“ครับ...แม่ก็รักพ่อครับ”
“เย่ๆ พ่อกับแม่รักกัน แล้วก็รักน้องติณห์” เด็กน้อยร้องขึ้นด้วยความดีใจอย่างมาก และนั่นก็ทำให้แม่อย่างพร้อมตายิ้มออกมาตามรอยยิ้มของลูกชายโดยที่เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้มีใครบางคนกำลังมองเธออยู่ด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจไม่น้อยกว่าเด็กชายติณห์
ใช่คนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากตฤณนั่นเอง หลังจากตฤณได้ยินคำนั้นมาจากปากของพร้อมตา แม้ลึกๆเขาจะรู้ว่ามันอาจจะเป็นเพียงคำพูดเพื่อรักษาความหวังของลูกก็ตาม แต่เขากลับปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาดีใจ ตื่นเต้น และมีความสุข
“งั้นเราไปกันดีกว่านะครับ”
“ค้าบ” และครั้งนี้เด็กชายติณห์ก็ยอมลงจากโซฟาอย่างง่ายดายเมื่อรู้สึกถึงความสุขที่ได้รับ
เมื่อเกิดความเคลื่อนไหวตฤณก็รีบลุกตามลูกชายและแม่ของลูกไปโดยที่ยังคงมีรอยยิ้มประดับหน้าอยู่ไม่หายไปไหน
และก็อย่างที่ตฤณและพร้อมตาคิดไว้ว่ากว่าจะฝ่ารถติดมาถึงห้างได้คงไม่ทันการ เพราะตอนนี้ห้างได้ปิดไปแล้ว แต่โช
