“โทษนะ ขอยืมตัวเมียหน่อยได้ป่ะ”
เขาพูดกับเนตรแต่สายตามองมาที่ฉัน และไม่ต้องรอคำตอบ มือหนาดึงมือฉันให้เดินตามกลับมายืนกลางฟลอร์เช่นเดิม ฉันหรี่ตามองเวฬาด้วยความมึน ๆ เล็กน้อย
หากเป็นเวลาปกติฉันคงจะสะบัดมือออกแล้วเดินหนีเขาไปแล้ว แต่เพราะตอนนี้สติสัมปชัญญะลดลงกึ่งหนึ่ง ฉันเลยขี้เกียจจะทะเลาะอะไรกับเขาอีกจึงปล่อยเลยตามเลย
“นายมาทำอะไรที่นี่”
“มาเฝ้าเมีย” เวฬาตอบคำถามฉันด้วยน้ำเสียงที่โคตรจะดังอ่ะ ดังขนาดที่คนรอบข้างหันมามองเลยคิดดู ท่าทางเขาเหมือนต้องการประกาศศักดาบ้าบอนั่น
“จะทำอะไรอีกล่ะ ไม่อยากทะเลาะนะ” ฉันถอนหายใจแรง ๆ พลางเสยผมไปด้านหลัง มืออีกข้างยังถูกมือใหญ่จับกุมอยู่ ความอบอุ่นบริเวณนั้นแล่นผ่านเข้ามาช้า ๆ จนอยากจะสะบัดทิ้ง แต่เพราะเขาจับไว้แน่นมาก แถมยังขยับเข้ามาใกล้จนเกินพอดี ก่อนจะวางมืออีกข้างลงตรงเอวฉันอย่างถือวิสาสะ
“งั้นเรามาหาอะไรสนุก ๆ ทำกันดีไหม?”
หะ… เวฬาว่าอะไ
