Shocks 2

2670 คำ

“อากัส ตื่นเร็ว” โรเมโต้ใช้ปลายจมูกถูไถม้าหนุ่มเบาๆ ให้ตื่นจากนิทรา อมยิ้มบางๆ เมื่อหัวใหญ่คลอเคลียร่างตนอย่างออดอ้อนและดื้อดึง “ไม่อยากตื่น” เสียงแหบงัวเงียว่า อากัสจูบแก้มคู่รักแผ่วเบา เขาไม่อยากลุกไปไหนจริงๆ อยากนอนเฉยๆ อย่างนี้ กกกอดร่างอุ่นไม่ห่างและมอบความรักให้กันอย่างไม่รู้จบ “หึ แต่ฉันหิว” พรึบ! ลุกขึ้นทันควันจนม้าที่ยังไม่ทันตั้งตัวหัวปักกับกองฟาง อากัสเงยหน้ามองบั้นท้ายที่สะบัดเป็นจังหวะจากไปแบบเหลอหลา ก่อนจะลุกขึ้นสะบัดตัววิ่งตามโรเมโต้ไปอย่างรวดเร็ว “โอล่า! เมื่อคืนนายรู้มั้ยแผ่นดินไหวด้วยล่ะเพื่อน! โรงนาเกือบล่มแหนะ!” โรเมโต้ยิ้มขำกับท่าทางกลัวแบบโอเวอร์แอคติ้งของกรามิโอ เขาก้มลงดื่มน้ำอึกใหญ่ แอบอมน้ำไว้เต็มแก้ม แล้วก็พ่นใส่หน้าเพื่อนรักพรูดใหญ่ “ยี้!! สกปรกมากโรเมโต้!! ได้ จะเล่นใช่มั้ย?” ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา กระทิงสีทองแดงรีบก้มลงไปกักเก็บน้ำแต่ก็ช้ากว่าโรเมโต้ที่วิ่งหนีไปอีกฟากของสนามซะแล้ว “ฉันกลัวติดเชื้อบ้าชะมัด” “แอ๊อิงอ่าอี้อิ!!!” “นี่เพื่อนฉันกลายเป็นปลาทองซะแล้ว แต่หน้านายก็ได้อยู่นะกรามิโอ!” เล่นไปเล่นมา โดนต้อนไปอาบน้ำใหม่ทั้งสองตัว อากัสก็เข้าไปเฝ้าในโรงอาบน้ำยืนนิ่งแทบจะสิงกับผนังโรงอาบน้ำ ถ้าทำได้คงเข้าไปแยกงานคนอาบน้ำทำแล้วด้วยซ้ำ กรามิโอบึนปากแล้วเบะปากอีก สุดแสนจะหมั่นไส้คู่ขาทั้งสองตัว อาบน้ำเสร็จเขาจะไปซบอกน้องเจสซี่!! “โรเมโต้” อากัสกระทืบกีบเท้าไปมาอย่างว้าวุ่น รู้สึกไม่ดีเลยที่อยู่ห่างจากกระทิงหนุ่มอย่างนี้ “ใจเย็นอากัส รอ…เก่งมาก” โรเมโต้ยิ้มเมื่อเห็นว่าม้าหนุ่มยอมหยุดอยู่กับที่และมองมาที่เขานิ่งๆ พอคนอาบน้ำผละออก อากัสรีบเข้าไปคลอเคลียทันใด เขาถูตัวเองให้กลิ่นติดตัวคู่รักให้มากที่สุด โรเมโต้ปล่อยให้อากัสทำ แอบเขี่ยสบู่ไปขว้างวิถีทางเดินของกรามิโออย่างหมั่นไส้ ทำเป็นเมินเสียงร้องโหยหวนและร่างสีทองแดงที่ตีลังกากลิ้งสามตลบหายไปจากโรงอาบน้ำ ก่อนจะหันมาซบลำตัวสีขาว “เป็นอะไรอากัส” เขาถามเสียงนุ่มนวล อากัสดูกังวลงุ่นง่านอย่างบอกไม่ถูก “ไม่รู้” “ไม่รู้?” เขาหันตัวไปจ้องหน้าอากัส “ไม่อยากห่าง เป็นห่วง” โรเมโต้ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ “ฉันอยู่ตรงนี้ไง อยู่ในสายตานาย” “แต่ก็ห่าง” อากัสเถียงเหมือนเด็กๆ เขาคลอเคลียโรเมโต้อย่างออดอ้อนอีกครั้ง ก่อนทั้งสองจะกลับไปที่โรงนาของพวกเขา ท่ามกลางความกังวลเล็กที่เกิดขึ้นกลางใจของโรเมโต้ เวลาผ่านไปสองอาทิตย์กับความเหม็นฟามรักของกรามิโอ และงานอดิเรกใหม่ของโรเมโต้ เขาเพิ่งค้นพบว่าการแกล้งเพื่อนรักมันสนุกมากๆ พอๆ กับการโดนกระแทกโดยท่อนเนื้อยักษ์ของอากัส ยิ่งนับวันความสวีทหวานของคู่รักคู่นี้ยิ่งแสดงออกอย่างเด่นชัด ล่าสุดคือตัวติดกันอย่างกับปาท่องโก๋จนความหมั่นไส้มันออสโมซิสไปทั้งฟาร์มทั้งสอง และนั้นแหละความกังวลใจของโรเมโต้ อากัสแปลกไป ไม่ได้แปลกในทางที่ไม่ดีกลับกันมันดีมากๆ อากัสตัวติดเขาตลอดเวลา หวงห่วงผิดปกติและดูแลราวกับเขาเป็นสัตว์ตัวเมียอ่อนแอ แถมเวลาที่ผสมพันธุ์กัน อากัสยังอ่อนโยนผิดวิสัยสุดๆ แต่นั้นก็ทำให้โรเมโต้ละลายเป็นเทียนไขโดนไฟลนทีเดียว ตกบ่ายวันหนึ่ง เจ้าของฟาร์มฟัวเต้สั่งคนให้จับอากัสกับโรเมโต้แยกจากกัน หลังจากนั้นไม่นานรถพยาบาลหลายคันก็มารับคนเจ็บที่ฟาร์มอย่างรวดเร็ว พวกเขขานวดขมับอย่างเคร่งเครียด ฟาร์มกระทิงชื่อดังติดต่อมาและพวกต้องการพ่อพันธุ์อย่างโรเมโต้ แต่อากัสหวงโรเมโต้แบบบ้าคลั่ง พวกมันรักกันจนเจ้าของฟาร์มเครียด แม้ตอบปฏิเสธไปแต่ฝ่ายนั้นก็ยังคงดื้อดึง “ใจเย็นเด็กดี” “ให้เย็นยังไง!! พวกมันจับตัวนาย!!!” อากัสยกตัวกระทืบพื้นเสียงดัง เขาเดินวนรอบตัวโรเมโต้อย่างงุ่นง่าน หายฟืดฟาดจนเศษฟางฟุ้ง “โถ่ แค่ปลายหาง” “ตั้งปลายหางต่างหาก!” โรเมโต้สุดแสนจะเอ็นดู เขาโถมตัวใส่ร่างใหญ่ให้นอนลงบนกองฟาง คลอเคลียซุกซบจนม้าหนุ่มจนอารมณ์ดี “โรเมโต้” “หื้ม?” “รักนะ” กระทิงหนุ่มหน้าแทบไหม้ อากัสหัวเราะในลำคอ ซบหัวลงกับท้องของโรเมโต้ จูบกล้ามเนื้อที่หดเกร็งอย่างรักใคร่ และพวกเขาก็ใช้เวลาทั้งบ่าย ให้หดไปกับกิจกรรมเข้าจังหวะกระชับหัวใจ เล่นเอาคนงานในฟาร์มและเจ้าของฟาร์มที่จะมาสังเกตพฤติกรรมหน้าแดงกระอักกระอวลกันไปหมด ผ่านไปหนึ่งเดือน วันตรวจร่างกายวนมาถึง โรเมโต้ถูกแยกออกมาโดยที่อากัสถูกยิงยาสลบ กระทิงหนุ่มเดินอุ้ยอายเชื่องช้าอย่างเกียจคร้าน เขารู้ว่าพวกมนุษย์จะพาไปไหนแต่ก็ไม่ได้ตกใจหรือตื่นตะหนกอะไร เพียงแต่โมโหที่พวกมนุษย์ยิงยาสลบใส่ที่รักของเขา ในรั้วกว้างนั้น กระทิงสาวสวยสีน้ำตาลเดินวนไปมา โรเมโต้มองเธอนิ่ง เจ้าของฟาร์มคิดว่ากระทิงหนุ่มรู้สึกสนใจโซเฟีย เขารีบขยับเชือกพาโรเมโต้เข้าไปหากระทิงสาว จากนั้นรีบออกมาและปิดประตูรั้ว “โรเมโต้ ผู้ปราบมาทาดอร์” เสียงเซ็กซี่เอ่ยเย้า เธอเข้าใกล้โรเมโต้อย่างระมัดระวัง ก่อนที่เธอจะเสียดสีตัวเข้ากับโรเมโต้ กระทิงหนุ่มก็รีบเบี่ยงตัวหลบรวดเร็ว “จมูกเธอพิการเหรอ” “เอ๊ะ!? อ๋อ กลิ่นม้านี่น่ะหรอ อย่ามาตลกหน่อยเลยที่รัก” “หึ” โรเมโต้ไม่ว่าอะไรต่อ เขาหันหลังให้เธอ โซเฟียเห็นอย่างนั้นก็โกรธจัด เธอกระทิงที่สวยที่สุดในสเปนแต่เขากลับเมินเธอ! “พวกวิปริตผิดเพศ น่ารังเกียจจริงๆ” เธอตะโกนด่า โรเมโต้เผลอตะกุยเท้าหน้า เขากำลังโกรธ แต่เขายังมีความสุภาพบุรุษมากพอที่จะไม่ทำร้ายตัวเมีย เจ้าของฟาร์มเห็นท่าไม่ดีรีบสั่งลูกน้องให้เอาตัวกระทิงสาวออกมา ถึงรู้ดีว่าโรเมโต้ไม่เคยขวิดตัวเมีย แต่ใครจะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นได้บ้าง เขานวดขมับ มีกระทิงพ่อพันธุ์ที่ดีที่สุดแต่กลับขยายพันธุ์ไม่ได้ นั้นน่ะคือดีที่สุดเท่าที่จะดีได้แต่โรเมโต้ยังเฉย เจ้าของฟาร์มฟัวเต้ได้แต่ปลงและปลง บางทีเขาน่าจะยอมรับความรักแปลกประหลาดของอากัสกับโรเมให้ได้สักที เฮ้อ… อากัสตื่นขึ้นมาอย่างอ่อนเพลีย อาชาสีขาวสะลึมสะลือตะกายตัวหาคู่รัก เปิดปากร้องเสียงดังร้องเรียกโรเมโต้ สร้างความตกใจให้กับเหล่าคนงานมาก พวกเขารีบพาม้าหนุ่มไปที่กระโจมกลางทุ่ง ที่ซึ่งเป็นสถานที่ตรวจเช็คสัตว์ อากัสรีบสลัดตัวจากพวกคนงานและวิ่งเข้าไปหาโรเมโต้ สัตวแพทย์ในนั้นตกใจ แต่เมื่อเห็นอากัสคลอเคลียออดอ้อนกระทิงหนุ่ม พวกเขาก็อมยิ้มออกมากับความน่ารักของสัตว์ทั้งสอง แม้ทุกครั้งที่มือของสัตวแพทย์แตะตัวของโรเมโต้ อากัสจะร้องเสียงดังทุกครั้ง พวกเขาก็ยิ้มและพูดปลอบว่าเพียงแค่ตรวจร่างกาย จู่ๆ สัตวแพทย์คนหนึ่งก็ร้องเสียงดังลั่น เขาเรียกหัวหน้าให้มาฟังบ้างอย่างจากหูฟังที่กำลังแนบกับท้องโรเมโต้ อากัสให้ความสนใจมากๆ เขามองท่าทางแตกตื่นของพวกมนุษย์อย่างงุนงงไม่ต่างจากโรเมโต้ “มีอะไรในท้องฉันหรือไงกัน” “ลูก!?” อากัสร้องเสียงใส “หรือไม่ก็หญ้าอ่อนเมื่อเช้า” อากัสคอตกทันที เขาหันกลับไปจ้องมองพวกมนุษย์อีกครั้ง พวกเขาพูดคุยกับเจ้าของฟาร์มฟัวเต้อย่างตื่นเต้น ไม่นานเจ้าของฟาร์มดีลิซซิออสก็วิ่งเข้าในวงสนทนาอย่างเร่งรีบ เขารับฟังบางอย่างก็จะตะโกนสบถตื่นตกใจ ไม่นานพวกเขาก็เดินมาที่คู่รัก “พระเจ้า! บอกผมทีว่านี่เป็นปาฏิหาริย์หรืออะไร” “ลูกของพวกเขาจะออกมาปกติมั้ย?” “ฉันยังบอกอะไรคุณไม่ได้ พวกเราต้องเอาตัวอย่างเลือดของโรเมโต้ไป” “นี่มันน่าตื่นเต้นชะมัด!” “พรุ่งนี้พวกเราจะขนเครื่องเพื่อตรวจอย่างละเอียด…” “ฮี่!!! ~~” อากัสวิ่งกระโดดไปมารอบๆ เขากระทืบเท้าและสะบัดหัวอย่างบ้าคลั่ง สร้างความตกใจให้กับคนที่อยู่ในกระโจม “ดูสิว่าคนที่จะได้เป็นแด็ดดี้แฮปปี้ขนาดไหน!!” พวกเขาหัวเราะ อย่าถามถึงโรเมโต้เลย ตอนนี้กระทิงหนุ่มวิญญาณหลุดออกนอกโลกแล้ว เขากำลังพูดถึงอะไรกัน ก้อนเนื้อที่เกิดจากส่วนผสมระหว่างม้ากับกระทิงหรอ บ้าไปแล้ว!! แต่แปลกที่กลางอกของโรเมโต้อุ่นวาบอย่างน่าประหลาด “โรเมโต้ ลูกล่ะลูก ลูกของเรา! เราจะรักเขาใช่มั้ย? ทำไมนายถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะ…” อากัสใจกระตุก หรือโรเมไม่ชอบเด็กๆ เขาย่องกีบเท้าเข้าไปอย่างเชื่องช้า “ฉะ…ฉัน” “นายไม่อยากได้ลูกหรอ” อากัสถามเสียงแผ่ว หูของเขาลู่ลงเหมือนม้าป่วย “ฉันไม่รู้ นี่มันเป็นไปไม่ได้” “ได้สิ เขาเกิดจากความรักของฉันและนายไง” เขาจูบหน้าผากของโรเมโต้อย่างปลอบโยน อากัสเข้าใจ นี่เป็นเรื่องที่ช็อกมากและโรเมโต้องใช้เวลา “อากัส” “ไม่เป็นไร แต่นายรักพวกเขาใช่มั้ย?” โรเมโต้พยักหน้า ซึ่งนั้นมากพอแล้วสำหรับอากัส ม้าหนุ่มประคองคู่รักกลับโรงนา ข่าวนี่แพร่สะพัดไปทั้งฟาร์มปานไข้หวัดระบาด กรามิโอเป็นสัตว์ตัวแรกที่วิ่งตะบึงมาที่โรงนาพร้อมกับคำถามน่าคลื่นไส้ว่า “นี่ขี้นายปฏิสนธิกับน้ำนมของไอ้อากัสได้ด้วยหรอ!!!” ไม่ให้ใครตอบคำถามนี่นอกจากกีบเท้าหลังของอากัส กรอเรียดูตื่นเต้นมากๆ เธอพูดแนะนำโรเมโต้มากมายว่าการเตรียมตัวเป็นแม่ที่ดีควรทำอย่างไร “สาวคานทองอย่างเธอรู้เรื่องพวกนี้ได้ไง” กรามิโอที่ตาเขียวเดินเข้ามาแดกดัน “ไม่ต้องยุ่งสักเรื่องได้มั้ยพี่กรามิโอ!” “เอ้า ก็อยากรู้ เอ๊ะ! หรือว่าเธอมีกระทิงน้อย ถึงว่าล่ะท้องห้อยเชียว!” ป๊าป!! ตาเขียวไปอีกข้างอย่างเบลอๆ โรเมโต้หัวเราะเบาๆ ให้กับบรรยากาศครื้นเครง สัตว์ทุกตัวในฟาร์มต่างพากันมาแสดงความยินดี เขาซบหัวลงกับแผงคอนุ่ม รู้สึกยังตกใจไม่หายและตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก “อากัส นายคิดว่าลูกเราจะหน้าตาเป็นยังไง” เขาถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย “คงหล่อเหมือนฉันและแข็งแรงเหมือนนาย” “หึ นั้นสินะ” โรเมโต้หัวเราะในลำคอ ให้ตายสิ เขาตื่นตัวไปทั้งร่าง ราวกับวันพรุ่งนี้คือวันคลอดอย่างไรอย่างนั้น “อยากเจอหน้าลูกแล้ว” “เดี๋ยวก็เจอกันแล้ว” “นานแค่ไหน” อากัสถามเสียงตื่นเต้น “คงสักสิบหรือสิบเอ็ดเดือน” “หา!!!” อากัสร้องเสียงหลง “นายจะตกใจอะไร พวกม้าเองก็ตั้งท้องเป็นปีไม่ใช่หรือไง” โรเมโต้ยิ้มขำ “ก็ใช่ แต่ฉันอยากเจอลูกเร็วๆ” ม้าหนุ่มซบหัวลงกับท้องแข็ง ฟังเสียงหัวใจแผ่วเบาข้างใน มันเบามากๆ จนแทบไม่ได้ยินหากไม่ตั้งใจฟัง “เฮ้” “ครับ?” อากัสเอียงหัว ก่อนจะโดนจู่โจมด้วยจูบที่แสนจะร้อนแรง แต่ในจังหวะที่กระทิงหนุ่มกำลังจะขึ้นคร่อม อากัสกลับรีบผละหนี “อากัส!!” โรเมโต้เรียกม้าหนุ่มอย่างหัวเสีย “นายท้องอยู่โรเมโต้ ฉันไม่อยากให้มันกระทบถึงลูก” “ห๊ะ!” โรเมโต้เบิกตาจนแทบถลน “นอน นายต้องพักผ่อนเยอะๆ” “ไม่อากัส ฉันไม่ยอมจริงๆ นะ นายดูสิว่าฉันพร้อมขนาดไหน!” เขามองต่ำไปที่หว่างขา โรเมโต้น้อยผงกทักทายอากัสอย่างเริงร่า แต่ม้าหนุ่มก็เมินหน้าหนี “นอนซะโรเมโต้” “อากัส!!” กระทิงหนุ่มกัดฟันอย่างโกรธจัด เขาสาบานจะไม่มีลูกอีกตัวแน่!!! ๆ 9 เดือนผ่านไป (ไม่นับสองเดือนแรกก่อนที่พวกเขาจะรู้) ถ้าจะถามถึงประสบการณ์การคลอดลูกครั้งแรกจากโรเมโต้ล่ะก็…เขาก็ขอแสดงความเสียใจด้วย เพราะมันไม่มี โรเมโต้ถูกฉีดยาสลบและเขาก็ไม่รู้อะไรอีกเลย ตื่นมาเขาก็รู้แค่ว่าลูกต้องอยู่ในตู้อบ อากัสเองก็ยังไม่เห็นหน้าลูก เขาตื่นเต้นจนกระทืบเท้าตลอดเวลา หายใจดังฟืดฟาดไม่หยุด พอหมอให้เข้าไปหาโรเมโต้เขาก็ไม่รอช้า รีบวิ่งเข้าไปหา กระทิงหนุ่มดูอ่อนเพลียมาก ตรงท้องใหญ่มีรอยแผลเย็บพาดยาว อากัสมองมันอย่างปวดใจ เขาก้มลงจูบแผลอย่างปลอบโยน “ลูกอยู่ในตู้อบ” โรเมโต้บอกเสียงแหบ “เราจะเจอเขาพร้อมกัน” อากัสยิ้ม และทรุดนอนเคียงข้างโรเมโต้ ผ่านไปสามวัน สัตว์สายพันธุ์ใหม่ตัวน้อยก็เข้ามาอยู่ในอ้อมอกของคู่รัก ม้าน้อยสีขาวใส่ถุงเท้าสีดำ หน้าผากกว้างเหมือนลูกกระทิง โรเมโต้เชื่อว่าเมื่อลูกของเขาโต ต้องมีเขาที่สวยเหมือนเขาแน่นอน น้ำตาพ่อแม่มือใหม่ถึงกับคลอ มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ โรเมโต้เลียตัวลูกอย่างรักใคร่ อากัสเองก็หอมลูกไปอีกหลายฟอด “ชื่อของลูกล่ะ” โรเมโต้หันไปถามอากัส ม้าหนุ่มทำท่าครุ่นคิด “วาลิเอนเต้” “หื้ม? ฉันว่า อามาโด้” “ที่รักหรอ ลูกเป็นตัวผู้นะครับ” “ก็…เขาเกิดจากความรักของเราไง” พูดเองหน้าร้อนเอง “อืม นั้นสินะ อามาโด้” “ฮี่~~” เจ้าหนูร้องเสียงใสตอบ มันสร้างรอยยิ้มเป็นสุขให้กับพ่อแม่ และพวกเขาหวังว่าทุกอย่างมันจะดีขึ้นเรื่อยๆ อ่า..ยกเว้นสัตว์บางตัว “ไหน!! ๆ หลานฉันอยู่ที่ไหน เฮ้ย!!!” กรามิโอวิ่งเข้ามาอย่างยิ่งใหญ่และสะดุ้งก้อนหินจนหน้าสไลด์กับพื้นอย่างสวยงาม “แอ๊ะ…ฮี่~” อามาโด้หัวเราะเอิ๊กอ๊าอย่างน่ารัก พร้อมกับกระทืบกีบเท้าน้อยๆ กับพื้น “ว้าว…เธอช่างสวยบาดตา~ ใครผ่านมาล่ะก็เป็นต้องจ้องมอง~ เป็นตัวเมียใช่มั้ยนี่ หื้ม?” กรามิโอหางตั้ง จ้องมองเด็กน้อยที่ยิ้มหวานให้ตาเยิ้ม เขากำลังรู้สึกราวกับกำลังตกหลุมรัก หัวใจเขาเต้นถี่ยิ่งกว่าตอนที่อยู่กับเจสซิก้า โลกทั้งใบกำลังถูกย้อมด้วยสีชมพู “ตัวผู้” “อ่า…สวยจริงๆ” “ฮึ่ม!!” อากัสมองเพื่อนรักเมียตาขวาง กล้ามากที่มาจ้องลูกน้อยของเขา! “โรเมโต้ฉันขอเถอะนะ” “หา?” กระทิงหนุ่มเลิกคิ้ว เพื่อนรักชักจะแปลกๆ แล้วนะ “ขอลูกนายให้ฉันเถอะ ฉันสัญญาว่าจะรักและดูแลเขาตลอดไป” “ถอยให้ห่างจากอามาโด้เดี๋ยวนี้!” อากัสลุกพรวด กระทืบพื้นดังสนั่น “ชื่ออามาโด้นี่เอง สวัสดีนะครับที่รัก” “ไอ้กรามิโอ!!!” “อากัสใจเย็น!!! ๆ” เอ๊ะ…หรือเขาปล่อยให้อากัสกระทืบกรามิโอให้ตายไปเลยดี จะได้ไม่มีใครมายุ่งกับอามาโด้น้อย อืม เป็นความคิดที่ดี “โรเมโต้ช่วยด้วย! นี่เพื่อนไง นี่เพื่อน!!! อ๊าก!! อากัสสสสส!!!!”

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่

สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป

App Store Google Play

Facebookexpand_more