ครืนน ครืนน
“ว่าไงครับเจ้าหญิงพริม มีอะไรให้อัศวินรับใช้”
(แหมมม พูดแบบนี้ เหมือนพริมโทรมาทีไร ต้องมีเรื่องให้โด้ทำทุกทีเลยใช่มะ?) น้ำเสียงติดงอนตรงหางเสียง ทำเอาคนฟังใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
“เฮ้ย ๆ อย่าเข้าใจผิดสิ โด้แค่แซวเล่นเฉย ๆ ว่าแต่... โทรมาป่านนี้มีอะไรหรือเปล่า?” เคนโด้รีบวกกลับเข้าเรื่องทันที หากพูดแซวมากกว่านี้เขากลัวเธอจะงอนหนัก
(มี! มาว่ายน้ำเป็นเพื่อนหน่อย)
“ฮะ! ว่ายน้ำตอนนี้เนี่ยนะ” เคนโด้เหลือบมองนาฬิกาโชว์บอกเวลาสองทุ่มพอดิบพอดี “ว่ายน้ำตอนสองทุ่ม ใครสั่งใครสอนฮะพริม เดี๋ยวก็ปอดบวมหรอกขึ้นมาเลย”
(ไม่รู้ รีบมา พริมรออยู่ที่สระแล้ว)
“เดี๋ยวพริม พริม!...”
ไม่ทันได้ตอบกลับ คุณหนูพริมโรสก็ตัดสายทิ้งทันที เคนโด้พรูลมหายใจอุ่นออกมาเต็มแรง เขาไม่ได้เหนื่อยหรือเบื่อที่ต้องหมั่นเอาใจ ทั้งหมดเป็นสิ่งที่เขายินดีทำให้เธอ และมันเป็นแบบนี้มาตลอดหลายสิบปี หากมองอีกมุมนี่อ
