“จริงอย่างที่พี่ธันย์บอก น่าแปลกที่เขารู้จักแล้วแต่ไม่มาหา ตอนนี้พี่พลกำลังยืนรอพบอยู่ด้านล่างคอนโดน่ะค่ะ เอายังไงดีขวัญ แกอยากจะเจอไหม ถ้าไม่อยากเจอฉันจะได้ลงไปไล่ให้” แต่ยังไม่ทันที่เพียงขวัญจะตอบใด ๆ ธันย์ก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นแทน
“ขวัญไม่ต้องไปเจอหรอก เดี๋ยวพี่ลงไปจัดการให้ เรื่องแค่นี้เอง” ธันย์ขยับลุกขึ้นแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเสียงแผ่วเบาของเพียงขวัญทักขึ้น
“ขวัญว่า ขวัญอาจจะต้องลงไปเจอแล้วคุยให้รู้เรื่องน่ะค่ะ ไม่อย่างนั้นเขาก็คงจะพยายามโทรหา หรือพยายามหาทางตามตื้อขอคุยไม่จบไม่สิ้นแน่ ๆ ขวัญไม่อยากเป็นฝ่ายตั้งรับอยู่แบบนี้อีกแล้วค่ะ”
หญิงสาวผุดลุกขึ้นตัดสินใจอย่างแน่วแน่ ก่อนเดินออกไปจากห้อง โดยมีทั้งสองคนเดินตามมาติด ๆ ด้วยความเป็นห่วง
“มันจะดีแน่เหรอขวัญ” วารินท้วงอย่างไม่ค่อยเห็นด้วยในการตัดสินใจครั้งนี้เท่าไหร่นัก
“ดีสิน้ำ ไม่เห็นเหรอว่าที่ผ่านมาต่อให้เราพยายามหลบหนียังไง สุดท้า
