ตอนที่ 3 แฟนคลับคนใหม่
1705 คำ
ตอนนี้หน้าร้านดอกไม้ของนับดาวมีคนต่อแถวกันเข้าร้านเยอะมาก เธอค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปอย่างยากลำบาก
"อ้าวดาว...กลับมาแล้วเหรอลูก"
"ค่ะแม่"
"มาช่วยแม่รับออเดอร์หน่อย"
"ทำไมเป็นแบบนี้ละคะ"
"ตอนแรกแม่ก็ตกใจ แต่พอสอบถามจากลูกค้า พวกเขาบอกว่ามีดาราชื่อดังคนหนึ่ง ชื่ออะไรสักอย่างนี่แหละ เอารูปดอกไม้ร้านเราไปโพสในไอจีของเขา แฟนคลับเลยแห่กันมาสั่งดอกไม้ที่ร้านเรา เค้าชื่ออะไรแล้วนะ...ชื่อติดอยู่ที่ปากเนี่ย...ไต...ไต...อะไรน้า"
นับดาวยืนดูท่าทางขัดใจของแม่ ก็อดที่จะขัดใจตามแม่ไม่ได้
"ชื่อไตเติ้ลป่ะ"
"ใช่ๆ...ชื่อไตเติ้ล แหม๋รู้จักชื่อก็ไม่ยอมบอกแม่ ปล่อยให้แม่นึกอยู่ตั้งนาน"
แม่หันมาบ่นเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปสนใจลูกค้าต่อ
"สวัสดีค่ะ ต้องการเป็นดอกไม้แบบไหนคะ"
หญิงสาวอายุราวๆ สี่สิบต้นๆ ส่งโทรศัพท์ให้แม่ของนับดาวดู หน้าจอปรากฏภาพดอกไม้ที่นับดาวเคยเห็นมาก่อนหน้านี้
"แบบนี้เลยนะคะ" แม่ของนับดาวพูดขึ้น "คุณเป็นแฟนคลับของไตเติ้ลเหมือนกันเหรอคะ"
"เปล่าหรอก...พอดีลูกสาวไปโรงเรียนน่ะ ก็เลยให้ฉันมาสั่งดอกไม้ให้"
"ดีจังเลยนะคะ คนเป็นแม่แบบเราต้องคอยซัพพอร์ตลูกแบบนี้แหละค่ะ" แม่พูดไปยิ้มไป "ไตเติ้ลเนี่ยคงจะหล่อมากเลยนะคะ แฟนคลับสาวๆ สวยๆทั้งนั้นเลยมาสั่งดอกไม้วันนี้"
นับดาวแอบมองบนกับคำชมของแม่
"หล่อ แต่ขี้เก๊ก ก็ไม่ไหวนะ" พูดคนเดียวเบาๆ
"ดาวว่าไงนะลูก"
"อ๋อ เปล่าๆ ค่ะ"
"คุณพอจะมีภาพของไตเติ้ลมั้ยคะ ฉันว่าฉันคงต้องสมัครเป็นแฟนคลับอีกคนแล้วแหละค่ะ ทำร้านดอกไม้ของฉันคึกคักที่สุดตั้งแต่เปิดมาสิบกว่าปี"
"แม่คะ อายุแม่ก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะ"
"แล้วไง!! เขาอุตส่าห์ทำให้ร้านเรามีลูกค้าเพิ่ม ยังไงแม่ก็ต้องตอบแทนเค้า"
"แม่อ่ะ!!!"
คุณป้าที่ยืนดูสองแม่ลูกเถียงกันก็แอบยิ้ม เพราะเธอกับลูกสาวบางทีก็เถียงกันเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้แหละ เธอยื่นโทรศัพท์ที่มีภาพของไตเติ้ลให้แม่ของนับดาวดู
"อร๊ายยย!! เด็กหนุ่มคนนี้ หล่อมาก ไม่แปลกใจทำไมสาวๆ ถึงคลั่งไคล้"
"แม่คะ เบาๆ หน่อย ลูกค้าคนอื่นมองกันใหญ่แล้ว"
แม่ของนับดาวหันไปยิ้มให้กับลูกค้าสาวๆ ที่หันมามอง หลายคนที่ได้ยินบทสนทนาของเจ้าของร้านก็ต่างอมยิ้ม ใครจะไม่ชอบหากมีคนชมดาราที่เราชื่นชอบ
หลังจากนั้นแม่ของนับดาวก็สอบถามเรื่องของไตเติ้ลจากลูกค้าคนอื่นๆ จนนับดาวขอเปลี่ยนจากรับออเดอร์ไปช่วยจัดดอกไม้แทน
"พี่โฟกัสคะ ลูกค้าสั่งดอกไม้แบบเดียวกันหมดเลยเหรอคะ"
โฟกัสเป็นพนักงานที่ร้านดอกไม้แห่งนี้มาเกือบ 10 ปีแล้ว เธอเป็นคนตั้งใจ และเป็นคนละเอียด เธอสนิทสนมกับนับดาวที่สุด แม้อายุจะห่างกับนับดาวเกือบสิบปี แต่นับดาวก็สามารถพูดคุยกับเธอได้ทุกเรื่อง
"ส่วนใหญ่ ก็ตามภาพที่ไตเติ้ลลงในไอจีเลย" เธอหันมาตอบนับดาว "ใครเป็นคนจัดดอกไม้ช่อนั้นนะ"
โฟกัสรู้ว่าการจัดดอกไม้แนวนี้เป็นแนวที่นับดาวถนัด แต่เธอก็แกล้งถามไปอย่างนั้น
"ดาวเองแหละค่ะ"
"ใครเป็นคนสั่งไปเหรอ ทำไมถึงไปอยู่ในไอจีคนดังได้" เรื่องนี้เธอสงสัยจริงๆ
"เรื่องมันยาวค่ะ แต่เค้าไม่ได้โพสเพื่อโปรโมทหรอกค่ะ" โฟกัสหันมองนับดาวพลางทำหน้าสงสัย "ช่างมันเถอะค่ะ"
นับดาวไม่อยากจะพูดมากไป บางทีเธออาจจะคิดมากไปเอง แต่คิดถึงหน้าของไตเติ้ลทีไรเธอหงุดหงิดทุกที
"แล้วทำไมวันนี้ ถึงกลับไวละคะ"
"ห๊ะ...เอ่อใช่...ดาวลืมไปแล้ว อาจารย์ยกคลาสค่ะ"
ตั้งแต่เข้าร้านมา นับดาวลืมเหตุผลของการกลับบ้านไวไปเลย เพราะเธอมัวแต่ตกใจกับบรรยากาศในร้านวันนี้
"แม่คะ" นับดาวเดินกลับไปหาแม่ของเธออีกครั้ง
"ว่าไง" เหลือบมามองลูกสาวนิดนึง ก่อนจะหันไปสนใจลูกค้าต่อ
"ดาวต้องหาที่ฝึกงาน แม่พอจะรู้จักผู้กำกับที่ไหนบ้างคะ"
"แม่อยู่แต่ร้านดอกไม้ เอาเวลาไหนไปรู้จักผู้กำกับ ขนาดละครยังไม่เคยดูเลย"
คำตอบของแม่ทำให้หัวใจของนับดาวห่อเหี่ยวลงทันที เหลือเวลาแค่วันเดียวเธอจะไปหาที่ฝึกงานได้จากที่ไหนกัน
"ทำไงดี ดาวต้องส่งชื่อให้อาจารย์วันนี้"
"วันนี้!!! จะไปทันอะไรกัน งานกองถ่ายไม่ได้หากันง่ายๆนะ ยิ่งจะขอเข้าไปฝึกงานอีกยิ่งยาก"
"จริงๆอาจารย์ให้หามาหลายวันแล้วค่ะ แต่ดาวลืมเองแหละ แม่อย่าบ่นอาจารย์เลยดาวผิดเอง"
"ทำอะไรอยู่ล่ะเรา ถึงไม่ยอมหาที่ฝึกงาน"
"แม่ลืมไปแล้วหรอว่าตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ทุกวันที่ดาวว่างจากเรียนดาวก็มาช่วยแม่จัดดอกไม้ ส่งดอกไม้ให้ลูกค้าตลอด"
เนื่องจากสองอาทิตย์ที่ผ่านมา โฟกัสลากลับบ้านที่ต่างจังหวัด นับดาวจึงต้องมาช่วยแม่ของเธออย่างเต็มตัว เธอไม่ได้เรียนจัดดอกไม้มา แต่ก็เป็นประสบการณ์ที่ได้รับจากแม่ของเธอทำให้เธอมีความสามารถในด้านการจัดดอกไม้ไม่แพ้โฟกัสเลย
"จริงด้วย..." แม่ตอบแค่นั้นก่อนจะนิ่งไปครู่หนึ่งเหมือนคิดอะไรอยู่
"ต้องฝึกงานที่กองถ่ายใช่มั้ยลูก"
"ใช่ค่ะ"
"แม่เพิ่งนึกได้ เพื่อนสนิทสมัยเรียนของแม่ได้สามีเป็นผู้กำกับหนัง"
"จริงเหรอคะ" นับดาวตาลุกวาว
"เดี๋ยวแม่ลองติดต่อดูนะ วันก่อนก็เพิ่งมาสั่งดอกไม้ร้านเราไปงานบวงสรวงละครอยู่"
"โทรเลยค่ะ" นับดาวตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ หากได้ที่ฝึกงาน อย่างน้อยเธอก็จะได้จบพร้อมเพื่อนคนอื่นๆ
"ดาวรับออเดอร์แทนแม่พลางๆ นะเดี๋ยวแม่ลองไปโทรหาป้ามินก่อน"
"ค่ะแม่"
"อย่าลืมชวนลูกค้าคุยเรื่องไตเติ้ลนะ แม่จะเป็นแฟนคลับเขา"
"แม่!!!"
หลังจากแม่ของนับดาวโทรไปหาเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเรียนของเธอ ปรากฏว่าจัสมินเพื่อนของเธอได้สอบถามไปยังผู้เป็นสามี และฝากให้นับดาวและพู่กันไปฝึกงานในกองถ่ายของสามีเรียบร้อยแล้ว นับดาวดีใจกระโดดโลดเต้นไปทั่ว
และในตอนเย็นของวันเดียวกันนับดาวต้องกลับเข้าไปในมหาวิทยาลัยอีกครั้ง เพื่อไปแจ้งสถานที่ฝึกงานให้อาจารย์ และส่งดอกไม้ที่รับออเดอร์มาตั้งแต่ตอนเช้า
หลังจากที่เข้าไปหาอาจารย์เรียบร้อย ก็เหลือแค่ส่งดอกไม้ให้รุ่นน้องปีหนึ่งที่คณะนิเทศน์
"พี่นับดาว!!" นับดาวหันไปยิ้มและผงกหัวให้รุ่นน้องที่เรียกเขาเพื่อเป็นการทักทายตอบ "วันนี้ก็น่ารักอีกแล้วนะครับ"
"พี่ดาวคะ ทำยังไงถึงจะสวยกว่าดอกไม้"
นับดาวมักจะป๊อบปูลาร์ในคณะนี้เสมอ เพราะฉายาที่ได้รับมา ไม่ได้ต่างจากตัวจริงเลย ความน่ารักสดใส และเป็นกันเอง ทำให้เป็นขวัญใจของรุ่นน้องหลายๆ คน
"เห็นน้องปูเป้มั้ย" เขาถามรุ่นน้องกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินผ่าน
"อ๋อ...ปูเป้เอกการแสดงป่าวครับ"
"ใช่ๆ"
"น่าจะยังอยู่ในห้องเรียนนะครับ เห็นว่าวันนี้มีศิษย์เก่าที่เป็นซุป’ตาร์คนดัง มาเป็นผู้บรรยายพิเศษด้วย"
"อ๋อเหรอ...ขอบใจมากนะ"
เมื่อรุ่นน้องกลุ่มนั้นเดินผ่านไป นับดาวจึงมองหาที่นั่ง เพื่อรอส่งดอกไม้ให้ปูเป้
"นับดาว ทางนี้" ซอจินนักเรียนแลกเปลี่ยนจากเกาหลี โบกมือเรียกนับดาว เมื่อเห็นนับดาวยืนหันซ้ายหันขวาอยู่คนเดียว
ทั้งคู่รู้จักกันโดยบังเอิญ แรกๆ ตอนที่ซอจินมาเรียนที่ประเทศไทยใหม่ๆ เขายังพูดไทยไม่ได้ เพื่อนในกลุ่มของซอจินจึงลากนับดาวไปเป็นล่าม เพราะรู้ว่าตอนมัธยม นับดาวเคยเรียนภาษาเกาหลีมา ทำให้ทั้งคู่รู้จักและสนิทสนมกันพอสมควร
"หาใครอยู่"
"น้องปูเป้ปีหนึ่ง"
"อ๋อๆ รู้จัก น้องเขาฮอตอยู่พอสมควร"
"มาส่งดอกไม้ให้"
"คิดว่าตามจีบ" ซอจินแซว
"ฮ่าๆๆๆ บ้าสิ...ฉันก็ผู้หญิงคนหนึ่ง"
กรี๊ดๆๆๆ!!!!!
นับดาวและซอจินหันไปมองยังต้นเสียง ก็เห็นนักศึกษาต่างก็รุมล้อมใครสักคน ซึ่งพวกเขาก็มองไม่ถนัด นับดาวจึงลุกขึ้นยืนบนม้านั่งเพื่อจะรู้ให้ได้ว่าเค้ามุงดูอะไรกัน
ทันทีที่ชะเง้อจนสุดตัว สายตากลับสะดุดกับผู้ชายหน้าตาคุ้นๆ คนหนึ่ง ซึ่งเขาก็มองมาที่นับดาวเช่นกัน ผู้ชายคนนั้นเดินตรงมาทางที่นับดาวยืนอยู่ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าแล้วเงยหน้ามองนับดาว
"เอามาสิ" ทุกคนเงียบเสียงทันที
"อะไร" นับดาวถามอย่างงงๆ
"ดอกไม้ เอามาให้ฉันไม่ใช่เหรอ"
นับดาวก้มลงไปจนหน้าผากเกือบชนกับเจ้าของร่างที่มาหยุดต่อหน้าเธอ ก่อนจะพูดให้ได้ยินกันแค่สองคน
"อย่างนาย ไม่มีวันได้ดอกไม้จากฉันหรอก...ชิ"
เจ้าของร่างหน้าเหวอทันที นับดาวจึงรีบลงจากม้านั่งก่อนจะตรงไปหาเป้าหมายของเธอ แล้วยื่นช่อดอกไม้ให้
"จากรุ่นพี่คนดีคนเดิม...พี่ไปนะ"
นับดาววิ่งออกจากบริเวณนั้นทันที โดยไม่ได้สนใจว่าคนที่ยืนมองอยู่จะมีสายตาแบบไหน
ไตเติ้ลกัดฟันกรอดๆ ได้แต่คิดในใจว่าเด็กคนนี้ทำเขาเจ็บแสบมาก เจอที่ไหนต้องเปิดศึกที่นั่น....
- ผู้เขียน
