“เดี๋ยวก่อนค่ะผู้กอง” เสียงอ่อนหวานเจือสั่นเทาน้อยๆ วางท่าทีห่างเหินของไป๋ซีเวยตัดสินใจเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลังทลายความเงียบงัน ทำให้ฟ่านเทียนซื่อที่กำลังจะเปิดประตูเข้าห้องนอนของตนที่อยู่ตรงข้ามกับห้องหอของเขาและภรรยาตัวน้อย หยุดการกระทำแล้วหันมามองร่างงามที่ยืนจ้องแผ่นหลังของเขา
“เรื่องหย่าที่ฉันเกริ่นกับคุณไว้ครั้งก่อน...” แม้ว่าชายหนุ่มจะหันมา แต่ว่าไป๋ซีเวยกลับก้มหน้ามองรองเท้าหนังกลับสีน้ำตาลเข้ม เอ่ยยานคางกลัวว่าคนตัวโตจะเห็นหยาดน้ำตาของเธอ
“ผมจำได้” ร่างสูงรับคำเสียงเรียบ
“คุณพ่อไม่ได้ขัดข้องอะไร ฉันคิดเราควรหาเวลาเข้าไปหาทนายเกาที่สำนักงานนะคะเหล่ากง ไม่สิผู้กองฟ่าน” ไป๋ซีเวยยังคงก้มหน้าก้มตาพยักหน้ารับ อีกทั้งเอ่ยอธิบายก่อนจะเผลอเอ่ยสรรพนามของสามีด้วยความคุ้นชิน
“ถ้าเอกสารพร้อมคุณก็เอามาให้ผมได้เลย” ในเมื่อมันเป็นความต้องการของภรรยาเขาจะห้ามได้หรือ อีกอย่างไม่ว่าจะเร็วหรือช้าเข
