The Dragon and The Witch

Chapter 13

Chapter 13

Hindi mabilis magtiwala si Elenor sa mga taong nakapaligid sa kanya. Lalo na ang mga kasama niya sa witches island. Hinid niya alam kung sino ang totoo at ang hindi. Kaya mas mabuti nang mailap siya sa mga ito at hindi magtiwalang masyado. Pinagmasdan ni Elenor ang imahe sa malapad na saklamain. Inaaral niya ang sariling anyo at itsura. Hindi niya malaman na ang bilis pa lang lumipas ng panahon. Mabilis siyang lumakim, nagkaroon na siya ng dibdib tulad ng sa nanay niya noon at ang haba na ng kanyang buhok.

Kamukhang-kamukha niya ang kanyang ina at ang ama. Halos nagkalahati yata ang mga uto sa mukha niya. Napangiti siya sa isiping iyon. Hindi niya inaasahan na namana niya ang mga pinagyayabang na itsura ng kanyang mga magulang. That was so wonderful for her, she should be proud of it.

Iniisp niya pa rin ang pagpunta ng mga babae na iyon sa kanyang bahay at ang tungkol sa pinag-usapan nila. Hindi alam ni ELenor kung ano ang desisyon na gagawin. Naguguluhan siya kung ano ang pwedeng gawin, kung pupunta ba siya sa witches island o kung hindi. Pero sa huli, nanaig ang kagustuhan niyang pumunta sa witches island. She need to face all of her comrades and she need to take a step. Kailangan niyang malaman kung ano9 talaga ang nangyari sa mga magulang niya. Sa ganoong paraan baka sakaling masasagot na ang kanyang mga kataningan noong araw. She needed to find out wo is behind of all that happening.

Inayos niya ang kanyang mga gamit. At ang susuotin niyang damit papunta sa witches island, kinabukasan. Hindi niya papalampasin angpagkakataon na lumalapit sa kanya. Ito na maaari ang daan papunta sa kanyang katanungan, sa mga kasagutan na matagal na niyang hinahanp.

Kung anoman ang naghihintay sa kanya sa witches island ay pinaghandaan na niya iyon. Hindi siya basta-basta magpapatalo sa mga kasama niyang nandoon. Matapos niyang maayos ang kanyang mga gamit ay agad siyang lumabas ng bahay. Titingnan niya ang bulaklak na ginamitan niya ng gian wang magic poison kanina. Kumusta na kaya iyon? Nagin g epektibo kaya ang gianawa niyang magic poison?

Agad siyang tumungo sa halaman nang makalabas ng kanyang bahay. Napangiti9 siya nang malawak at napahiyaw nang malaakas nang makita niyang muling bumalik sa dating anyo ang bulaklak. Namumulaklak na ito at mas gumanda pa sa dati nitong anyo.

“I should keep that, I made a magic poison for the first time. May ipagmamalaki na rin ako kina mama at papa.”

Pumasok siya ng kanyang bahay saka inilista at ipinatong sa kabine3t ang magic poison na ginawa niya kanina. Nilagay niya iyon sa isang malaking bote. Nilagyan niya ng “Die and Live” poison. Kung ganoon, maari iyong makapatay at muling makabuhay ng mga nilalang at mgha hayop sa paligid at maging halaman. Maging ng mga normal na tao sa mundo, pero hindi iyon gagana sa mga nilalang na tulad niyang may mahika at kapangyarihan. In short, hindi iyon gagana sa mundo ng Verdona at Arasor.

Muli niyang kinuha ang libro na walang pamagat. Babasahin niya muli ang susunod na pahina. Sa pnibagong magic poison na gagain niya. Sa jmga oras na iyon, pag-aaralan naman niya kung paano niya pa palal.kasin ang kanyang tinataglay na black magic para maging siya ang mas pinakapangyarihan na nilalang sa witches island. Kailangamn niya iyion opara labanan ang mga kalaban nila at ku8ng sino ang may kagagawan kung bakit nawala na lamang bigla ang kanyang mga magulang.

Hindi niya alam kung ano ang tuany na nangyari pero aalamin niya kung ano talaga

“Be ready for me, because I will hunt you all one by one. Ninakaw niyo ang pamilya na dapat kinalakihan ko. P[inagdamot niyo sa akin ang magkaroon ng magulang sa mahabang panahon. Dahil sa inyong ginawa, sisirain ko ang buong mundo ng VErdona. Darating ang araw na iyon. Hinding-hindi ko hahayaan na magtagumpay kayo sa inyong plano.”

Humigpit ang hawak niya sa librong walang pamagat at mas itinuon ang kanyang pansin sa binabasa. May nababalot na isang itiom at violet na mahika sa kanyang buong kataan na nagsasabing siya ay nagtataglay ng isang powerful black magic.

Paghahandan na niya ang pagpunta bukas sa VErdona, sa witches island na matagl na panahon na niyang kinalimutan.

Aagang nag-ayos ng sarili niya si elenor habang sinusuot ang kanyang pointed hat. Alas otso na nang umaga sa mundo ng mga tao. Pero iyon ang oras ng pag-alis niya. Wala naman siyang dapat ipagg-alal akung makikita siya ng mga tao. Dahil gagamit naman siya ng mahika na hindi siya makita ng mga ito, kaya naman wala talaga siyang ipag-alala kung sakali mang dumating na siya sa mundo ng Verdona. Kayang-kaya na niya ang sarili, hinding-hindi malalaman ng kung sinong tao kung ano ba talaga siya.

Inilabas niya ang kanyang magic broom, saka mabilis na lumabas ng kanyang bahay. Nilagyan niya muna ng barrier ang kanyang bahay. Kung sakali na wala siya, walang magtatangkang loobin ang bahay niya opara kunin ang mga magic poison niya na pinaka-iingatan. Hindi niya iyon hahayan na mangyari, mamatay muna siya bago iyon mawala sa kanya.

Wala naman siyang ipag-alala dahil dinala naman niya ang lahat ng mga imporatnteng bagay sa kanyang hindi kalakihang bag. Ngumiti siya saka hinalikan ang kanyang pointed hat, cloak at magic broom. Ito kasi ang kasa-kasama niya sa mahabang panahon, at hindi niya iyon hahayaang mawala sa kanya. Ito na marahil ang naging karamay niya sa lahat ng pagkakataon. Mula noon ipanganak marahil siya ng kanyang ina ay nandoon na ang mga ito at binabantyan siya.

“May kahaharapin tayong bagong adventure mga mahal ko, handa na ba kayo?” tanong niya habang malawak ang ngiti sa mga labi.

Gumalaw-galaw naman ang kanyang pointed hat, cloak saka magic broom bilang sagot na nasisiyahan nga nag mga ito sa bagong adventure na kanilang khaharapin. Hindi na rin ang mga ito makapaghintay na masaksihan at maranasan ang bagong kabnata na kanilang kahaharapin sa mga susunod na araw.

Mabilis na sumakay si Elenor sa kanyang magic broom para maka-alis agad sila papuntang Verdona. Baka hinihintay na rin siya ng kanyang mga kasama sa witches island. Hindi na siya makapghintay sa mga darating na araw, baka may mga bago siyang makilala na makapagtuturo sa kanya ng katotohanan.

Ilang minuto na lamang ang nakalilipas nang makarating na sila sa mundo ng VERDONA. MARAMING MGA MATA ANG NAKAMASID SA KANYANG PAGDATING. HINDI SIGURO SIYA NAMUMUKHAAN NG MGA ITO AT NANINIBAGo sa kanyang itsura. Maraming nagbulungan at nag-uusap kung sino ang bagong dating. Pero hindi makikita ang kaba at hiya sa mga mata ni Elenor at maging sa kanyang kilos. Taas-noo siyang lumakad papasok ng Wi9tch tower. Ung saan matatagpuan nag kanilang pinuno.

Pero bago pa siya makatuntong sa sementadong haalway papunta sa malaking pinto ay agad na may humarng sa kanyang dalawang lalaki na malamang nasa edead na bente, sa hinuha niya. Mga kasing-edead niya pala ang mga ito. Napansin niya ang isang lalaki na nasa kaliwa na may kulot na mahabang buhok na kanina pa nakangisi habang nakatingin sa kanya. Hindi niya gusto ang hagod nitong binibigay sa kanya, pero hindi na lang niya pinansin at baka mamaya patayin na lamang niya ito gamit ang kanyang black magic.

“Sino ka/ at bakit parang ngayon ka lamang nakita namin dito/ baka mamaya espeya ka mula sa mundo ng mga Arasor at may balak kang gawin sa aming tower,” ani ng isang lalaki na may maikling bagsak na buhok na kulay abo. Seryoso nama ang mukha nito habang nakatitig sa kanya nang mataman, kabaliktaran sa kasama nitong lalaki na hanggang ngayo’y nakangsi pa rin.

Matapang niyang sinalubong ang mga mata nito. “Ako si elenor. Pinapatawag ako inyong pinuno.” Iyon lamang ang binanggit niya sa mga ito. Hindi na siya nag-aksaya ng oras na ikwento sa mga ito kung sino talaga siya. hindi naman iyon importante.

Tumango ang dalawang lalaki na nasa kanyang harapan. “Randal nga pala. Maligayang pagdating sa wtches island. Hindi na ako makapghintay na makasama ka sa pag-eensayo at activities. Kapag papipiliin ka, piliin mo ang broom group.”

Umiling-iling na lamang siya sa lalaking nakangisi na ang pangalan ay Randal. Hindi niya ito pinansin at nagpatuloy sa kanayang paglalakad. Kung ganooon ay pinatawag yata siya ng pinuno ng mga witches dahil gusto siya nitong sumali sa pag-eensayo upang mapalakas pa ang kanyang kapangyarihan.

Hindi naman niya na iyon kailangan dahil alam niyang mas higit pa niyang alam ang mga ituturo sa kanila kung sakaling sasali siya. Mas gugustuhin niyang matuto at mag-ensayo na mag-isa kaysa may makasama siyang hindi niya kilala ang mga ugali at hindi siya komportable. Umiwas ang dalawa sa kanyang daan kaya naman nakadaan siya nang maayos. Tumungo agad siya sa malaking pinto ng witche tower binuksan naman ng dalawang bantay ang malaking pinto.

Sumalubong agad ang malawak na lobby ng tower. Itim na itim ang mga kulay ng mga disenyo at mga kagamitan. Kandila ang ilaw sa bawat sulok. May umuusok pa na mula sa sinunog na bunag ng isang kahoy. Tinirnuhan ng kulay violet ang itim, kaya naman naging maganda ang kinalabasan.

Kung sa mundo lamang ng mga tao ang ganitong lugar, paniguradong katatakutan na ng mga tao ito. Pero dahil hindi naman siya tao at sanay sila sa ganoong mga tanawin dahil isa sila sa witch ay normal na sa kanila ang bagay na iyon. May sumalubong agad kay elenor pagkapasok niya sa loob.

Iyon ay ang tatlong babae na pumunta sa kanyang bahay kahapon para sabihin na pinapapapunta siya ngayon sa witches island. Ngumiti agad sa kanya ang mga ito nang makita siya.

“masaya kami at pumunta ka nga ngayong araw. Kanina ka pa hinihintay ng ating pinuno sa itaas.”

Tumango siya at hindi mn lang ngumiti sa mga ito. Nauna ang tatlo na lumakad kaya naman sumunod siya sa likuran ng mga ito. Hindi alam ni Elenor pero pakiramdam niya sa mga oras na iyon, may kung ano na nagmamasid sa kanyang mga kilos.

Hindi naman siya tanga na hindi iyon mapansin. She is ready with it. Kung may binabalak man na masama ang mga nasa loob ng tower na iyon sa kanya ay hindi niya hahayaang mangyari. Lalaban siya hanggang sa kanyang ikamatay, huwag lamang siyang mamatay na walang kalaban-laban. Isa iyong kahihiyan para sa mga magulang niya.

Pinagana niya ang lakas at mahika para maramdaman niya agad kapag may nagbabadyang panganib sa kanya sa mga oras na iyon. Hindi niya hahayaan na masira ang kanyang plano at ang mamatay siya agad. Hanggang maaario ay ililigtas niya ang sarili mula sa kamatayan.

Umakyat sila sa isang hagdanan papunta sa itaas matapos silang mag-ikot-ikot sa halllway ng ilang beses. Tinandaan niya ang bawat sulok na kanilang dinaaanan. Kung sakali na may p[anganib, alam niya kung saan madaling dumaan at umalis. Ganoon ang gagawin niya, hindi dapat siya maging kampante sa mga oras na iyon.

Para maagaw ni Elenor ang pansin ng tatlo ay tumikhim siya at nagtanong sa mga ito ng bagay-bagay. Sa ganoong paraan ay makilala niya ang ugali ng mga ito at makapag-adjust siya sa kung ano ang ibibigay na aproach.

“Matagal na ba kayo na naririto sa witches island?” tanong niya habang walang tigil ang paglibot ng kanyang mga mata sa paligid.

Hindi niya naman kilala ang tatlo pero namumukhaan niya ang mga ito. Hindi naman importante sa kanya nag pangalan. Hindi naman siya rito magtatagal at babalik din naman agad siya sa mundo ng mga tao. Wala siyag balak na sumali sa kung anoman ang pakulo ng pi8nuno ng witches. Ayaw niyang sayangin ang kanyang oras sa walang kabuluhan.

“Matagl na kaming naninirahan dito sa Witches island. Sa totoo nga niyan, matagal na kaming nabubuhay at mas matanda pa akmi sa iyo.’

Hindi niya alam kung sino ang agsalita. Pero ito ang babae na may maikling kulot na buhok na balingkinitan ang katawan. Tumango siya kahit hindi naman ng mga ito iyon nakita. Kung ganoon, ito marahil ang pinagkakatiwaaan ng lubos ng pinuno ng mga witches

May pag-asa na kilala ng mga ito ang magulang niya. “Kung ganoon, kilala niyo ang mga magulang ko?” hindi na siya nagdalawang-sisp na itanong iyon. Baka may makuha siyang imporamsyon sa mga ito, o kahit kaunti man lang na clue sa pagsisimula niya sa kanyang plano.

Tumikhim ang babae na may mahabang buhok na kulay dilaw. “Hindi namin kilala ang mga magulang mo. Tanging si pinuno lamang ang nakakakilala sa kanila.”

Napasimangot siya nang palihim. Maingat at tapat ang tatlo na ito sa kanilang pinuno. Hindi man lang nagkamali na bigyan siya kahit kaunting impormasyon tungkol sa mga magulang niya. Kapag iyon, kailangan na niyang manatili muna pansamantalag rito sa witches island. Hamngang sa makakuha siya ng isang daan o balita na magtuturo sa kanya sa katotohanan.

Hindi na sia nagsalita hanggang sa umakyat muli sila sa pangatlong palapag ng tower na iyon. Hanggang saa pa ba ang aakyatin nila hanggang sa makarating sa kinaroroonan ng pinuno? Mukhang mapapagod pa sila bago makarating doon, pero wala iyong kaso sa kanya, hindi naman siya madaling mapagod. Sana nga ay may pakinabang naman siya sa pagpunta rito. Sana nga mayroon.