ตอนที่ 2 ฉายา
1699 คำ
ณ.มหาวิทยาลัย
"นับดาวทางนี้" นับดาวหันไปมองตามเสียงก็เห็นเพื่อนๆ ในสาขานั่งจับกลุ่มกันอยู่ตรงม้าหินใต้ต้นไม้ใหญ่ หน้าตาที่เคร่งเครียดบนใบหน้าของทุกคนทำให้นับดาวเกิดความสงสัย เธอจึงเดินเข้าไปหาทันที
"ทำอะไรกันอยู่ทำไมยังไม่ขึ้นห้อง"
"ไม่อ่านไลน์กลุ่มใช่มั้ย" นับดาวหันไปมองหน้าเพื่อนข้างๆ ก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
"จะมาเปิดดูอะไรตอนนี้ นี่แน่ะ" ใบหม่อน หรือใบหม่อน ฉายาที่เพื่อนในสาขาตั้งให้ใช้มือหยิกแก้มนับดาวไปหนึ่งที
"โอ๊ยยย!! จะมาหยิกฉันทำไมเนี่ย" นับดาวโวยวาย
"หรือจะให้ถีบห๊ะ!!" ใบหม่อนยกเท้าทำท่าจะถีบนับดาว
"ไม่ได้ถ่ายหนักมาเหรอเมื่อเช้า" นับดาวเบี่ยงตัวหลบก่อนจะถามขึ้น
"รู้ได้ไง..." ใบหม่อนเอาเท้าลงทันที
"เฮ้ยย!!! มันใช่เวลามาเล่นมั้ย" พู่กันโวยวายขึ้น "ก็บอกมันไปสิว่าอาจารย์ยกคลาส"
"แค่เนี้ย...ทำเป็นเรื่องใหญ่"
"จ้าไม่ใหญ่เลย...ถ้าอาจารย์ไม่ให้ส่งรายชื่อสถานที่ฝึกงานภายในวันนี้" ใบหม่อนขยายความจนนับดาวต้องอ้าปากค้าง
"ห๊ะ...แล้วฉันจะติดต่อที่ไหนได้ทันละเนี่ย" นับดาวเริ่มหน้าถอดสี เพราะเธอลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย จริงๆ อาจารย์แจ้งมาให้หาที่ฝึกงานตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว แต่นับดาวยุ่งอยู่กับการส่งดอกไม้หลังเลิกเรียน กว่าจะกลับถึงบ้านก็หมดสภาพ เลยลืมเรื่องสำคัญไป
"อาจารย์บอกว่ามหาลัยเร่งมา มหาลัยจะต้องออกหนังสือแล้วส่งไปยังสถานที่ที่เราแจ้ง แล้วเดี๋ยวกว่าเขาจะส่งหนังสือตอบกลับมาอีกเดี๋ยวไม่ทันการ" พู่กันอธิบาย
"แล้วจับกลุ่มกันทำอะไร ทำไมไม่แยกย้ายกันไปหา" ปักกิ่งเพื่อนอีกคนในกลุ่มเตือนสติเมื่อทุกคนเอาแต่ร้องโอดครวญแทนที่จะรีบไปหา
"เออ จริงด้วย กูไปล่ะ" ใบหม่อนดีดตัวออกจากกลุ่มเป็นคนแรก
"ดาว มีที่หนึ่งเค้าให้ไปได้ไม่เกินสองคน เราไปที่เดียวกันมั้ย" พู่กันหันมาถามนับดาว
"ได้สิ...แต่แยกกันหาก่อน ได้ที่ไหนค่อยทักหากันโอเคมั้ย"
"ตามนั้น" พู่กันแยกตัวออกไปเพื่อหาที่ฝึกงาน
นับดาวจึงตั้งใจกลับบ้านเพื่อไปเปิดคอมพิวเตอร์หาสถานที่ฝึกงาน เพราะบ้านของนับดาวอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก จึงทำให้ไปกลับได้สะดวกกว่าคนอื่นแต่ระหว่างทางเธอก็มีภารกิจให้ต้องรับมอบหมาย...
"นับดาวเย็นนี้สั่งดอกไม้หนึ่งช่อ ส่งให้น้องปีหนึ่งคณะนิเทศน์นะ อ่ะนี่เงิน"
นับดาวลังเลอยู่สักพัก แต่พอก้มดูเงินในมือก็มีแรงบันดาลใจขึ้นมา 'เอาวะ...เงินเป็นหลักเรียนเป็นรอง เงินไม่เป็นสองรองจากเรียนแน่นอน'
"คนเดิมใช่มั้ย" นับดาวถามกลับไปเพื่อความชัวร์ เพราะเขาเคยมีประวัติส่งผิดมาแล้ว
"ใช่ๆ"
นับดาวเป็นที่รู้จักของคนเกือบทั้งมหาลัย โดยเธอได้รับฉายาจากนักศึกษาในมหาลัยว่า แม่สื่อที่น่ารักที่สุดในโลก มาโดยไม่เต็มใจนัก เพราะที่บ้านของเธอรับจัดดอกไม้ นักศึกษารวมไปถึงอาจารย์ในมหาลัยจึงมักจะติดต่อสั่งดอกไม้จากร้านของนับดาวเป็นประจำ
"นับดาว"
เมื่อเดินมาได้สักพักเสียงเรียกก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเสียงของผู้หญิง เขาจึงหันไปมอง ไม่ใช่ใครที่ไหนเลย คุณนางแบบนี่เอง
"ว่าไง เบนนี่"
เบนนี่เป็นนางแบบที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง แต่เธอยังเรียนอยู่ปีสี่ คณะเดียวกับนับดาว แต่ต่างสาขา ทั้งสองคนรู้จักกันตั้งแต่เรียนปีหนึ่งตอนรับน้อง นับดาวและเบนนี่มักโดนจับคู่ทำกิจกรรมด้วยกันเป็นประจำ แต่ใช่ว่าทั้งสองจะสนิทกัน เพราะนับดาวไม่ชอบความแอคติ้งโอเวอร์ของเธอ นับดาวจึงไม่ชอบอยู่ใกล้เธอ แต่เธอก็มักจะวนเวียนหาเรื่องมาให้นับดาวหัวหมุนบ่อยๆ วันนี้ก็เช่นกัน
"นี่ดอกไม้จากร้านเธอใช่หรือเปล่า"
หญิงสาวยื่นโทรศัพท์ที่มีภาพดอกไม้ให้นับดาวดู นับดาวจึงรับมาดู
"ใช่" ทันทีที่เห็น นับดาวจึงตอบไปทันที "แต่มันดูคุ้นๆ จัง เธอไปเอามาจากไหน"
"ในไอจีพี่ไตเติ้ล"
"ไตเติ้ล" นับดาวครุ่นคิด "ไตเติ้ลไหน..."
"ไตเติ้ลไง ซุป'ตาร์คนดังนายไม่รู้จักหรือไง"
"ขอดูหน่อย"
เพราะนับดาวไม่ได้ติดตามไอจีของไตเติ้ล เธอจึงไม่รู้ความเคลื่อนไหวไดๆ เกี่ยวกับซุป'ตาร์คนนี้
"อ่ะนี่ไง" เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาเขี่ยๆ สองสามครั้งก่อนจะส่งให้นับดาว
นับดาวรับมาดูอย่างไม่ได้สนใจนัก แต่พอเห็นข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอกลับทำให้นับดาวต้องกัดฟัน
'ไอ้บ้า...ทำไมต้องใส่แคปชั่นว่าไอ้เตี้ยด้วยวะ'
"ไอ้เตี้ยงั้นหรอ" นับดาวกัดฟันพูดในมือก็กำโทรศัพท์แน่น "ไอ้หน้าปลาจวดดด!!!"
"เฮ้ยๆ นั่นมันโทรศัพท์ฉัน...เอามานี่" เบนนี่รีบคว้าโทรศัพท์ในมือนับดาวคืนทันที "เธอจะหงุดหงิดไปทำไม เธอรู้มั้ยการที่พี่เติ้ลลงรูปดอกไม้จากร้านเธอแบบนี้ มันเป็นการช่วยโปรโมทเลยนะเว้ย"
"ฉันไม่ต้องการ ไอ้หมอนี่มันไม่ได้จะโปรโมท มันแค่..." นับดาวหยุดพูดทันที เพราะพูดไปก็จะกลายเป็นการยอมรับที่ไตเติ้ลว่าเขา ไอ้เตี้ย
"ไม่มีหัวการตลาดเอาซะเลย" เบนนี่เอานิ้วจิ้มไปที่หน้าผากของนับดาวหนึ่งที แต่เธอหาได้สนใจไม่ สิ่งที่นับดาวสนใจคือซุป'ตาร์ คนนี้ตั้งใจจะยั่วโมโหเค้า
"จะถามแค่นี้ใช่มั้ย" นับดาวไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก
"อะไร มาหงุดหงิดใส่ฉันทำไม"
"ถ้าไม่มีอะไรฉันไปล่ะ พอดีรีบ"
"เดี๋ยวๆ เธอก็รู้ว่าฉันน่ะเป็นแฟนคลับตัวยงของพี่ไตเติ้ลเลยนะ เธอช่วยอะไรหน่อยสิ" คว้าแขนนับดาวไว้
"อะไรล่ะ"
"ส่งดอกไม้ให้ฉันหน่อย" ส่งสายตาวิงวอนให้นับดาว
"ส่งไปไหน" นับดาวเลิกคิ้วถาม
"ก็ให้พี่ไตเติ้ลไง ไม่น่าถาม"
"อ้าว ไม่ถามแล้วจะรู้เหรอ" นับดาวท้าวสะเอว
"ใจเย็นๆ คือฉันก็คนดังคนหนึ่ง" นับดาวเหล่ตามองทันที "ดังนิดนึง...หากฉันถือดอกไม้ไปให้มันจะดูไม่ดี ต้นสังกัดฉันเอาตายแน่ เธอไปส่งให้หน่อย"
"ไม่!!" ปฏิเสธเสียงแข็ง
"ฉันให้ค่าจ้าง ค่าดอกไม้เท่าไหร่คูณสองไปเลย"
นับดาวตาโตทันที เพราะดอกไม้ช่อหนึ่งก็เป็นพัน คูนสองเข้าไปก็เยอะอยู่ แต่นับดาวไม่อยากไปเจอพอซุป'ตาร์ขี้เก๊กคนนั้น
"ทำไมไม่ไปสั่งร้านอื่น" นับดาวเสนอ
"พี่ไตเติ้ลไม่เคยรับดอกไม้จากใคร แสดงว่าช่อที่ลงไปในไอจีต้องพิเศษ แล้วบังเอิญมาจากร้านเธอ และฉันกับเธอเราก็เป็นเพื่อนกัน ทุกอย่างคือพรหมลิขิต ฉันจีบพี่ไตเติ้ลติดก็คราวนี้แหละ"
ป๊อก!!
"ตื่นเถอะ นี่ไม่ใช่เวลานอน" นับดาวดีดหน้าผากเบนนี่หนึ่งที เพื่อเตือนสติ
"เธอว่าฉันฝันกลางวันเหรอ" เบนนี่เอามือปัดมือนับดาวออก
"คิดเอาเอง" ท่าทีที่ไม่สนใจของนับดาว ทำให้เบนนี่ครุ่นคิดหาวิธีหลอกล่อนับดาว
"ค่าจ้างถูกไปเหรอ ฉันเพิ่มให้อีกได้นะ" นับดาวก็ยังเฉย "ฉันจะขอหมวกจากพี่ไทม์ให้นายหนึ่งใบพร้อมลายเซ็น" เพราะเบนนี่ก็เป็นคนหนึ่งที่ค่อนข้างรู้จักกับดารามากมาย และเธอก็สนิทกับไทม์ในระดับหนึ่งผ่านการแนะนำของเพื่อนในวงการนางแบบ
เมื่อได้ฟังข้อเสนอนับดาวก็ตาลุกวาวกว่าตอนคำนวณยอดเงินซะอีก ท่าทีแบบนี้ทำให้เบนนี่พอใจ และภูมิใจในความมีไหวพริบของตัวเอง
ทำไมเบนนี่จะไม่รู้ว่านับดาวคลั่งไทม์แค่ไหน ขนาดพวงกุญแจ ภาพหน้าจอโทรศัพท์ แก้วน้ำ ย่าม และของสะสมต่างๆ ก็เป็นคอลเลคชั่นของไทม์ทั้งหมด
"เป็นไงข้อเสนอของฉัน"
"ก็ดีนะ...แต่ต้องเอาหมวกพี่ไทม์มาแลกกับดอกไม้ช่อแรกก่อน ครั้งแรกที่ส่งจะไม่คิดค่าส่ง ถือว่าหมวกเป็นค่าส่งละกัน"
ข้อเสนอของนับดาวทำเบนนี่ยิ้มไม่หุบ เพราะเธอวาดฝันไว้ว่าไตเติ้ลต้องรับดอกไม้จากนับดาวแน่นอน และไตเติ้ลต้องลงไอจีเพื่อขอบคุณ ถึงเวลานั้นเธอจะไปแสดงตัวว่าเป็นเจ้าของดอกไม้ช่อนั้น
"คิดเรื่องอะไรบ้าๆ อยู่อีก"
นับดาวสังเกตุเห็นอาการของเบนนี่ เธอก็ได้แต่ส่ายหัว ถึงจะไม่เคยยอมรับว่าสนิทกัน แต่เธอกลับรู้ทันเบนนี่ตลอด
"คิดถึงความหล่อของพี่ไตเติ้ล"
เบนนี่กำมือเข้าหากันแล้วเอามาไว้ที่คางก่อนจะทำตาลอยๆ จนนับดาวต้องส่ายหัวอีกรอบ
"เห้อ!!!...ชอบไปได้ไง ขี้เก๊กจะตาย"
เบนนี่เอามือลงแล้วหันมาทำตาเขียวใส่นับดาวทันที
"นายก็ชอบพี่ไทม์ไปได้ไง ขาสั้นจะตาย"
นับดาวตวัดสายตาไปมองเบนนี่ทันทีที่โดนดุ
"นี่!..อย่ามาว่าพี่ไทม์ของฉันนะ จะให้ส่งอีกมั้ยดอกไม้เนี่ย"
"ส่งๆ เธอรับปากแล้วห้ามคืนคำ"
"อย่าลืม หมวกมาเมื่อไหร่ ดอกไม้ถึงมือเมื่อนั้น" นับดาวพูดก่อนจะเดินมุ่งหน้ากลับบ้านทันที...
แต่เมื่อถึงหน้าร้าน นับดาวจึงต้องหยุดแล้วอ้าปากค้างทันที เธอขยี้ตาอยู่หลายครั้ง แต่ภาพที่เห็นยังเหมือนเดิม
"อะไรกันเนี่ย..."
- ผู้เขียน
