ตอนที่ 5 แรงหึง
1644 คำ
ตอนที่ 5 แรงหึง
“ไม่นะ ช่วยด้วย อื้อ!”
“เงียบเสีย ไม่เห็นหรือว่าพวกทหารกำลังตามมา”
ไอ้เวรเอ๊ย เพราะพวกทหารกำลังตามมาอย่างไรเล่าถึงได้ร้องขอความช่วยเหลือ หากพวกเขาตามมามิทัน ข้ากระทืบพวกเจ้าจมดินไปแล้ว!
พอได้เริ่มบทบาทจระเข้น้อยผู้แสนอ่อนแอถูกลักพาตัว ท้าวโคจรก็ได้แต่กลอกตามองบนกับสถานการณ์ที่กำลังเกิด ดูก็รู้ว่าแสนตากำลังถ่วงเวลาให้พวกทหารตามมาในระยะที่สามารถมองเห็นได้ แต่ก็ไม่อาจไล่ตามได้ทัน เพื่อไม่ให้เขาขัดขืนเกิดความจำเป็น ให้ตายสิ น่ารำคาญเสียจริง
“โคจรต่อจากนี้น่าสงสารจะไม่แกล้งเจ้าแล้วก็ได้ รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวไอ้แม่ทัพกชราชของเจ้าตามมาทัน”
“ไอ้จระเข้หน้าเหม็นนั่นเนี่ยหนาจะตามมาช่วยข้า ฝันไปเถอะ เขาเกลียดขี้หน้าข้าจะตายไป เห็นข้าหายไปคงหัวเราะร่าอยู่กระมั้ง”
ท้าวโคจรถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดแล้วหยุดขัดขืนโดยดี ยอมให้ท้าวแสนตาโอบเอวอุ้มตนเองแหวกว่ายสายน้ำไปยังเมืองบาดาลอำเภอหนองน้ำสามง่าม
“งั้นรึ”
ท้าวแสนตาไม่ค่อยเชื่อคำที่โฉมงามบอกเท่าใดนัก แต่ก็มิได้โต้เถียงกลับไป ตั้งสมาธิกับการว่ายน้ำเพื่อเดินทางไปยังเมืองของตน
จนกระทั่งถึงหน้าปากถ้ำวิเศษทางเข้าเมือง เขาก็โยนโฉมงามใจทรามเข้าไปด้านในก่อนโดยที่ไม่ทันตั้งตัว จากนั้นจึงร่ายมนต์ปิดปากถ้ำมิให้ใครหน้าไหนสามารถเข้าไปข้างในตัวเมืองได้
“โอ๊ย! ไอ้แสนตา เจ้าจะโยนข้าเข้ามาเหตุใดจึงไม่บอกก่อน!”
“เจ้าเก่งกาจเสียปานนั้น โดนโยนแค่นี้มิเป็นไรหรอก”
“ไอ้เวร”
เนื่องจากสองพี่น้องจระเข้ชั่วเป็นเพียงสองคนเท่านั้นที่รู้โฉมหน้าที่แท้จริงของโฉมงามใจทรามจากหนองน้ำเมืองพิจิตร พวกเขาจึงกล้าที่จะกระทำกับท้าวโคจรเช่นนี้
“แล้วพันวังเล่า เจ้าไม่รอให้เขาเข้ามาข้างในก่อนรึ”
“ไม่จำเป็น พันวังรู้ทางลับในการเข้าเมืองอยู่แล้ว ข้าเพียงปิดประตูหลักเท่านั้น”
ท้าวแสนตาตอบก่อนจะเดินมาอุ้มท้าวโคจรขึ้นจากพื้น สั่งให้เงียบปากอย่าขัดขืนใด ๆ เพราะพวกเขาทั้งสองกำลังจะเข้าไปในเมืองแล้ว หากมิอยากให้เกิดข่าวลือก็จงทำตัวเรียบร้อยเข้าไว้
แม้ท้าวโคจรจะหงุดหงิดกับสิ่งที่ท้าวแสนตาเพิ่งกระทำลงไป แต่ในเมื่อลงเรือลำเดียวกันแล้ว ร่างบางจึงได้แต่ตามน้ำ
“เฮ้อ ครั้งนี้ข้าจะไม่เอาความก็แล้วกัน หากมีครั้งหน้าเจ้าไม่รอดแน่แสนตา”
“ดีมากโคจร หัดทำตัวเป็นเด็กดีเช่นนี้บ่อย ๆ สิข้าจะได้เอ็นดู”
จระเข้รูปหล่อโอบอุ้มจระเข้ร่างน้อยที่สั่นระริกไว้ในอ้อมแขนราวกับว่าถูกจับมาโดยไม่ยินยอมทำให้ประชาชนจระเข้ที่พบเห็นต่างอ้าปากค้างและสั่นสะพรึงไปทั่วทั้งเมือง
“ท้าวแสนตาลักพาตัวใครมา!”
“นี่เขาอดอยากปากแห้งถึงขั้นนี้เชียวหรือ สนมมากมายภายในวังเห็นจะไม่ปรี่เข้าไปตบนางรึ”
“นั่นสิ กอดอย่างหวงแหนปานนั้นต้องเป็นคนพิเศษเป็นแน่”
แม้ทุกคนจะทราบว่าสิ่งที่ท้าวแสนตากระทำเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง แต่ก็มิมีใครหน้าไหนกล้าท้าทายเลยสักคน ก็เป็นถึงท้าวจระเข้ผู้ยิ่งใหญ่ปกครองเมืองบาดาลแห่งนี้นี่นา หากกล้าหืออือ คงไม่แคล้วโดนโทษตายเป็นแน่
ท้าวโคจรก้มหน้าซุกลงกับหน้าอกของจระเข้ผู้พี่แล้วลอบหัวเราะตัวจนตัวสั่นยามได้ยินเสียงชาวเมืองที่กำลังกล่าวนินทาท้าวแสนตาอยู่
ไอ้บ้านี่มันชื่อเสียงเลวทรามกระฉ่อนเมืองเลยมิใช่หรือ ดูท่าข้าจะคิดถูกแล้วที่ใช้มันในการลักพาตัวข้ามา
จระเข้โฉมงามอ่อนแอถูกลักพาตัวมาจากหนองน้ำข้างเคียงถูกจระเข้ชั่วกระทำชำเราอย่างน่าสงสาร(ทั้งที่แท้จริงยินยอมเป็นอย่างมาก) พามากักขังเป็นเมียถูกบรรดาสนมมากมายทำร้ายเพราะอิจฉาในความโปรดปราน
ก็น่าสนุกดีหนา ข้ามิเคยประมือกับพวกแม่หญิงขี้อิจฉาแม้แต่คราเดียว บางทีนี่อาจจะเป็นการเรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ให้ข้าได้เปิดโลกก็เป็นได้
ท้าวโคจรตัวแสบเตรียมจะก่อเรื่องอีกแล้ว แต่น่าเสียดายที่ท้าวแสนตาและพญาพันวังมิทราบ หากรู้ว่าไอ้ตัวแสบกำลังจะก่อเรื่องเสียจนวังแทบแตกคงไม่ยอมพาตัวกลับมาด้วยเป็นแน่
จระเข้ผู้พี่อุ้มท้าวโคจรเดินผ่านเข้าเมืองมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงเขตพระราชวัง สั่งการให้บ่าวรับใช้เตรียมห้องที่ดีที่สุดให้กับท้าวโคจร
“จัดห้องให้เรียบร้อย เสร็จแล้วค่อยมาบอกข้า”
“พ่ะย่ะค่ะ”
บ่าวรับใช้จระเข้โค้งศีรษะให้กับนายเหนือหัวแอบเหลือบมองโฉมงามที่ถูกลักพาตัวมา นัยน์ตาสุกสกาว ใบหน้าอ่อนหวาน เอวขอดน่าลิ้มลอง มิน่าเล่านายเหนือหัวถึงได้ชมชอบถึงขั้นลักพาตัวมาเช่นนี้
ลับหลังสายตาของบ่าวรับใช้ ท้าวแสนตาก็พาท้าวโคจรมาอยู่ที่ห้องของตนเองรอให้บ่าวรับใช้จัดเตรียมห้องให้เสร็จเรียบร้อยก่อน
“เจ้าจะอยู่ที่นี่นานเท่าใด”
“จนกว่าข้าจะพอใจ หรือมีคนบุกเข้ามาช่วยข้าได้”
“ไม่สนใจอยู่ที่นี่ตลอดไปหรือ เงินทองมีให้ใช้ไม่ขาดมือ การงานมิต้องทำ มีคนบำเรอกามเจ้าเท่าที่ต้องการ”
“เจ้ายังไม่รู้จักข้าดีพอ ทนข้าให้ได้สักสามวันก่อนเถอะค่อยพูดคำนี้”
ท้าวโคจรป้องปากหัวเราะคิกคักอย่างเป็นปริศนา แต่ท้าวแสนตากลับมิได้สะกิดใจกับคำพูดเปล่งหูแม้แต่น้อย ดึงร่างเล็กเข้ามากอดกกด้วยความหลงใหล
“ข้าทนไม้ทนมือเจ้าขนาดนี้ มิสนใจมาเป็นเมียข้าจริง ๆ บ้างหรือ”
“บนเตียงน่ะได้ แต่สถานะมิใช่ เจ้าก็รู้อยู่ว่าข้าเป็นใคร”
จระเข้แสนงามเชยคงท้าวแสนตาขึ้นมาประทับจูบบางเบา
“ข้าเป็นถึงรัชทายาทของหนองน้ำเมืองพิจิตร อีกไม่นานคงต้องเป็นกษัตริย์ เจ้าจะให้ข้ามาเป็นเมียแล้วผู้ใดจะปกครองหนองน้ำเล่า”
“ท้าวรำไพอยู่ได้อีกนาน เจ้าไม่เห็นต้องกังวล”
“เขาอยากสละราชบัลลังก์จะตายไป มิเช่นนั้นคงมิโยนงานให้ข้ามากมายปานนี้”
แค่คิดถึงปริมาณงานเอกสารมากมายที่เขาต้องกลับไปทำ ท้าวโคจรก็อยากจะทิ้งตัวและหนีออกจากบ้านสักหนึ่งปี
เชิญท่านพ่อทำเองเถอะ ข้ามิอยากทำแล้ว
“งั้นรึ งั้นก็ไม่เป็นไร เรามาสนุกกันดีกว่า”
ท้าวแสนตายิ้มแล้วจับร่างเล็กหันมาเผชิญหน้า ดึงเศษเสื้อผ้าที่ถูกฉีกทิ้งออกจากตัวท้าวโคจร พรมจูบตั้งแต่ลาดไหล่ลงไปจนถึงยอดปทุมถันสีชมพูเปล่งปลั่ง วงแขนเล็กโอบรอบคอแสนตาดันยอดอกให้ประชิดริมฝีปากร่างหนาบังคับให้โลมเลียอย่างเอาแต่ใจ
เสียงดูดดึงจุกนมสวยดังก้องไปทั่วทั้งห้องนอนจนปลุกอารมณ์สัตว์ร้ายให้ตื่นตัว นิ้วมือหนาค่อย ๆ สอดใส่เข้าไปในรูเล็กอย่างเชื่องช้าบดคลึงอย่างอารมณ์ดี
“อ๊ะ แสนตา”
แค่นิ้วก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ร่างเล็กเสียวซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย ความต้องการส่วนลึกภายในสร้างอารมณ์กระสันอยากจนร่างกายบิดเร้าอยู่บนตักท้าวแสนตาอย่างเสียวซ่าน
แล้วทั้งสองคนก็เริ่มบรรเลงเพลงรักอีกครั้งภายในสถานที่แห่งใหม่โดยไม่สนใจว่าห้องข้างเคียงจะได้ยินเสียงน่าอายของทั้งคู่หรือเปล่า
เหล่าทหารยามได้แต่นึกสงสารจระเข้น้อยที่ถูกฉุดมาแล้วถูกข่มเหงตั้งแต่วันแรกที่เข้าวัง เสียงกรีดร้องไม่เป็นภาษาที่ดังเป็นช่วง ๆ ของท้าวโคจรได้แต่ทำให้เหล่าทหารสะเทือนใจ
“นางช่างน่าสงสารเหลือเกิน”
“นั่นสิ ท้าวแสนตาก็ช่างสารเลวเกินใคร ตัวเล็กบอบบางถึงเพียงนั้นแค่จับก็เอวหักเสียแล้วกระมั้ง”
จระเข้ทหารได้ยินเสียงร้องของแม่นางน้อยที่ถูกข่มเหงก็รู้สึกสะเทือนใจยิ่ง ได้แต่เบือนหน้าหนีมิอยากให้ตนเองรู้สึกผิดที่มิอาจช่วยเหลือได้
ทว่าจะมีเพียงสนมตัวน้อย ไม่สิ แท้จริงแล้วเป็นเพียงคู่นอนของท้าวแสนตากัดฟันด้วยความอิจฉาที่ถูกนางจระเข้คนใหม่แย่งความโปรดปรานไป
“อีนั่นมันเป็นใคร!”
ธาดาจระเข้สาวผู้เป็นอดีตคู่นอนของท้าวแสนตาสบถลั่นยามได้ยินเสียงร่วมรักของท้าวโคจรและคนที่รักออกมาจากห้องนอน
“ธาดาใจเย็น ๆ ก่อน”
“พี่จะให้ข้าใจเย็นอยู่ได้เยี่ยงไร ท้าวแสนตาประกาศความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของมันถึงเพียงนั้น ท่านจะให้ข้าอยู่เฉยเห็นท้าวแสนตาแต่งตั้งมันเป็นเมียเอกหรือ ข้ามิยอม!”
“เจ้าก็ใจเย็น ๆ ก่อน นางนั่นมันเป็นของใหม่ ท้าวแสนตาคงกำลังหลงอยู่นั่นแล อีกไม่นานก็คงเบื่อแล้วเขี่ยทิ้งไปเอง”
ธาดาส่ายหัวกำมือจิกนิ้วเกร็ง ดูจากสายตาของท้าวแสนตาที่มองมันนางก็รู้ว่ามิใช่เพียงแค่หลงใหลธรรมดาแน่ อีนั่นมีดีถึงเพียงนั้นเชียวรึ ดูท่านางคงจะต้องจัดการอะไรสักหน่อยเสียแล้ว
- ผู้เขียน
