‘คุณท้องเหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมคุณไม่บอกผม ผมรุนแรงไปตั้งมาก งั้นพรุ่งนี้เปลี่ยนจากไปปรึกษาเรื่องตั้งครรภ์ไปเป็นฝากครรภ์แทนแล้วกัน พอเสร็จจากโรงพยาบาลผมจะพาคุณไปที่บ้านพ่อกับแม่ ไปจัดงานครบรอบกันที่นั่น’
ดวงตาคมฉายแววดีใจเคลือบคลอหน่วยตาของเขา เสียงทุ้มละมุน ถ้อยคำหวานหู อ้อมกอดอบอุ่นร้อนแรงที่เธอและเขาต่างเป็นฝ่ายมอบให้กันและกันเป็นสิ่งที่เธอเองแทบลืมไปแล้วจนหมดสิ้น แต่ว่ามันกลับผุดขึ้นในขณะที่เขาเอ่ยพร้อมกับใช้หลังมือเกลี่ยหยดน้ำตาที่ไหลผ่านแก้มใสอวบอิ่มของเธอ ราวกับว่าเป็นความฝันอันเปราะบางที่จะสลายหายไปยามแสงแรกของรุ่งเช้าเข้ามาเยือน
ไม่รู้ว่าเธอควรจะรู้สึกอย่างไรแน่ทั้งที่ควรตายไปแล้ว ความรู้สึกรัก เกลียด ห่วงหา ชิงชังในตอนนี้เธอสัมผัสมันได้ทั้งหมด มันหมายความว่าในหนึ่งปีต่อจากนี้ชีวิตของเธอจะลงเอยเหมือนเดิมด้วยความตาย หรือว่ามันจะเป็นยังไงหากว่าเธอหย่าขาดแล้วหันไปสนับสนุนฟ่านเทีย
