“มึงหายไปไหนมาวะ?” ตงตงถามทันทีที่เห็นเงาหัวเคนโด้โผล่เข้ามาในห้องเรียน
“...”
“ไอ้โด้! โธ่ไอ้เวร กูถามว่ามึงหายไปไหนมา? เล่นกลับมาซะหมดคาบเลยนะมึง” เหมือนคนถูกถามจะไม่มีสติ ตงตงเลยปรับระดับเสียงกระชากสติที่หลุดลอยของเพื่อนให้กลับมา
“ฮะ! อ้อ... กูขี้แตกอะ ท้องไม่ค่อยดีสงสัยอาหารจะเป็นพิษ”
ชายหนุ่มสร้างประเด็นมากลบเกลื่อนความจริง ความจริงที่มีเพียงเขาสองคนที่รู้ เล่นเอาพริมโรสก้มหน้ากลั้นขำแทบไมทัน แต่เหมือนคนฉลาดน้อยอย่างตงตงจะหลงเชื่อข้ออ้างนั้นเต็มเปา
“โอ้โห ขี้นานขนาดนี้ ไม่สลบคาส้วมก็บุญแล้ว ละมึงจะไปหาหมอไหม? เดี๋ยวกูพาไปเอาปะ?”
“ไม่ต้อง! คึ คือกูหายดีแล้ว”
“แน่ใจ? แต่หน้ามึงดูซีดๆ นะ ไปขอยาที่ห้องพยาบาลก็ได้กูไปเป็นเพื่อน”
“กู ไม่ ไป”
ย้ำชัดขนาดนี้แปลไม่ออกก็โง่มากนะมึง เคนโด้กลับมานั่งด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูปกติเกินจนตงตงตะหงิดใจ หรี่ตาตี่มองเพื่อนตัวดีอย่างใคร่ร
