Love is cat's 29
“พี่ไปไหน...” สายตาที่จ้องมองแฟนตัวเองตลอดทั้งวันเอาแค่คอยมองตาม ไม่กล้าที่จะอยู่คนเดียว และเมื่ออีกฝ่ายลุกขึ้นยืนและเหมือนจะเดินไปที่ไหนสักที่รีบร้องถามด้วยความกลัว กลัวว่าจะต้องเจออยู่คนเดียว
“ไปเข้าห้องน้ำครับ เดี๋ยวพี่มา” คุณปริญขยับเข้ามาใกล้กดริมฝีปากลงบนหน้าผากอย่างแผ่วเบาก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป ตั้งแต่ลืมตาตื่นฉันนั้นยังหวาดกลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้น ระหว่างที่หมดสติฉันไม่รู้เลยสักนิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ฟื้นขึ้นมาที่โรงพยาบาลและเจอพี่ปริญนั่งจับมือตัวเองไว้อยู่พร้อมกับอาการปวดร้าวทั่วทั้งเรือนร่าง
แต่อาการเจ็บปวดที่อยู่แทบจะทุกส่วนบนร่างทำให้ฉันหลั่งน้ำตาอยู่เรื่อย ๆ คุณปริญที่คอยดูแลก็ช่วยเช็ดและปลอบให้หายหวาดกลัวหายตกใจอยู่เรื่อย ๆ เขาใจเย็นกับฉันมากแม้ฉันจะงอแงอยู่ตลอดก็ตาม
อีกอย่างเมื่อเช้าฉันเจอน้องชายและพ่อของคุณปริญด้วย เจอแบบไม่ได
