บทที่ 4 (อดีต) ภรรยา ของเขา
662 คำ
ปกติในวันหยุดนิวารินจะไม่ค่อยออกจากบ้านไปไหน ชอบใช้เวลาทำงานครัว อ่านหนังสือ แต่เมื่อมีธุระจำเป็นเธอก็จำต้องออกไป
แม้วันนี้จะเป็นวันนักขัตฤกษ์ แต่เธอกับเพื่อนๆ ที่เรียนปริญญาโทว่างตรงกัน จึงพากันมาหารือเรื่องโพรเจกต์ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง
“งั้นเดี๋ยวคืนนี้เราจะส่งไฟล์ให้ทุกคนตรวจอีกที” มยุราเก็บเอกสารที่พรินต์มาใส่แฟ้ม “แล้วนี่จะไปไหนกันต่อ เราว่าจะไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ไปด้วยกันไหม” หล่อนหันมาถามเธอและอัศวินที่กำลังทยอยเก็บของใส่กระเป๋า
“เดี๋ยวเราก็ต้องไปทำธุระเหมือนกัน” นิวารินกะว่าจะออกไปหาห้องเช่า เพราะเตรียมจะย้ายออกจากบ้านนิมิตอรุณแล้ว
“ไปทางไหน เผื่อเป็นทางผ่านเรา เราไปส่งได้นะ” ชายหนุ่มหนึ่งเดียวในกลุ่มเสนออย่างมีน้ำใจ
“ไม่เป็นไร เราไปเองดีกว่า” เธอต้องเดินตามตรอกซอกซอยเพื่อหาห้องราคาไม่แพง การเดินทางด้วยรถสาธารณะน่าจะสะดวกที่สุด
“ไม่อยากให้ไปส่งบอกกันตรงๆ ก็ได้” อัศวินบอกอย่างแง่งอน
“อย่ามาทำเป็นขี้น้อยใจ ถ้าว่างนักก็มาช่วยเราปะ ต้องแบกน้ำเข้าคอนโดด้วย ผู้หญิงอย่างเราต้องการแรงงานผู้ชาย”
“ไม่ละ พอดีเรารีบพาแม่ไปหาหมอ”
“แหม ทีอย่างนี้ละยุ่งเชียว” มยุราแซว ทำเอาเธออดหัวเราะไม่ได้
จากนั้นทุกคนก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินออกจากร้าน ขณะที่มยุรากำลังผลักประตูออกหล่อนก็หันมาคุยกับนิวาริน จึงไม่เห็นว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังก้มหน้าดูโทรศัพท์มือถือเดินเข้ามาพอดี เธอจึงชนเข้ากับผู้หญิงคนนั้นอย่างจัง
“ขอโทษค่ะ!” มยุราและนิวารินช่วยกันเก็บข้าวของที่หล่นออกมาจากกระเป๋าของผู้หญิงคนนั้น
“ไม่เป็นไรค่ะ” เพียงแค่ได้ยินเสียงหวานๆ ทั้งสองก็อดมองผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้ ราวกับว่ามีมนตร์สะกด เสียงของหล่อนเพราะจับใจ
ผู้หญิงตรงหน้าสวยประหนึ่งนางฟ้า ผิวขาว โครงหน้าเรียว จมูกโด่ง ดวงตาโต ทุกอย่างดูสวยมาก ยากที่ผู้หญิงคนไหนจะสวยเช่นนี้ได้
แอน อภิรดี ดาราสาวชื่อดังที่เพิ่งจะหย่าขาดกับสามีไฮโซ…
“ขอบคุณมากนะคะ” ดาราสาวยิ้มโดยไม่มีแววถือสาขณะยื่นมือออกไปรับของ
หล่อนไม่มีท่าทีเหวี่ยง หงุดหงิด หรือหยิ่งทะนงตัว สมคำเล่าลือที่ใครๆ ต่างยกยอว่าเป็นนางฟ้า
พอหล่อนเดินเข้าไปในร้าน พวกเธอก็ยังเหลียวกันไปมองจนคอแทบเคล็ด
“พี่แอนสวยมากกก สวยแล้วยังใจดีด้วย” มยุราบอกอย่างทึ่งๆ ด้วยความตื่นเต้น “ถ้ามีข่าวเสียๆ หายๆ โจมตีพี่แอนอีก เราจะโพสต์ปกป้องให้ถึงที่สุด!” มยุรากำมือพร้อมกับถองศอกเข้าหาตัว
“ตัวจริงสวยกว่าในรูปอีกนะ แต่ผอมไปหน่อย” อัศวินแอบเหลียวไปมองดาราสาวผ่านกระจกใสที่เข้าไปนั่งในร้านกาแฟอีกครั้ง
“แหม ดาราเขาก็ต้องรักษารูปร่าง ไม่งั้นอยู่ในกล้องจะบวม ใช่ไหมนิ่ม นิ่ม!”
“ฮะ?” เธอขานรับเพื่อนขณะก้าวขาลงบันไดเลื่อนแล้ว
“เหม่ออะไร ไม่ได้ยินเราพูดเหรอ” มยุราถาม
“พอดีว่าเราคิดอะไรอยู่นิดหน่อย” นิวารินยิ้มเจื่อน “เมื่อกี้โมพูดว่าอะไรนะ”
“เปล่า แค่บอกโอ๊ตว่าเป็นดาราก็ต้องผอม แล้วนี่ไม่ได้เหม่อเพราะมัวแต่คิดถึงใครอยู่ใช่ไหม” มยุราแซว แต่ทำเอานิวารินหน้าเสีย “นิ่ม เป็นอะไรรึเปล่า…”
“ไม่เป็นไร เราแค่…ปวดหัว” นิวารินยิ้มจางๆ ก่อนจะเสไปมองบรรยากาศครึกครื้นในห้างสรรพสินค้า โดยไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร
- ผู้เขียน
