คนถูกเตือนหันขวับจ้องมองสีหน้าไม่พอใจ กัดฟันกล้ำกลืนทนรอต่อไป ไม่ว่าเวลาจะผ่านนานแค่ไหนเธอก็จะยังไม่ตัดใจเด็ดขาด
เสียงโทรศัพท์ของบอดี้การ์ดหนุ่มดัง เกรเต้รีบล้วงกระเป๋าเสื้อขึ้นมารับ
“ครับ”
“มิเกลกลับไปหรือยัง”เซ็ทยิงคำถามทันที
“ยังเลยครับ”
“ถ้าอย่างนั้นวันนี้ฉันไม่กลับ”
“ครับคุณชาย”
“แล้วไม่ต้องบอกมิเกลล่ะ ปล่อยไว้แบบนั้นจะได้ไม่มาวุ่นวายอีก”ชายหนุ่มตัดบทแล้ววางสาย บอดี้การ์ดหนุ่มถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ก้าวเดินออกจากคฤหาสน์
มิเกลมองนาฬิกาข้อมือตนเองบอกเวลาเที่ยงคืน บรรยากาศในคฤหาสน์เงียบสงัดทุกคนต่างแยกย้ายกันไปหมดเหลือเพียงเวรเฝ้ายามเท่านั้น ริมฝีปากเม้มสนิทด้วยความไม่พอใจทั้งเหนื่อย ง่วง ทนรอเท่าไหร่แต่เขากลับไม่มา เสียงฝีเท้าด้านหลังเลยรีบหันมองระบายยิ้มออมาเพราะคิดว่าเป็นเขาแต่กลับไม่ใช่ เคนกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย
“ยังไม่กลับเหรอครับ?”เสียงทุ้มเอ่ยถาม
“ถ้ากลับก็ไม่เห็นฉันแล้วส
