เรือนไม้กลางหุบเขาในยามสาย เสียงเท้าหนักแน่นย่ำบนพื้นดินหน้ากระท่อม หญิงสาวที่กำลังสาละวนอยู่กับการทำความสะอาดเรือนชะงักมือ เงาของใครบางคนทอดผ่านผืนดินเบื้องหน้า
“เหวินเจา...” เสียงของนางเบาแผ่ว ดวงตาเบิกกว้าง ก่อนจะฉายแววตื่นตะลึงและดีใจอย่างสุดซึ้ง
เขายิ้มให้ มุมปากยกขึ้นอย่างคนที่กลั้นความคิดถึงไม่อยู่ ไม่พูดพร่ำอะไรแม้แต่น้อยก็วางของในมือลงที่หน้าเรือน แล้วสาวเท้าเข้าไปหา ดึงนางเข้าสู่อ้อมแขน
“ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน” เสียงของเขาอ่อนโยนจนหัวใจนางสั่นไหว นางซบหน้าลงที่แผ่นอกเขา ราวกับจะกลืนตัวเข้าไปกับกลิ่นกายที่คุ้นเคย แขนเรียวโอบตอบโดยไม่ต้องลังเลอีกต่อไป
เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากนางเบาๆ ลมหายใจรินรดผมของนางอย่างแผ่วเบา
“เจ้ารู้หรือไม่...” เขากระซิบถามแล้วถูใบหน้ากับเรือนผมของนาง
“ระหว่างทาง ข้าหลับตากี่ครั้งก็เห็นหน้าเจ้าเจ้าซึมเข้าไปในใจข้า จนถอนออกไม่ได้แล้ว”
“ข้าก็คิดถึงเจ้าเช่
