FWL.32

2536 คำ

“ได้หยุดแล้วโว้ยยย!!” “แกจะเสียงดังทำไมนักหนาฮะตง หนวกหูชะมัด” ลูกตาลมือลั่นฟาดใส่หน้าตักตงตงคล้ายเตือนสติ เพราะพ่อคุณเล่นตะโกนแหกปากไม่เกรงใจชาวบ้านที่นั่งอยู่ในสวนหย่อมเลย “แหมม ก็มันดีใจนี่นาา จะได้หยุดปีใหม่กับเขาสักที... เราจะได้ไปเที่ยวด้วยกันไงที่รักก” เหมาะแล้วที่เป็นเพื่อนซี้เคนโด้ ออเซาะเก่งไม่ต่างกัน “คนบ้าา” “กูจะอ้วกก!” พริมโรสออกอาการเหม็นสาปความรัก เพราะตั้งแต่พากันเปิดตัวก็อ่อยแรงไม่แคร์สื่อ จนเกินหน้าเกินตาคู่ของเธอไปมาก ถึงจะหมั่นไส้บ้างแต่พริมโรสก็มีความสุขที่ลูกตาลยอมเปิดใจให้ตงตงเข้ามาดูแล แม้ลูกตาลจะติดกังวลในสายตาคนนอกที่มองมา ทว่าความจริงใจของตงตงกลับทำให้เธอกล้า และยิ้มรับสิ่งที่เป็นอย่างมีความสุข “มึงเงียบไปเลยไอ้พริม ทีตัวเองล่ะ บี๋คะบี๋ขาา กูล่ะหมั่นไส้” มีหรือที่ตงตงจะยอมโดนแขวะอยู่ฝ่ายเดียว “มึงไม่ต้องมองหน้ากูเลยไอ้โด้ จะหนีไปเที่ยวนิวยอร์กกันสอ

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม