เวลาผ่านไปเกือบอาทิตย์หนึ่งแล้วหลังจากเช้าวันนั้นที่คุยกันเรื่องหย่าขาด ฟ่านเทียนซื่อสามีของเธอก็ไม่กลับบ้านอีกเลย ไป๋ซีเวยนั่งอยู่บนชิงช้าเหล็กอันใหญ่สวนอังกฤษข้างคฤหาสน์ สองมือจับโซ่ที่ยึดกับคานเป็นหลักยึด ปลายเท้าสองข้างเขย่งออกแรงไกวแกว่งจนดินบริเวณนั้นเปรอะรองเท้าสวย ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปกับสายลม
ร่างเล็กสูดลมหายใจเข้าปอดกวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะหันไปจ้องคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า พลางคิดในใจว่าวันเวลาช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วเพียงแค่หลายตาก็ผ่านไปเกือบหนึ่งอาทิตย์ หนึ่งปีหลังจากนี้สำหรับเธอมันช่างแสนสั้น
‘29 ธัญวาคม 1982’ ในอีกหนึ่งปีข้างหน้าเป็นวันที่เธอย้อนมา หรือเรียกอีกอย่างได้ว่านั่นก็เป็นวันตายของเธอ แต่ว่าสำหรับเขาฟ่านเทียนซื่อเป็นเวลานับถอยหลังเข้าสู่ความสุข ไป๋ซีเวยลูบแขนของตัวเองป้อยๆ เมื่อละอองไอน้ำต้องร่างกาย อีกทั้งยังกระแอมไอรุนแรงจนสาวใช้แถวนั้นรีบวิ่งเ
