ผมชื่อ จัส เด็กไทยแท้ที่แม่มาหาผัวที่บ้านฝรั่งและได้โกอินเตอร์มาอยู่เมืองนอกเมืองนา เมื่อไม่กี่เดือนก่อนพวกเขาตัดหางผมและหอบผ้าหอบผ่อนกลับไปพักผ่อนไทยแลนด์สยามเมืองยิ้ม ทิ้งบ้านหนึ่งหลัง รถหนึ่งคันและเงินก้อนใหญ่ให้ อ้อ ยังมีหมาตัวใหญ่นั้นอีกหนึ่งตัว
ต่อมาไม่นาน แถวบ้านผมก็มีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้นมากมาย อาจเพราะเป็นย่านที่คนรวยอยู่กันล่ะมั้งผมคิด แต่ไปๆ มาๆ ผมก็ได้รู้ว่านี่เป็นการฆ่าเพื่อความสนุกส่วนตัวต่างหาก ถามว่าผมรู้ได้ไงและผมกลัวมั้ย ไอ้จัสก็จะตอบเลยว่าไม่กลัว
ส่วนคำถามแรกนั้น…
“Just…”
กลิ่นคาวเลือดลอยแตะจมูก ผมสะดุ้งตกใจรีบหันไปมองเจ้าของเสียงรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าของเขาถูกกลบทับด้วยเครื่องสำอางสีสด ครึ่งซีกหน้าเปื้อนเลือดน่าสยดสยอง ดวงตาสีเทาจ้องมองนิ่งๆ เสื้อกล้ามสีขาวและกางเกงขาพองสีสันสดใสก็เละเทะด้วยเลือดลัส่งกลิ่นคาวเหม็นไปทั่ว ผมค่อยๆ ไล่สายตาตามหยดเลือดสีแดงมากมายที่หยดลงบนพร
