EP1 อุบัติเหตุ
1384 คำ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"แป๊บนึงนะค้าาา" เสียงหวานใสที่กำลังนั่งอ่านหนังสือสอบอยู่ที่ระเบียงห้องนอนส่วนตัวกำลังวิ่งไปเปิดประตูบานใหญ่
ไลลา คาดิเวน เชอร์ สาวน้อยวัย19 ที่กำลังจะเป็นสาวเต็มตัวเพราะวันนี้เป็นวันเกิดของเธอ
"มีอะไรคะป้าแอนนา" รอยยิ้มสดใสปรากฎขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาวเหมือนเคย จนคนเป็นป้าแม่บ้านอดที่จะเอ็นดูไม่ได้
"คุณท่านเรียกเข้าพบค่ะ"
"เอ.. นี่มันพึ่งเที่ยงเองนะคะ ทำไมคุณพ่อรีบจัง" ไลลาก้มมองนาฬิกาบนข้อมือ วันนี้เธอมีนัดทานข้าวกับคุณพ่อช่วงเย็น
นับได้ว่าวันนี้เป็นวันที่พิเศษที่สุดสำหรับไลลาเลยก็ว่าได้ เพราะปกติคุณพ่อของเธอจะทำแต่งานเดือนนึงเจอกันสองถึงสามครั้ง
คิดแค่เพียงเท่านั้นใบหน้าสดใสก็หม่นหมองลงทันที
"บางทีคุณท่านอาจจะเซอร์ไพร์หนูไลลาก่อนก็ได้นะคะ" ป้าแอนนาพูดให้กำลังใจหญิงสาว เธอรู้ดีว่าชีวิตคุณหนูคนนี้โดดเดี่ยวเพียงใด
"ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีสิคะ" ไลลาพยายามฝืนยิ้มแล้วเดินไปที่ห้องของคนเป็นพ่อตามคำบอกของป้าแม่บ้านที่เธอเคารพรักประหนึ่งคนในครอบครัว
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ไลลาเคาะประตูสองสามครั้งก่อนจะเดินเข้าไปในห้องใหญ่ เป็นห้องทำงานของคุณพ่อของเธอ
"จะเบี้ยวนัดไลลาอีกแล้วใช่มั้ย" ทันทีที่เธอเดินเข้าไปในห้องก็เอ่ยปากดักทางพ่อตัวเองก่อนที่อีกฝ่ายจะเงยหน้าจากโต๊ะทำงานเสียอีก
"ฮ่าๆ ยัยตัวแสบหน้าบึ้งเชียว มานั่งก่อนมา" พอได้ยินเสียงใสๆ ของลูกสาวกระเง้ากระงอด คนเป็นพ่อจึงละมือจากเอกสารกองโตเดินมาหาลูกสาวที่โซฟาด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ
"มีอะไรรึเปล่าคะ" ไลลารีบถาม เธออยากรู้ว่าพ่อของเธอเรียกเธอมาทำไมกัน
อารอน เอามือลูบศีรษะลูกสาวด้วยความรัก แววตาของเขาฉายแววเศร้าหมองก่อนจะรีบแปรเปลี่ยนมาเป็นปกติ เพราะกลัวคนเป็นลูกจะรับรู้ได้
"พ่อมีของขวัญจะให้ไลลา" อารอนบอกด้วยรอยยิ้มอีกรอบ
"แสดงว่าเย็นนี้ไลลาคงได้ฉลองวันเกิดกับป้าแอนนาสองคน" เธอบอกด้วยสีหน้าเศร้า พลางคิดถ้าคุณพ่อรีบเอาของขวัญมาให้ แสดงว่าเย็นนี้ท่านคงไม่ว่างเป็นแน่
"อย่าด่วนสรุปไปสิยัยตัวแสบ พ่อแค่จะออกไปจัดการธุระเฉยๆ เดี๋ยวตอนหัวค่ำพ่อจะรีบกลับมาฉลองวันเกิดกับไลลานะ" อารอนพยายามอธิบายให้ไลลาเข้าใจ รอยยิ้มใสๆ เริ่มปรากฏบนใบหน้าอย่างมีความหวัง
"คุณพ่อสัญญานะคะ ว่าคุณพ่อจะกลับมาให้ทัน" เธอยกนิ้วก้อยชูขึ้นเพื่อย้ำคำสัญญาของอารอน
"อื้ม พ่อสัญญา" ชายวัยสูงอายุบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พลางยกนิ้วก้อยไปเกี่ยวกับลูกสาว ก่อนจะนำกล่องของขวัญชิ้นน้อยออกมาแล้วยื่นให้ ไลลาหยิบมาเปิดดูด้วยความตื่นเต้น
อะไรกันนะ..
"สร้อยหรอคะ สวยจัง" ไลลาหยิบสร้อยในกล่องหรูออกมาดูด้วยความตื่นตาตื่นใจ
สร้อยเงินที่ดีไซน์เรียบหรูพร้อมจี้กรอบรูปตรงกลาง มือบางค่อยๆ เเกะกรอบรูปดูอย่างเบามือ เธอยิ้มออกมาอย่างดีใจเพราะด้านในเป็นรูปพ่อกับแม่ของเธอ และเป็นรูปที่เธอไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน
"คุณแม่สวยจัง" น้ำตาใสเริ่มรื้นในดวงตากลมโต เธอรู้สึกคิดถึงคนเป็นแม่จับใจ
นานเท่าไหร่แล้วนะที่ท่านจากไป
"สร้อยเส้นนี้สำคัญกับพ่อมากนะ ไลลาต้องเก็บรักษามันไว้ให้ดีรู้ไหม" อารอนบอกกำชับเพราะสร้อยเส้นนี้เป็นสร้อยที่ภรรยาของเขาหรือแม่ของไลลาให้เป็นของขวัญในวันแต่งงาน
"ไลลาจะรักษามันไว้ด้วยชีวิตเลยค่ะ" ไลลาบอกทั้งน้ำตา
สองพ่อลูกโอบกอดกันเนิ่นนาน ไลลามองสร้อยในมือด้วยความซึ้งใจ
ของขวัญวันเกิดปีนี้วิเศษที่สุดเลย...
เวลาล่วงเลยมาจนถึงหัวค่ำ
อารอนที่กำลังขับรถรีบกลับมางานวันเกิดของลูกสาว ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดชอบกล พลางเหยียบคันเร่งจนเกือบมิดไมล์
ตื๊ดด ตื๊ดด ตื๊ดด
เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น โชว์เบอร์แปลกของใครคนนึงที่ไม่ขึ้นชื่อ
แต่อารอนก็ตัดสินใจกดรับสาย
"ผมจะถามคุณอีกครั้ง คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าคุณจะทำแบบนี้"
เสียงนิ่งเรียบของปลายสายกดให้อารอนใจเต้นรัว เขาจำน้ำเสียงนี้ได้ดีว่าเป็นใคร เหงื่อเม็ดเล็กเม็ดน้อยผุดขึ้นเต็มใบหน้า แม้ว่าภายในรถจะเร่งแอร์สุดแล้วก็ตาม
อารอนเงียบไปสักพักพลางทวนความคิดของตัวเองอีกรอบ แต่ก็ไม่พบทางออกไหนจะดีที่สุดเท่าทางนี้
ระหว่างที่อารอนจะตอบปลายสาย เขาได้รู้สึกว่าเขาเหยียบคันเร่งเร็วเกินกว่ากำหนด จึงตั้งสติจะผ่อนรถให้เบาลง
กึก!
แต่ทว่า
"เฮ้ย!" จู่ๆ เบรกรถก็ไม่ทำงาน อารอนพยายามเหยียบแต่รถก็ไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนแรงลงเลย แถมคันเร่งก็ยังค้างอยู่ที่เดิม
ปรี๊นนนนนน
เสียงแตรรถทำให้อารอนเงยหน้าขึ้นมองทางก็พบว่ามีรถขนของขนาดใหญ่กำลังข้ามถนนไปอีกฝั่ง ซึ่งรถของเขาก็มุ่งหน้าไปทางนั้นพอดี
เอี๊ยดดดดดด!!! โครมมม!!!
รถของอารอนพุ่งชนรถส่งของจนกระเด็นพลิกคว่ำท่ามกลางสายฝนที่ตกกะหน่ำลงมา
ณ โรงพยาบาล เวลลิงตัน HM
ทันทีที่รถจากัวร์สีดำสุดหรูจอดเทียบท่าทางเข้าโรงพยาบาล ร่างเล็กก็รีบวิ่งลงจากรถโดยไม่สนใจชุดกระโปรงสีขาวที่เธอใส่อยู่เลยแม้แต่น้อย
"ไลลา! ค่อยๆ เดิน ระวังล้มเอานะ" ป้าแอนนาที่รู้เรื่องเหมือนกัน วิ่งตามไลลาออกมาอย่างเป็นห่วง เมื่อหญิงสาวคนที่ตนเลี้ยงมาตั้งแต่น้อยวิ่งร้องไห้หลับหูหลับตาเข้ามาในโรงพยาบาลใหญ่กว้างขวางนี้
โรงบาลใจกลางเมืองหรูที่เข้ายากยิ่งกว่าอะไร พอเห็นเธอวิ่งเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้า พนักงานจึงเข้ามาขวางทางทันที
"ไม่ทราบว่ามาติดต่ออะไรครับ" หนึ่งในพนักงานที่ใส่ชุดสูทถามขึ้น
"ไลลา.. ไลลามาหาพ่อค่ะ" เธอตอบอย่างร้อนรนน้ำตาไหลเป็นทาง
"ไม่ทราบว่าคุณพ่อของคุณชื่ออะไรครับ"
"อารอนค่ะ อารอน คาร์ดิเวน เชอร์"
พนักงานคนนั้นกดหูฟังสื่อสาร รอสักพักแล้วก็ได้คำตอบว่าพ่อของเธออยู่ชั้น VIP กลาง
"คุณหนูใจเย็นๆ นะคะ ป้าว่าคุณอารอนต้องปลอดภัยค่ะ" ป้าแอนนาโอบหญิงสาวที่ยืนร้องไห้อยู่ในลิฟท์จนตัวโยน
"ฮึก! ไลลาเป็นห่วงคุณพ่อ ฮืออ" ไลลาปล่อยโฮออกมา เธอกลัวว่าคุณพ่อของเธอจะเป็นอะไรไป
ติ๊ง!
ประตูลิฟท์เปิดออกหญิงสาวรีบกระโจนออกไปอย่างรวดเร็ว
แต่แล้วก็ต้องชะงัก...
เมื่อออกมาจากลิฟท์แล้วพบชายชุดดำจำนวนสี่ถึงห้าคนกำลังเดินออกมาจากห้องที่รักษาพ่อของตัวเอง
คนพวกนี้เป็นใครกันนะ..
แต่เวลานี้อะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับพ่อของเธอ ร่างบางจึงวิ่งผ่านชายชุดดำพวกนั้นไปอย่างไม่สนใจ หวังจะไปหาคนเป็นพ่อให้เร็วที่สุด
"ไลลา ระวังล้มเอานะลูก"
เสียงเรียกของคนสูงอายุทำให้ชายหนุ่มที่เดินสวนหญิงสาวไปหันหลังกลับมามอง
ภาพตรงหน้าของเขาคือ.. หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มกำลังยื้อยึงกับพยาบาลหน้าห้องที่เขาพึ่งออกมาอย่างชุลมุนวุ่นวาย
"ไลลา.."
เขาทวนชื่อที่ได้ยินไปเมื่อครู่
"นายครับ ลิฟท์มาแล้วครับ" การ์ดคนสนิทเรียกคนเป็นนายที่ยังยืนนิ่งมองไปที่หญิงสาวชุดขาว ซึ่งตอนนี้เธอรั้นพยาบาลจนเข้าไปในห้องนั้นได้สำเร็จ
"อืม ไปสิ"
เขายืนมองร่างบางจนลับตาก่อนที่จะเดินเข้าลิฟท์ไปอย่างไม่ใส่ใจ
- ผู้เขียน
