หวงปฐพี

คำโปรย ‘นลินลิดา’ เป็นเพียงลูกสาวของแม่บ้านในตระกูล ‘อัครราชา’ เธอ เกิดและเติบโตมากับเหล่าลูกชายทั้งสี่คนของ ‘เจ้าของบ้าน’ กระทั่งเหตุไม่คาดฝันทำให้ ‘ปฐพี’ ได้ล่วงรู้ความผิดพลาดของเธอโดยบังเอิญ... และ ‘เขา’ ดันใช้เรื่องบ้า ๆ ในคืนนั้น บังคับข่มเหงเธอ! •••••••• “น้ำตาล!” แผ่นดินตะคอกใส่เธอดังลั่น นี่...เขาไม่เกรงใจคนที่เข้านอนบ้างแล้วเลยหรือไร...!? นลินลิดาหันซ้ายหันขวา ก่อนจะทำใจกล้า ‘จับ’ ข้อมือหนาแล้วลากให้เดินไปทางศาลากลางสระบัว บริเวณข้างคฤหาสน์หลังโต แสงไฟสีส้มหน้าบ้านสว่างจ้า พร้อม ๆ กับแม่บ้านคนหนึ่งที่เป็น ‘มารดา’ เธอเดินออกมาสอดส่องดู... “ลุงภพ เมื่อกี้เสียงใครน่ะ?” เสียงแม่เธอถามลุงเวรยามประจำค่ำคืนนี้ ไม่นานนัก แสงไฟฉายก็กวัดแกร่งไปทั่ว นลินลิดาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตอนนี้เธออยู่ใกล้ลูกชายคนโตของบ้านอย่างปฐพีมากเท่าใด... หล่อนกลัวว่าคนอื่นจะเห็นเสียมากกว่า! “อ๊ะ” เธอสะดุ้งเมื่อแผ่นดินซุกลงบริเวณซอกคอ เขาไม่ได้ทำอะไรมากกว่าจูบเบา ๆ หนึ่งครั้งและพ่นลมหายใจออกมาจนกระทั่งมันเป็นจังหวะที่เขามักจะใช้ประจำ... ยามปกติแล้วเธอรู้ว่าปฐพีจะไม่เสียงดังกับใครแน่ เขาสุขุม ลุ่มลึก สีหน้าเดิมหน้าเดียวของเขาที่น้ำตาลเห็นกระทั่งอายุปูนนี้ “ฉันถามว่าไอ้หมอนั่น ที่มันมาส่งเธอเมื่อเย็น มันเป็นใครยังไงล่ะ?” “น้ำตาลก็ตอบคุณดินไปแล้วไงคะ” “เอาดี ๆ” “ปัจเป็นเพื่อนน้ำตาล เราเรียนคลาสเดียวกันแล้วบังเอิญว่าปัจต้องมาส่งลูกชุบ เขาเลยมีน้ำใจให้น้ำตาลติดรถมาด้วยเท่านั้น” แล้วทำไมเธอต้องมาคอยอธิบายเรื่องพวกนี้ให้ปฐพีฟังด้วย “เป็นเพื่อนทำไมต้องยืนใกล้กันขนาดนั้น” “คุณแผ่นดิน” เธอเอ่ยชื่อเขาเสียงอ่อนใจ ...ดึกมากแล้ว นลินลิดาเหนื่อยล้ากับการเรียนรวมถึงงานในบ้าน เท่านั้นไม่พอแล้วเธอจะต้องมาคอยรองรับอารมณ์ผีเข้าผีออกของเขาอีกหรือ... “พรุ่งนี้ฉันจะไปส่งเอง” “อะ อะไรนะคะ...! ไม่ได้นะคะ” “...” เขาเงียบ มองมาอย่างกดดัน... ภายในใจร้อนรุ่มเดือดดาล แต่เขามักจะแสดงทุกอย่างออกมาตรงกันข้าม นลินลิดาพยายามจะดันแผ่นอกแกร่งออกห่าง ทำไมพักนี้เขาจะต้องทำรุ่มร่ามกับเธอด้วย! “ทำไม... ทำไมคุณแผ่นดินจะต้องไปส่งน้ำตาลด้วยล่ะคะ...” “ทางผ่าน” “คะ?!” “ทางผ่านพอดี เอาเป็นว่าฉันจะไปส่งเอง” “...” หล่อนกลืนน้ำลายลงคอหนึ่งอึก เพราะใบหน้าเขาอยู่ใกล้มากเกินไป น้ำตาลถึงไม่กล้าขยับริมฝีปาก...