Love is cat's 30
“กลับมาแล้วครับ” ระหว่างที่นั่งอยู่ที่ห้องรับแขกเสียงที่ดังจากทางด้านหลังทำให้ฉันถึงกับสะดุ้งตัวโยน เป็นเพราะนั่งเหม่อเลยไม่ได้ยินเสียงรถที่ขับเข้ามาจอดหรือแม้กระทั่งเสียงเปิดประตู แต่พอได้ยินเสียงก็เลยมีอาการตกใจ
“ขอโทษครับ ตกใจมากไหม?” คุณปริญรีบเดินเข้ามาสวมกอด ฉันส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองคนที่กำลังกอดปลอบตัวเองอยู่
“ไม่เป็นไรค่ะ พี่หิวไหม?”
“ไม่ครับ เดี๋ยวเราสั่งมื้อเย็นมากินด้วยกันดีไหม คือพี่ทำอาหารไม่เก่งเท่าไหร่” แฟนฉันทำหน้าเขินแต่ว่าเขาทำอร่อยนะแต่แค่ไม่มั่นใจฝีมือตัวเองเท่านั้น
“ได้ค่ะ”
“เก็บของเสร็จไหม?” ระหว่างที่เรากำลังนั่งเลือกอาหารด้วยกันอยู่นั้น คุณปริญก็เอ่ยถาม โดยใช้มือข้างหนึ่งลูบและเกี่ยวพันเส้นผมฉันเล่นอย่างสบายใจ
“ไม่เสร็จค่ะ เด็ก ๆ เข้าไปเล่นในกระเป๋าหนูเลยเล่นด้วย ไม่เก็บแล้วเสื้อผ้า”
“ฮ่า ๆ ๆ น่ารักจัง เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่เก็บช่วยครับ
