ไม่ดื้อ...5
1302 คำ
5
หนูอยากจับมันมากที่สุด
อยากรู้ว่าเห็ดยักษ์หัวบานใหญ่ที่เคยเห็นรสชาติมันจะเป็นยังไง หนูชิมได้ใช่มั้ยคะมันจะอร่อยถูกปากหนูมั้ย สมองหนูฟุ้งซ่านไปไกลกับคำชวนของคุณอาหนูค่อยๆ ขยับตัวขึ้นมานั่งตัวตรงแต่สายตาก็ยังจ้องไปที่เป้าคุณอาอยู่ตลอดสติบอกว่าหนูไม่ควรตอบรับอะไรออกไป
แค่เมื่อกี้…
หนูก็ไม่อาจสู้หน้าอาแหม่มกับเมเม่ได้แล้วค่ะหนูจะมาตีท้ายครัวคนที่ให้ที่อยู่ที่กินดูแลหนูประหนึ่งว่าเป็นลูกเป็นหลานแบบนี้ไม่ได้
“อย่าเลยค่ะคุณอาเดี๋ยวเม่เห็นค่ะ” ปฏิเสธแต่ไม่ต่อต้านมือคุณอาที่กำลังจับบังคับมือหนูให้ไปจับเป้ากางเกงเขา
“อุ๊ย!” สะดุ้งตกใจเพราะไม่คิดว่ามันจะแข็งอะไรขนาดนั้นแข็งมากจนไม่คิดว่ามันจะเป็นหนึ่งในสามสิบสองของอวัยวะร่างกายได้
“อาปวดไปหมดแล้วค่ะปูนิ่ม...รูเยิ้มๆ ของหนูมันกระตุ้นให้อาตื่นตัวจนทรมานไปหมดหนูจะไม่ช่วยอาปลดปล่อยให้อาจริงๆเหรอคะ?" คำพูดหว่านล้อมของคุณอาทำให้หนูเริ่มลูบอวัยวะทรงยาวเล่น
หนูอยากเห็น
อยากเห็นมันชัดๆค่ะ
ลูบไล่ตามอวัยวะแข็งๆ ตามรูปทรงที่มันเป็นไม่รู้จะเปรียบให้เจ้านี่ให้มันเป็นอะไรนอกจากเห็ดยักษ์อันใหญ่ที่กินเข้าไปคงอยู่ท้อง
หนูต้องช่วยคุณอาใช่มั้ย?
ทั้งกลัวทั้งเกร็งเพราะไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนแต่ความกลัวก็พ่ายแพ้ความอยากรู้อยากลองค่ะ
“นะ…หนูทำไม่เป็นค่ะ” บอกคุณอาอย่างใสซื่อแต่ความจริงคืออยากได้คนสอน
“มาค่ะเด็กดีอาจะสอนให้” คุณอาลูบหัวหนูอย่างอ่อนโยนแล้วบังคับจับมือหนูให้จับขอบกางเกงคุณอาไว้
คุณอาปล่อยให้หนูดึงกางเกงอย่างลงช้าๆ
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเห็ดยักษ์ลำแข็งๆ ชี้ตรงมาที่หน้าหนูแบบตั้งตัวไม่ทันเหมือนมันบอกว่าหนูจะต้องเป็นคนรับผิดชอบทำให้มันสงบลง
“จับดูสิคะ”
“คะ? ...” เงยหน้าขึ้นไปสบตากับคุณอาด้วยความประหม่ายอมรับว่าไม่กล้าจับคุณอายิ้มแล้วก็บังคับมือหนูให้มาจับเห็ดยักษ์ไว้
“เป็นยังไงคะ”
“ขะ…แข็งค่ะมันแข็งมาก” น้ำเสียงเก็บอาการตื่นเต้นไว้ไม่มิด
“มันยังแข็งได้มากกว่านี้อีกถ้าหนูขยับมือนะคะ…กำแบบนี้ค่ะ ขยับมันแบบนี้นะคะคนเก่ง” คุณอาช่วยจับช่วยสอนว่าหนูต้องทำมือยังไง
ต้องขยับมือแบบไหน ใช้น้ำหนักประมาณไหน หนูก็ทำตามที่คุณอาสอนแม้จะไม่มั่นใจว่าจะทำได้ดีรึเปล่า
"อูย…แบบนั้นค่ะเก่งมากหนูช่วยขยับมือเร็วกว่านี้อีกนิดได้มั้ยคะ”
“ค่ะ…” รับคำแล้วก็ขยับมือเพิ่มจังหวะให้เร็วขึ้น
จ้องตรงส่วนหัวบานใหญ่รู้สึกเหมือนมีน้ำใสๆ ซึมออกมา เป็นแบบนี้เหรออวัยวะเพศของผู้ชายเฝ้าสังเกตุพิจารณาในทุกส่วนแม้กระทั่งเส้นเลือดที่โปดปูน สีของส่วนหัวและส่วนโคนที่แตกต่างกันความโค้งงอแม้กระทั่งขน…
มันพรึบพรับไปทั้งตรงนั้นและโคนขาถ้าสัมผัสเสียดสีกันมันจะจั๊กจี้มั้ยนะ? ...
ความคิดล่องลอยไปไกลเกินจะคว้าไว้ทัน สายตายังสนใจอยู่กับอวัยวะมหัศจรรย์ที่ตื่นตัวขายจากเดินจนมันคับเต็มมือสำหรับความคิดในหัวหนูตอนนี้คือมันทั้งแข็งทั้งใหญ่
“ซืด…เก่งจังเลยค่ะปูนิ่ม” คุณอากล่าวชมส่งมือมากดหัวหนูให้ก้มโน้มเข้าไปใกล้
“มันดีเหรอคะ?”
“ดีได้กว่านี้อีกค่ะถ้ามันจะเข้าไปหนูในปากหนู”
“ปะ…ปาก?”
“หนูไม่อยากชิมมันเหรอคะ”
“มันกินไม่ได้นะคะ”
“ใครบอกคะอายังชิมของหนูได้เลย”
“…” ได้แค่เงียบเพราะเขินกับคำว่าชิม
สงสัยความหมายหนูกับความหมายของคุณอาจะกลายมาเป็นความหมายเดียวกันแล้วค่ะ เข้าใจแล้วว่าไอ้คำว่าชิมที่ว่าหนูต้องใช้ฝีมือมากพอควร หนูจะทำให้คุณอาครวญครางแบบเดียวกันได้หรือเปล่า คนไม่ประสาและเข้าใจเรื่องเซ็กซ์ได้อย่างชัดเจนจะทำได้ดีแค่ไหนมันเป็นสิ่งที่หนูกังวลใจอยู่ลึกๆถ้าชิมของคุณอาแล้วมันไม่ทำให้คุณอารู้สึกอะไรหนูคงเสียความมั่นใจแย่
“ลองดูนะคะ…”
“หนู…”
“ไม่มีอะไรน่ากลัวนี่คะหนูแค่อ้าปากแล้วยัดมันเข้าไปคล้ายกับเวลากินไอติมไงคะ”
“ถ้ามันไม่ดีคุณอาไม่โกรธหนูใช่มั้ยคะ?”
“ไม่มีใครเก่งแต่แรกหรอกค่ะเรื่องแบบนี้มันจะเก่งเมื่อเรามาฝึกกันบ่อยๆ”
ใจชื้นขึ้นมานิดยิ้มมุมปากเล็กกับความใจดีของคุณอา หนูตัดสินใจขยับเข้าไปหามันช้าๆ
จ้อง…
ส่งปลายลิ้นออกมาตวัดใส่หัวบานหนาเหมือนชิมรสไอติมแท่งที่พึ่งลิ้มลองเป็นครั้งแรกในชีวิต
“อ่ะ…” คุณอาสะดุ้งเหมือนจะเกร็งหนูก็เลยเปลี่ยนจากชิมเป็นดูด
ครอบปากไปที่ส่วนหัวดูดเบาๆ และเอาลิ้นดุนเลี้ยงไว้ในปากถ้าถามถึงสกิลการกินไอจิมแท่งหนูนับว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญคนนึงทั้งเลีย ทั้งดูด ทั้งอม ทั้งกัด หนูทำทุกอย่างครบเพื่อยื้อเวลาแห่งรสชาติความอร่อยไว้ให้นานที่สุด ถ้าคุณอาพูดว่ามันเหมือนไอดิมหนูก็ต้องทำทุกอย่างให้ครบเหมือนกันมันจะได้อยู่กับหนูนานๆ ไม่ละลายหายไปซะก่อน
“อูยปูนิ่ม…อ่าส์” คุณอาขยำเส้นผมหนูก่อนจะจิกกำไว้ในมือ บังคับให้หนูอยู่นิ่งๆ ในขณะที่คุณอาดันแท่งไอติมทั้งแท่งเข้ามา
กำลังเคลิ้มไปกับการอมๆดูดๆแต่หูก็ได้ยินเหมือนเสียงเมเม่อยู่นอกห้องมันดังใกล้เข้ามาแต่ยังจับใจความไม่ได้
"..!!..."
"เม่!!..." ทั้งหนูและคุณอาต่างตื่นตกใจ
หนูรีบคายไอ้ติมออกจากปากลุกขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้แสร้งเป็นว่าทำรายงานต่อเช็ดปากขยับชุดให้เข้าที่เข้าทางในขณะที่คุณอาก็ถอยไปยืนชิดผนังอีกด้านของห้อง
แกร๊ก…
ทันก่อนประตูจะเปิดค่ะ
“ป๊า!” เม่ตกใจรีบเอามือถือซ่อนไว้ข้างหลัง
“อาบน้ำนานนะเรา”
“ก็…”
“ช่างเถอะป๊าขี้เกียจบ่นแต่เรื่องรายงานเขาให้ทำสองคนเม่ก็อย่ากินแรงปูนิ่มนักสงสารเพื่อนบ้าง…” คุณอาบ่นแสดงทุกอย่างได้อย่างแนบเนียน
“ป๊าอ่ะ!”
“พอๆ ดึกแล้วรีบนอนซะ…ฝันดีนะคะปูนิ่ม” คุณอาดุเมเม่แต่ขยับมือมาลูบหัวหนูสองสามทีก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง
“แกเห็นมะ!”
“หะ…เห็นอะไร?”
“ป๊าไงดุแต่ฉันเนี่ยแต่กับแกนะโคตรจะเอ็นดู” เม่บ่นเซ็งๆ แล้วก็ยกมือถือขึ้นมา “พี่ภูผาก็ได้ยินใช่ป่ะ”
“ยังไม่วางอีกเหรอ?”
“อืม…ก็พี่เขาไม่ยอมวางอ่ะ” เมเม่อมยิ้ม
“นิ่มง่วงจะนอนแล้วนะ” ลุกออกจากโต๊ะหนังสือมานั่งที่เตียง
“แกนอนก่อนเลย” เม่ปิดไฟในห้องเหลือไฟตรงหัวเตียงไว้แล้วก็รีบขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกัน
แสงมันแยงตาหนูเลยดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าพยายามจะไม่สนใจว่าเพื่อนกับแฟนจะคุยอะไรกัน หลับตาอยู่นะแต่ภาพในหัวมันมีแต่ไอ้นั่นของคุณอา
เห็ดยักษ์แสนอร่อยที่ยังชิมไม่หมดก็อดกินอย่างน่าเสียดาย
หนู...
จะได้กินอีกเมื่อไหร่กันนะ?
- ผู้เขียน
