บทที่ 3: ปริศนาในหอสมุด และเสียงกระซิบของภูต
825 คำ
คลีโอเกือบจะถูกจอมเวทย์ประจำสภาฯ ผลักออกจากห้องขัง แต่นางยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง ม้วนหนังโบราณในมือของนางคืออาวุธเดียวที่นางมีในตอนนี้
"ท่านเซโนฟัส" คลีโอพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉียบขาด "ข้ามีสิทธิ์ยื่นเอกสารทบทวนการตัดสินได้ทันทีหลังเกิดเหตุการณ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีการอ้างถึงคำทำนายโบราณที่ถูกเก็บไว้ในหอจดหมายเหตุของข้า"
เซโนฟัสยิ้มเยาะ "เจ้าหน้าที่หอจดหมายเหตุตัวน้อย อย่าทำให้เรื่องยุ่งยากไปกว่านี้เลย เด็กคนนี้อันตรายเกินกว่าจะถูกปล่อยไว้"
"อันตรายหรืออันตรายต่ออำนาจของท่านกันแน่?" คลีโอโต้กลับทันที ดวงตาสีอำพันของนางจ้องมองไปที่ชายชราผู้ทรงอำนาจอย่างไม่เกรงกลัว "เหตุใดท่านจึงเร่งรีบตัดสินเขา?"
"พอแล้ว! ข้าไม่มีเวลาเล่นเกมกับเจ้า" เซโนฟัสโบกมือเรียกองครักษ์เวทมนตร์ให้มาควบคุมสถานการณ์ "คุมขังเจ้าเด็กนั่นไว้ และนำตัวนางกลับไปที่หอจดหมายเหตุ ข้า จะจัดการกับเอกสารบ้าๆ นี่เอง"
ขณะที่องครักษ์เข้าควบคุม เอเดนเหลือบมองคลีโอ เขาอยากจะตะโกนเตือนนางให้ออกไปจากที่นี่ แต่ร่างของเขากลับถูกลากออกไปตามทางเดินที่เย็นยะเยือก
—
เอเดนถูกนำตัวไปคุมขังในห้องแยกที่ลึกกว่าเดิม ซึ่งเป็นสถานที่ที่ไม่มีแสงสว่างภายนอกส่องถึง มีเพียงความเงียบและกลิ่นอับชื้นเท่านั้น
"เจ้าตัดสินใจเช่นไรกับข้อเสนอของเซโนฟัส?" เสียงของไซรัสปรากฏขึ้นข้างเขา
"ข้า..." เอเดนกัดฟัน "ข้าไม่รู้ ข้าอยากจะล้างมลทิน ข้า อยากให้พวกเขาเคารพข้า แต่ข้าไม่อยากเป็นเครื่องมือของความกลัว ข้าเห็นสิ่งที่เงาสะท้อนออกมา... มันน่ารังเกียจ"
"มันไม่ใช่อำนาจที่แท้จริงหรอกเอเดน" ไซรัสกล่าวอย่างจริงจัง "มันเป็นเพียงภาพลวงตาที่ทำให้ผู้อื่นหวาดกลัว... ถ้าเจ้าต้องการอิสรภาพ เจ้าต้องหนีและต้องไปหาคำตอบที่หอจดหมายเหตุที่ซึ่งความจริงถูกผนึกไว้"
เอเดนพยักหน้าเล็กน้อย "ข้าจะหนีได้เช่นไร? ที่นี่ผนึกเวทมนตร์ของข้าทั้งหมด"
"เจ้าใช้พลังของเจ้าผิดวิธีมาตลอด" ไซรัสกระซิบ "พลังที่ถูกผนึกมีแต่พลังอัญเชิญ แต่พลังจิตยังคงอยู่... จงมองลึกลงไปในความกลัวของเจ้าเอง"
เอเดนหลับตา เขาพยายามค้นหาความกลัวที่อยู่ภายในใจตัวเอง ทันใดนั้นเองเงาสีดำเล็กๆ ที่ฝังอยู่บนแขนซ้ายของเขาก็เริ่มสั่นไหว มันไม่ตอบสนองต่อความกลัวภายนอกแต่ต่อความกลัวภายในของเขาเอง
—
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ หอจดหมายเหตุของสภาจันทรา
คลีโอถูกขังอยู่ในห้องทำงานของตนเอง เอกสารทบทวนคดีของนางถูกเซโนฟัสฉีกทิ้งต่อหน้าต่อตา นางรู้ว่าต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่เอเดนจะถูกบังคับให้รับใช้สภาฯ
"พวกเขาลบสิ่งใดไปกันแน่?" คลีโอพึมพำกับตัวเอง
นางใช้เวทมนตร์แห่งการฟื้นฟูของนางไปที่ หนังสือพิมพ์เก่า ที่พูดถึงหายนะครั้งใหญ่เมื่อ 500 ปีก่อน หนังสือพิมพ์เหล่านั้นมีช่องว่างสีขาวขนาดใหญ่ในย่อหน้าที่ควรจะอธิบายถึงต้นเหตุของหายนะ
คลีโอวางมือบนส่วนที่ถูกลบไป และเริ่มร่ายคาถา
"...จงเชื่อมต่อสิ่งที่ขาดหาย, จงฟื้นฟูสิ่งที่ถูกลืมเลือน..."
ตัวอักษรสีดำก็เริ่มปรากฏขึ้นในช่องว่างที่ถูกลบไปอย่างช้า ๆ
...ต้นเหตุของหายนะครั้งนั้น ไม่ได้เกิดจากปีศาจจากต่างมิติ... แต่เกิดจากผู้อัญเชิญที่พยายามใช้พลังแห่งการควบคุมจิตใจ เพื่อสร้างสังคมที่สมบูรณ์แบบ...
คลีโอตกใจ นางนึกถึงคำพูดของเซโนฟัสที่เสนอให้เอเดนควบคุมความกลัวของประชาชน... นี่คือรูปแบบเดียวกับที่เคยเกิดหายนะมาแล้ว!
ในขณะนั้นเอง นางก็ได้ยินเสียงบางอย่าง... เสียงฝีเท้าเบาๆ
นางเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ประตูห้องทำงานของนางถูกล็อกจากด้านนอก
เสียงนั้นไม่ใช่เสียงขององครักษ์ แต่เป็นเสียงของ รองเท้าบูทเก่าๆ ที่เดินด้วยความระมัดระวัง... ราวกับใครบางคนกำลังแอบหนีมา
ประตูห้องทำงานของนางถูกเปิดออกอย่างช้าๆ โดยคนที่แอบซุ่มอยู่
เป็นเอเดน! เขาอยู่ในสภาพอิดโรยแต่ดวงตาของเขาลุกวาวด้วยความมุ่งมั่น บนแขนซ้ายของเขา เงาดำนั้นเต้นระริกอย่างรุนแรง
"คลีโอ..." เอเดนหอบหายใจ "เราต้องไปจากที่นี่... บัดเดี๋ยวนี้!"
คลีโอมองเอเดนด้วยความประหลาดใจระคนโล่งใจ "เจ้า... หนีมาได้เช่นไร?"
"ข้าอัญเชิญ 'ความกลัวของยาม' ขึ้นมา... ข้าทำให้เขากลัวความมืดจนเป็นอัมพาต" เอเดนสารภาพด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "เราต้องหนี... พวกเขากำลังตามหาเอกสารที่เจ้าถืออยู่!"
- ผู้เขียน
