คำโปรย
466 คำ
คำโปรย
‘นลินลิดา’ เป็นเพียงลูกสาวของแม่บ้านในตระกูล ‘อัครราชา’
เธอ เกิดและเติบโตมากับเหล่าลูกชายทั้งสี่คนของ ‘เจ้าของบ้าน’
กระทั่งเหตุไม่คาดฝันทำให้ ‘ปฐพี’ ได้ล่วงรู้ความผิดพลาดของเธอโดยบังเอิญ...
และ ‘เขา’ ดันใช้เรื่องบ้า ๆ ในคืนนั้น บังคับข่มเหงเธอ!
••••••••
“น้ำตาล!” แผ่นดินตะคอกใส่เธอดังลั่น นี่...เขาไม่เกรงใจคนที่เข้านอนบ้างแล้วเลยหรือไร...!?
นลินลิดาหันซ้ายหันขวา ก่อนจะทำใจกล้า ‘จับ’ ข้อมือหนาแล้วลากให้เดินไปทางศาลากลางสระบัว บริเวณข้างคฤหาสน์หลังโต
แสงไฟสีส้มหน้าบ้านสว่างจ้า พร้อม ๆ กับแม่บ้านคนหนึ่งที่เป็น ‘มารดา’ เธอเดินออกมาสอดส่องดู...
“ลุงภพ เมื่อกี้เสียงใครน่ะ?” เสียงแม่เธอถามลุงเวรยามประจำค่ำคืนนี้ ไม่นานนัก แสงไฟฉายก็กวัดแกร่งไปทั่ว นลินลิดาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตอนนี้เธออยู่ใกล้ลูกชายคนโตของบ้านอย่างปฐพีมากเท่าใด...
หล่อนกลัวว่าคนอื่นจะเห็นเสียมากกว่า!
“อ๊ะ” เธอสะดุ้งเมื่อแผ่นดินซุกลงบริเวณซอกคอ เขาไม่ได้ทำอะไรมากกว่าจูบเบา ๆ หนึ่งครั้งและพ่นลมหายใจออกมาจนกระทั่งมันเป็นจังหวะที่เขามักจะใช้ประจำ... ยามปกติแล้วเธอรู้ว่าปฐพีจะไม่เสียงดังกับใครแน่ เขาสุขุม ลุ่มลึก สีหน้าเดิมหน้าเดียวของเขาที่น้ำตาลเห็นกระทั่งอายุปูนนี้
“ฉันถามว่าไอ้หมอนั่น ที่มันมาส่งเธอเมื่อเย็น มันเป็นใครยังไงล่ะ?”
“น้ำตาลก็ตอบคุณดินไปแล้วไงคะ”
“เอาดี ๆ”
“ปัจเป็นเพื่อนน้ำตาล เราเรียนคลาสเดียวกันแล้วบังเอิญว่าปัจต้องมาส่งลูกชุบ เขาเลยมีน้ำใจให้น้ำตาลติดรถมาด้วยเท่านั้น” แล้วทำไมเธอต้องมาคอยอธิบายเรื่องพวกนี้ให้ปฐพีฟังด้วย
“เป็นเพื่อนทำไมต้องยืนใกล้กันขนาดนั้น”
“คุณแผ่นดิน” เธอเอ่ยชื่อเขาเสียงอ่อนใจ ...ดึกมากแล้ว นลินลิดาเหนื่อยล้ากับการเรียนรวมถึงงานในบ้าน เท่านั้นไม่พอแล้วเธอจะต้องมาคอยรองรับอารมณ์ผีเข้าผีออกของเขาอีกหรือ...
“พรุ่งนี้ฉันจะไปส่งเอง”
“อะ อะไรนะคะ...! ไม่ได้นะคะ”
“...” เขาเงียบ มองมาอย่างกดดัน... ภายในใจร้อนรุ่มเดือดดาล แต่เขามักจะแสดงทุกอย่างออกมาตรงกันข้าม นลินลิดาพยายามจะดันแผ่นอกแกร่งออกห่าง ทำไมพักนี้เขาจะต้องทำรุ่มร่ามกับเธอด้วย!
“ทำไม... ทำไมคุณแผ่นดินจะต้องไปส่งน้ำตาลด้วยล่ะคะ...”
“ทางผ่าน”
“คะ?!”
“ทางผ่านพอดี เอาเป็นว่าฉันจะไปส่งเอง”
“...” หล่อนกลืนน้ำลายลงคอหนึ่งอึก เพราะใบหน้าเขาอยู่ใกล้มากเกินไป น้ำตาลถึงไม่กล้าขยับริมฝีปาก...
- ผู้เขียน
