“ชื่อเพราะมากเลย หนูเพียงจันทร์ของน้า รีบออกมาเร็ว ๆ นะ เราจะได้มาเล่นด้วยกันนะคะลูก” วารินยื่นมือไปลูบหน้าท้องนูนของเพียงขวัญสัมผัสได้ถึงการดิ้นดุ๊กดิ๊กของเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในท้องก็หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีจนลืมเรื่องที่ทำให้ขุ่นมัวไปชั่วขณะ
“หูย ขวัญวันนี้เธอทำกับข้าวน่ากินมากเลย ว่าแต่วันนี้แกอยากกินเองหรือว่าเจ้าตัวเล็กนี่อยากกินละเนี่ย” วารินทักเมื่อเห็นกับข้าว 3 อย่างบนโต๊ะที่มีทั้งผัดผักบุ้งไฟแดง ต้มยำทะเล และยำรวมมิตร
“ฉันว่าทั้งสองคนแหละที่อยากกิน”
“นี่ขวัญทำกับข้าวมันเหนื่อยเกินไป สั่งอาหารดิลิเวอรี่มากินก็ได้นี่ ทำเองแบบนี้มันจะดีเหรอแก” วารินถามด้วยความเป็นห่วง
“ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรที่มันยากเกินไป ทำเท่าที่อยากกินและทำง่ายน่ะ แต่ถ้าไม่ไหวฉันก็ไม่ทำ แกไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ” เพียงขวัญบอกนั่นทำให้อีกฝ่ายสบายใจมากขึ้น
เพียงขวัญมองวารินที่กินข้าวตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย เธอไม่อย
