จอมเวทย์เงาสะท้อนกับรัตติกาลใต้เงาจันทรา

บทที่ 4: ความกลัวที่เปิดทาง และการหนีสู่เงามืด

แสงจันทร์สีนวลจากหน้าต่างหอจดหมายเหตุส่องกระทบฝุ่นที่ลอยอยู่ในอากาศ เผยให้เห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเอเดนและแววตาตื่นตระหนกของคลีโอ

"เจ้า... หนีมาได้เช่นไร?" คลีโอถามย้ำอีกครั้ง เสียงของนางเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความตื่นเต้น

"ไซรัสช่วยข้า" เอเดนตอบพลางใช้มือลูบแขนซ้ายที่ร่องรอยเงาดำยังคงติดอยู่ "มันสอนให้ข้าใช้ความกลัวของ ข้าเองเป็นพลังงาน เมื่อข้าอัญเชิญความกลัวที่แท้จริงของ ข้าออกมา คือความกลัวที่จะถูกผนึกไปชั่วนิรันดร์ 'เงาสะท้อน' จึงปรากฏออกมาในรูปแบบที่พวกยามไม่ได้คาดคิด"

"รูปแบบใดหรือ?" คลีโอถามอย่างสนใจ

"มัน ไม่ ได้แปลงร่างเป็นอสูร แต่เป็นความว่างเปล่า ที่พวกเขารู้สึกได้ มันทำให้จิตใจของพวกเขากลัวที่จะไร้ซึ่งทุกสิ่ง... กลัวที่จะไม่เหลืออะไรเลย" เอเดนกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับแบกรับภาระหนักอึ้ง

คลีโอพยักหน้าอย่างเข้าใจ เธอรู้ดีว่าความกลัวในระดับนั้นเป็นอันตรายแค่ไหน เธอจึงรีบยื่นม้วนหนังที่เพิ่งฟื้นฟูข้อมูลให้เอเดน

"นี่... ดูนี่สิ" คลีโอเปิดม้วนหนังที่เพิ่งได้รับการซ่อมแซมจากเวทมนตร์ของนาง "สิ่งที่เซโนฟัสพยายามทำกับ เจ้า มันเคยเกิดขึ้นมาแล้วเมื่อห้าร้อยปีก่อน! หายนะ ไม่ได้เกิดจากปีศาจ แต่เกิดจากผู้อัญเชิญที่พยายามใช้การควบคุมจิตใจเพื่อสร้างระเบียบ นี่คือสิ่งที่พวกเขาพยายามลบทิ้ง!"

เอเดนเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความที่ถูกเติมเต็มในคัมภีร์เก่าแก่ เขารู้สึกเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ

"สภาฯ กำลังจะทำซ้ำรอยเดิม... พวกเขาไม่ได้กลัวคำทำนาย แต่กลัวความจริงที่ว่าพวกเขาไม่ได้แตกต่างจากผู้อัญเชิญที่สร้างหายนะ!"

"ถูกต้อง" คลีโอเห็นด้วย "ตอนนี้เราตกอยู่ในอันตรายทั้งคู่ เซโนฟัสกำลังตามหาเอกสารเหล่านี้เพื่อทำลายหลักฐาน และหากเขาจับเจ้า ได้อีกครั้ง เขาคงไม่ได้เสนอให้ร่วมมือแต่จะผนึกเจ้าไว้ตลอดกาล"

เสียงสัญญาณฉุกเฉินดังขึ้นอย่างกึกก้องทั่วหอคอย การผนึกเวทมนตร์ถูกทำลายย่อมเป็นเรื่องใหญ่ พวกเขามีเวลาเหลือไม่มาก

"ประตูหลักถูกปิดแล้ว" เอเดนกล่าวพลางฟังเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบขององครักษ์ที่กำลังเข้ามาใกล้ "ทางเดียวคือออกไปทางปล่องควันแห่งปราชญ์ที่ถูกทอดทิ้ง"

คลีโอชี้ไปที่ช่องทางแคบๆ ด้านหลังชั้นหนังสือขนาดใหญ่ "ข้ารู้จักช่องทางนั้นแต่มันเป็นทางลงสู่ใต้ดินที่เต็มไปด้วยเวทมนตร์ผุพังซึ่งอันตรายต่อผู้ที่มีพลังเวทมนตร์สูงเช่นเจ้า"

"แต่ก็ปลอดภัยจากสภาฯ ในตอนนี้" เอเดนตัดสินใจ เขาหันไปมองรอบๆ ห้อง "ไซรัส... เจ้าอยู่กับข้าหรือ ไม่?"

'แน่นอนเอเดน เส้นทางแห่งความจริงย่อมไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ จงนำข้าไปด้วย' เสียงของภูตจันทราดังขึ้นในความคิดของเอเดน

"คลีโอเจ้าทำใจได้หรือไม่... หากเจ้าเดินทางไปกับข้า เจ้าจะถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏไปด้วย" เอเดนมองนางด้วยความกังวล

คลีโอปิดม้วนหนังแนบไว้กับอกของนาง แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่แข็งแกร่งกว่าเวทมนตร์ใดๆ

"ข้าเลือกแล้ว" คลีโอตอบอย่างหนักแน่น "การได้รู้ความจริงแล้วเลือกที่จะซ่อนมันไว้... นั่นคือความกลัวที่แท้จริงของข้า มากกว่าการถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏเสียอีก"

ไม่รอช้าเอเดนใช้พลังที่เพิ่งตื่นขึ้นของเขา เขาไม่ได้อัญเชิญเงาเพื่อโจมตีแต่เพื่อปกปิด

เขาอัญเชิญความกลัวของตัวเองที่จะถูกค้นพบออกมาเพียงเล็กน้อย เงาสะท้อนแห่งความกลัวจึงแปรสภาพเป็น หมอกสีดำจางๆ ปกคลุมรอบตัวพวกเขา เพื่อบิดเบือนการมองเห็นและลบล้างร่องรอยเวทมนตร์

"เร็วเข้า คลีโอ!"

ทั้งสองมุดเข้าสู่ช่องทางลับสู่ใต้ดินที่เต็มไปด้วยความมืดมิด ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงความโกลาหลของสัญญาณเตือนและเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดของเซโนฟัสที่เพิ่งมาถึงห้องทำงานที่ว่างเปล่าของคลีโอ

การหลบหนีได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว...