“อาการของมันหนักมากหรือยังไง ทำไมป่านนี้มันยังไม่มาอีก” ไป๋ชางในชุดสูทเป็นทางการกระซิบถามหยางเพ่ยอวี่อย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก พลางมองนาฬิกาเหล็กสายหนังจระเข้เรือนหรูที่ข้อมือสลับกับปั้นหน้ายิ้มแย้มทักทายแขกเหรื่อ ผู้ทรงคุณวุฒิและคนสำคัญทั้งในและต่างประเทศที่เป็นพันธมิตรกับบอนเนอร์มาตั้งแต่สมัยยังเป็นต้าซูเตี้ยนชื่อเดิม ที่มักจะรวมตัวกันจัดงานการกุศลเพื่อคืนกำไรสู่สังคมที่มักจะจัดขึ้นทุกปีตามธีมงานรูปแบบต่างๆ อีกทั้งสอดส่ายสายตามองหาบุตรสาวที่ขอออกไปสูดอากาศเมื่อราวๆ สิบห้านาทีที่แล้วด้วยความเป็นกังวล
“น่าจะหนักเอาการอยู่นะครับ เพราะท่านเองก็สั่งลงโทษทางวินัยและคุมขังผู้กองฟ่านงดคนเยี่ยมหรือแม้กระทั่งน้ำกับอาหารถึงเจ็ดวันไม่ใช่หรือครับ และคำสั่งปล่อยตัวท่านก็เพิ่งให้ผมนำไปให้ผู้การเหรินไห่หยวนเมื่อเช้าเองนี่ครับ โอ้ยย” หยางเพ่ยอวี่ออกความคิดเห็นพูดไปตามความเป็นจริง เพราะนายท่านของเขาเอง
