ร้านอาหารของธนาคิมจะหยุดให้บริการทุกวันศุกร์ของสัปดาห์ มะลิลาจึงอาศัยวันว่างที่ไม่ได้ทำงานกลับมาเยี่ยมบิดาที่บ้าน และทุกครั้งที่มาลูกสาวคนนี้มักจะซื้อของโปรดกลับมาฝากคนเป็นพ่อเสมอ
กลิ่นบุหรี่ปะทะจมูกทันทีที่ย่างกรายเข้ามาในบ้าน เจ้าของร่างสูบผอมนั่งเอกเขนกอยู่บนม้าโยกตัวโปรด ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ใบหน้าซูบตอบบ่งบอกถึงปัญหาสุขภาพที่เรื้อรังมาเป็นสิบปี มะลิลาถอนหายใจปลงตก เธออยากให้พ่อเลิกสูบบุหรี่ เธอพยายามพูดโน้มน้าวใจท่านหลายครั้งแต่ไม่เป็นผล พ่อของเธอดื้อรั้นเกินกว่าจะรับฟังความห่วงใยของลูกสาวคนนี้
“มาแล้วเหรอ”
น้ำเสียงแหบแห้งทักทาย เกรียงไกรกดปลายมวนบุหรี่ที่สูบลดไปถึงครึ่งลงบนจานคริสตัล สองมือคว้าไม้เท้าค้ำยันเพื่อประคองตัว มะลิลาจะเข้าไปช่วยแต่คนเป็นพ่อยกมือห้าม
“ไม่ต้อง” น้อยครั้งที่จะให้ลูกสาวมาช่วยประคอง บางครั้งมะลิลาก็อดคิดไม่ได้ว่าท่านอาจรังเกียจจนไม่อยากให้เธอเข้าใก
