[23] - จานหลัก
[23] ฉันดิ้นเอาตัวรอดสุดชีวิตเพราะรู้ว่าคราวนี้เดเมียนคงไม่ปล่อยฉันไว้แน่ หมัดลุ่นๆ ต่อยเข้าที่ท้องน้อยจนปวดระบม และน้ำตาก็ไหลออกมา เดเมียนยิ่งตื่นตัวเพราะความกลัวของฉัน รอยยิ้มโรคจิตผุดขึ้นมาบนใบหน้าเรียวงาม ฉันกำลังปรุง อาหารให้เนื้อของตัวเองอยู่สินะ เขานั่งทับฉันไว้ไม่ให้ดิ้นหนี "อยากรู้มั้ยว่าฉันทำให้เด็กหัวแดงนั่นเป็นบ้าขนาดนั้นได้ยังไง" แวมไพร์ร่างสูงบีบคอฉันไว้ก่อนจะก้มลงสูดกลิ่น "สิ่งที่อร่อยที่สุดคือความเจ็บปวดจากจิตใจอเลสซ่า ตอนแรกฉันกะจะเก็บเด็กนั่นไว้เคี้ยวเล่นแล้วโยนให้สัตว์เลี้ยงของฉันจัดการให้จบๆ" "แต่ว่าคุณสัญญาแล้ว" เดเมียนนิ่งไปเพราะฉันไปสะกิดต่อมบางอย่าง "แวมไพร์ไม่ผิดสัญญาใช่มั้ยล่ะ" "หึ กฎโง่ๆ พวกนั้น" เขาแค่นหัวเราะ "เพราะพวกนั้นไม่เคยให้คำสัญญาเธอถึงรู้สินะ...ไอ้เร
- ผู้เขียน
