ตลอดเส้นทางที่ขับรถกลับมาเคนโด้ได้ยินแต่เสียงสะอื้นไห้ของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ ดวงตาคู่สวยที่สดใสไม่ต่างจากพระอาทิตย์ยามเช้าบัดนี้หม่นหมองราวกับเจอพายุลูกใหญ่ เคนโด้รับรู้ถึงความเจ็บปวดผ่านทุกหยดน้ำตาที่รินอาบพวงแก้ม
ถ้ากอหญ้าไม่ช่วยลากคอแม่บ้านมาไขประตูห้อง เขาจินตนาการไม่ออกจริง ๆ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงที่เขารักบ้าง
วินาทีที่เห็นไอ้สารเลวสองตัวคร่อมทับร่างเธอ สติก็แทบดับสูญ กระโจนเข้าหาพวกมันพร้อมกระหน่ำหมัดอย่างไม่คิดชีวิต ในเมื่อเตือนดี ๆ แล้วไม่ฟัง เขาก็ยินดีจะสั่งสอนพวกมันด้วยตัวเขาเอง นาทีนั้นเคนโด้ไม่กล้าหันไปสบมองพริมโรสเลย
เขากลัว... กลัวจะระงับอารมณ์ไม่ได้จนพลั้งมือฆ่าไอ้พวกเวร
แต่เชื่อเถอะ คนแบบเคนโด้ไม่มีทางปล่อยมันสองตัวไปง่าย ๆ รอบนี้เขาจัดไปแค่เบาะ ๆ สั่งสอนพอเป็นพิธี เพราะหลังจากพระอาทิตย์ขึ้นในวันพรุ่งนี้ ชีวิตของพวกมันจะหาความสงบไม่ได้อีก
“พร
