดถึง พร้อมกับเอาขนมมาให้มากมาย แต่บันนี่กลับไม่สนใจเลยสักนิด เขาอยากไปหาน้องเจฟ ร่างกลมเดินไปมาเดินมาอย่างงุ่นง่าน สร้างความกังวลให้สองตายายมาก
ทางด้านของเจฟที่พยายามชะเง้อคอจากผิวน้ำมองหาก้อนกลมๆ แต่รอจนผิวแห้งจนต้องดำน้ำแล้วผุดขึ้นมาใหม่ก็ไร้วี่แววเจ้าอ้วนของเขา ใจของลูกโลมาเริ่มหวิวๆ จนในที่สุดเจฟก็อ้าปากร้องเรียกหาบันนี่เสียงแหลม
“งี๊ด!!! ๆ”
“ใจเย็นนะๆ” อินที่ได้ยินรีบวิ่งเข้ามาดู เขาลงบ่อ พยายามลูบตัวมันเพื่อให้สงบ แต่มันกลับไม่ยอม
และในตอนนั้นเอง อินก็ได้เห็นหยดน้ำมากมายไหลออกจากดวงตาของลูกโลมา อินนิ่งอึ้ง ก่อนเขาจะกอดมันแน่นพร้อมกันปล่อยโฮออกมา เข้าใจความรู้สึกดี เพราะเขาเองก็รู้สึกสูญเสียเช่นเดียวไม่ต่างกัน
พวกเขาต่างสูญเสียคนที่รักไป โดยไม่มีแม้โอกาสบอกลา
5 ปีผ่านไป
“ใจเย็นอ้วน!! เดี๋ยวก็ล้มหรอก” ศรรีบตะครุบตัวอ้วนกลมเข้าอก บันนี่เงยหน้ามองเจ้านายพร้อมกับดิ้นแด่วๆ ไปมา
“โฮ่ง!”
“รู้แล้วว่าตื่นเต้น ฉันเองก็ตื่นเต้นโครตเหมือนกันนะ”
ศรเพิ่งได้รับวันหยุดยาวที่สะสมเอาไว้เมื่อวาน พวกเขาตื่นเต้นที่ได้กลับมายังที่นี่ เกาะงาช้างขาว ศรไม่คิดเลยว่าอินจะโกรธขนาดเปลี่ยนเบอร์และตัดช่องทางการติดต่อทุกอย่างไป เพื่อนร่วมงานหลายคนก็โดนอินห้ามไว้
“ไงศร ไม่เจอกันนานหล่อขึ้นนะเนี่ย” เพื่อนเก่าเดินเข้ามาต้อนรับ เป็นจริงอย่างที่เขาว่า ศรน่ะยิ่งแก่ยิ่งหล่อยิ่งฮอต
“ว่าไป อินล่ะ”
“อยู่สวนมะพร้าว ไงครับบันนี่ ทำไมดูอ้วนขึ้นเนี่ย” เขาก้มลงมาทักทายชิบะตัวกลม
“ถ้าไม่ขู่ว่าจะไม่พากลับมาก็แทบไม่แตะข้าวเลยต่างหาก” ศรบี้แก้มย้วย ก่อนจะลาเพื่อนและเดินไปทางอีกด้านของเกาะ
ร่างสูงยิ้มออกมาเมื่อเห็นคนสวยของเขานั่งห้อยอยู่บนสะพานไม้ ตรงนั้นมีโลมาสีชมพูอ่อนเหลือบเทาว่ายวน
บันนี่ที่เห็นร่างในน้ำก็รีบดิ้นออกจากอ้อมแขนของเจ้านาย นั้นน้องเจฟเป็นแน่บันนี่มั่นใจ! พอศรปล่อยร่างกลม บันนี่ก็พุ่งเหมือนจรวดไปขนาดอย่างไม่คิดชีวิตไม่ไว้หน้าไขมันนุ่มนิ่มที่กระเพื่อมเป็นรอนคลื่นเลยสักนิด
เฟี้ยว!
ตูม!!!
“อ้ะ!!” อินสะดุ้งสุดตัว เมื่อมีบางอย่างวิ่งผ่านร่าง ก่อนเสียงตูมใหญ่จะดังขึ้นพร้อมกับร่างสีส้มโผใส่เจฟ
“น้องจ๋า! น้องเจฟ พี่มาแล้ว!!”
เจฟนิ่งอึ้งลอยตัวอยู่กับที่ จนร่างนุ่มนิ่มนั้นมาถึงตัว ความอุ่นเข้ามาทาบทับร่าง เจฟถึงรู้สึกแล้วพุ่งโอบรัดร่างย้วยมารัดด้วยคิดถึง เสียงร้องดังขึ้นในลำคอตีบต้น
“คิดถึง…คิดถึงมากๆ”
“โบ๋วววว พี่ก็คิดน้องเหมือนกานนน” บันนี่แทบน้ำตาไหลเป็นสายเลือด ส่ายหัวซบซ้ายทีขวาที
อินมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง โดยไม่ทันระวังตัว แขนใหญ่เต็มไปด้วยมัดกล้ามก็สอดรัดเอวและดึงเขาเข้าไปซบกับอกแข็ง
“คิดถึงจังครับคนสวย”
“ปล่อยเลยนะ” อินพยายามดิ้นหนี น้ำตาสีใสเริ่มรื้นที่ขอบตา
“ไม่ และจะไม่ปล่อยตลอดไป!” พูดจบก็ตวัดร่างเพรียวขึ้นอุ้มและเดินตรงดิ่งกลับไปห้องพักที่คุ้นเคยท่ามกลางเสียงร้องโวยวายของอิน
“น้องจ๋าจุ๊บพี่เบาๆ น้า~” ด้านในน้ำ เจ้าอ้วนก็แหงนหน้าให้น้องสุดที่รักซุกไซ้อย่างเต็มใจ
“อยู่” เจฟเอ่ยเสียงเข้ม
“พี่จะอยู่กับน้องเจฟ คิกๆ พี่จั๊กจี้อ่า”
เจฟจัดการลากบันนี่เข้าบ้านที่ถูกสร้างให้เป็นสระขนาดใหญ่แบบติดธรรมชาติ มีบริเวณที่เป็นพื้นทรายน้ำตื้น จัดการพาร่างกลมวางตรงนั้นและจัดการฟัดด้วยความคิดถึงเหลือแสนให้บันนี่รู้ว่าเขาคิดถึงแค่ไหน
บันนี่อ้าแข้งอ้าขาให้น้องฟัดตามใจ เลียน้องจุ๊บน้องคืนบ้าง แต่น้ำทะเลเค็มเกินและน้องก็ฟัดแรงจนเขาหัวเราะเจ็บท้องไปหมด
“น้องจ๋าพี่ไม่ไหวแล้ว~ คิก”
“หึ ไม่”
“เก็บไว้ฟัดวันอื่นบ้างสิ” อุ้งเท้านุ่มนิ่มทาบปากของเจฟ จนโลมาหนุ่มยอมหยุด
“ทุกวัน?” เจฟถามเสียงพร่า
“ทุกวันสิ พี่จะไม่ไปไหนแล้ว พี่ทนคิดถึงน้องเจฟไม่ไหว ใจของพี่จะขาด อื้อ~”
พูดไม่ทันจบปากนิ่มก็ทาบลงมาหยุดคำพูดน่ารักไว้ บดเบียดความรู้สึกเข้าหาผ่านริมฝีปากเพื่อให้การกระทำได้สื่อผ่านคำพูด
ให้รู้ว่า เจฟเองก็ไม่ต่างกันเลย
- ผู้เขียน
