แควก!
สองมือหนาทำการฉีกทึ้งเสื้อผ้าของคนตัวเล็กราวกับฉีกทึ้งกระดาษ ใบหน้าหล่อที่เคยแสดงสีหน้าทีเล่นทีจริงราวกับคนเป็นไบโพล่า ตอนนี้เข้มดุ และน่ากลัวจนคนตัวเล็กไม่กล้าแม้แต่สบตา
“หยุดนะ อึก!หยุดเดี๋ยวนี้” คนตัวเล็กร้องบอกในขณะที่พยายามทั้งผลักทั้งดันคนตรงหน้าที่กำลังถอดเสื้อผ้าเธอไม่หยุด
“ทำไมถึงทำแบบนี้ ฮึก ๆ ไหนบอกเห็นว่าหนูเป็นแค่ของเล่นไง ไหนว่าถ้าคนอื่นอยากเล่นต่อก็ไม่เป็นไรไม่ใช่หรอ”
“ละ แล้วทำไม ฮึก ๆ ทำไมถึงต้องมาทำเหมือนว่าหึงหวงของเล่นด้วย”
“หยุด!”
“หยุดพูดสักที” กันต์แผดเสียง เขาในตอนนี้ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกไม่สบอารมณ์ขนาดนี้ เขาไม่เข้าใจว่าความรู้สึกที่มีต่อคนตัวเล็กตรงหน้าจะต้องนิยามว่ายังไง เพราะเขาไม่เคยรู้สึกกับใครแบบนี้มาก่อน ความรู้สึกแบบนี้คืออะไรเขาไม่เคยรู้เลย เพราะมันเพิ่งจะเกิดขึ้นกับเขาเป็นครั้งแรก รู้สึกไม่สบอารมณ์ที่เธอใกล้ชิดคนอื่น ไม่ชอ
