The Bad Kisser (Filipino)

Chapter 6

Chapter 6

"IF I'LL STAY, would you be mine?"

"What if I kill you?"

"Then I will love you first, before you kill me, then."

Napatayo ako nang wala sa oras. Na-bo-boring na talaga ako rito sa condo niya. Kanina pa ako dito nakakulong at ayaw niya pa rin akong pakawalan. Nakaka-imbyerna na! Grr!

"Hanggang kailan mo ba ako rito kukulungin, Gatas?" Mataray kong tanong sa kaniya.

Hindi niya ako pinansin sa halip tumayo siya saka nginisihan ako ng nakakaasar.

"Until you meet my parents..."

"What?!" Hestirikal ko nang marinig ang kaniyang naging sagot.

Nawawalan na ba siya ng isip? Ako ipakikita niya sa mga parents niya? Nabubuwang na ba siya? Ano na lamang ang isipin ng mga magulang niya? Lalo pa't magkasama kami rito sa condo niya! Oh! This is crazy! Ayaw ko nang makasama ang Nido Monteneille na ito. Nabubuwang na ako! Oh, God! Help me please!

Tumungo siya sa kusina. "You heard me right? Pasten your seatbelt and be with me on the ride, miss beautiful," sabi nito na may malaking ngisi sa mga labi.

Tinungga nito ang tubig na nasa baso. Napalunok ako ng sarili kong laway nang makita kong dahan-dahan niya iyong inumin. Parang nang-aakit..nananadya na siya!

Napatitig ako sa adams apple niyang sumusunod sa tuwing lalagok siya ng tubig! Oh! s**t! Napapaypay ako sa sarili ko at umiwas sa kaniya ng tingin. Bakit bigla yatang uminit dito sa loob ng condo niya? May aircon naman? This ass!

"Miss beautiful---"

Agad akong napaatras nang akma siyang lalapit sa pwesto ko. Tapos na pala siyang uminom ng tubig. Napatitig ako sa mga labi niya. s**t! Ang pula! Lasang Nido pa rin ba iyon kahit naka-inom na siya ng tubig?

Napatampal ako sa aking noo para lang mawala ang madudumi kong isipin.

"Don't you dare to go near at me, Nido Monteneille! Kung ayaw mo na dumanak ang dugo mo rito sa mismong condo mo!"

Bigla siyang natawa dahil sa banta ko sa kaniya. Hindi ito natinag. Mas lalo pa siyang humakbang papalapit sa akin. Oh God, Jesus Christ! Ilayo niyo po ako sa tukso!

"How will you kill me? If you don't have any weapon? Tell me, miss beautiful?" Ngising-ngisi siya habang sinasayaw-sayaw ang kilay niya habang nakatitig sa akin.

Pinalaki ko ang mga mata ko para kahit papaano matakot siya pero wala manlang iyong epekto sa kaniya. Sa halip, mas lalo pa siyang tumawa. "Hindi mo alam ang kaya kong gawin sa 'yo, Nido Monteneille!"

Agad akong napaatras nang nakalapit na siya sa akin. Naramdaman ko ang malamig na pader sa aking likuran nang maglapat na ang aking likod rito. Agad niya akong ikinulong sa magkabila niyang braso na siyang nagpalaki ng mga mata ko.

Ang puso ko na sobrang bilis sa pagtibok. Nagtaas baba ang aking dibdib at hindi ako maaring magkamali na naramdaman iyon ni Nido. Mas lalo siyang ngumisi at inilapit ang sarili niya sa akin.

Unti-unti siyang yumuko at bumulong ng mahina sa aking tainga. "You don't know too, what will I do to you so."

"Nido..."

Shit! Nahihibang na ba ako? Bakit nadadala ako sa mapang-akit niyang boses.

"Yes, miss beautiful. Just say my name, and I'll be yours."

Umiling ako saka ipinilig ang aking ulo. Inipon ko ang lahat ng lakas ko saka ko buong lakas na tinulak si Nido. Napalayo naman siya sa aking ng kaunti, dahilan upang makawala ako sa pagkakakulong mula sa kaniyang mga bisig.

That was so closed!

I heard him chuckled. I saw how his cheek turned into red.

"You awaken the thing inside me, Haona. f**k it! How can I resist from you?!" Puno ng prustasyong sabi niya.

Napaawang ang mga labi ko dahil sa sinabi niya. "What the hell..."

"Yes, what the hell did you to me, Haona Gabriel?! Why you always making me crazy?"

Umiling-iling ako saka napatawa ng pagak. Wow! Ano pa nga ba ang aasahan ko sa isang Nido Monteneille. Oh, God! Buti hindi ako bumigay kanina. Kung hindi katapusan na siguro ng kinabukasan ko.

"Gusto ko nang umalis.."

Napatigil ito at napatingin sa aking direksyon. Nawalan ng emosyon ang kaniyang mga mata habang nakatitig sa akin. Para siyang pinalibutan ng itim na awra.

"Okay then, if that is what you want.."

Humakbang siya papalapit sa pinto ng kaniyang condo. Ako nama'y agad na sumunod sa kaniyang likuran at hinintay na buksan niya iyon. Napatigil lamang siya sa pag-pindot ng passcode nang biglang tumunog ang doorbell ng condo niya.

Biglang gumapang ang kaba sa aking dibdib nang tingnan ko si Nido

"Maybe it should be Mom," chill pa niyang wika samantalang ako parang tinakasan ng dugo.

"Hide me, Nido! Please! Saan ako pwedeng tumago?! N-nido?!" Histerikal kong tanong sa kaniya habang pabalik-balik ako sa aking kinatatayaun at humanap ng pagtataguan sa kaniyang condo.

Oh! s**t! Saan ako pwedeng mag-tago nito? Nilingin ko siya nang wala manlang siyang response sa sinabi ko.

"Ano? Tatayo ka lang ba diyan? Paano kung makita tayo ng parents mo? Ano na lamang sasabihin nila sa atin?"

Kumibit balikat siya.

"Then let them be."

Nanlalaki ang aking mga mata nang matapos niya iyong sabihin. He is out of his mind?!

Mas nag-panick pa ako nang magkakasund na doorbell ang aking narinig. Nadagdagan pa iyon nang magsimula na si Nido na itipang muli ang passcode nang kaniyang condo.

Ako nama'y tarantang tumungo sa silid niya at isinara ng mabilis ang pinto. Sumalubong sa akin ang napakalawak at napakalinis niyang silid.

Itim at puti ang kulay no'n. A very manly style na siyang mas nagpaganda ng kwarto. Amo'y na amo'y ko rin ang swabe niyang pabango na mukhang naiwan na yata rito sa kwarto niya.

Mukhang silid ng babae dahil sa sobrang linis nito. Agad na umikot ang aking mata sa paligid at naghanap ng posibleng pagtataguan.

Lalo pa't rinig na rinig ko ang mumunting boses mula sa labas. Malalagot talaga sa akin ang Nido na iyon kapag sa oras na maka-alis ang mga magulang niya!

I cursed when I hide under his study table. Oh s**t! Mukha akong pilit na pinag-kasya rito sa ilalim ng study table niya.

I heard some footsteps of heels na papalapit sa kwarto ni Nido. Mas lalo akong kinabahan at parang kahit na anong oras ay mawawalan na ako ng hininga dahil sa kakapaigil roon. Sa takot na baka marinig ako ng mga ito.

Impit akong napasigaw dahil sa kaba nang marinig ko ang pagbukas ng pinto ng silid ni Nido. Buti na lamang at agad kong natakpan ng aking mga kamay ang bunganga ko kung kaya't hindi ako nakagawa ng ingay. Kung hindi bestado na kaming dalawa.

This is insane!

"How was your stay here for a month, kido?" Rinig kong tanong ng isang boses nang babae. Iyon siguro ang Mommy ni Nido.

"Mom, I am not a kid anymore, so please? Scratch that kido thingy!"

Halos gusto kong matawa dahil sa sinabi ni Nido. Sa boses palang niya alam kong inis na inis na siya sa Mommy niya. Oh poor, Nido.

"But you are still my baby, baby Nido!"

Rinig ko ang malalakas na footstep na papunta sa aking kinaroroonan. "Oh fvck tat, Mom! I am not your baby! I am your son!"

Tumawa ng malakas ang Mommy niya na siyang lalong nagpainis kay Nido. "I was just joking, baby."

"Oh, motherfvcker!" Nido cursed.

Ganoon na lamang ang panlalaki ng mga mata ko nang umupo siya sa upuan na nasa study table. Inilapit nito ang upuan sa mesa na aking kinaroroonan at binukaka niya ang mga hita niya. Nanlaki ang aking mga mata nang ma realized kong ilang dipa na lamang at malapit lamang ako sa hinaharap niya.

I put my two hands on my mouth to stop myself from a hestirical scream! Oh, my God! It too closed! Halos pigil ko ang aking hininga dahil sa lakas ng kalabog ng aking dibdib.

My innocent eyes! Lalo pa't kita ko kung paano iyon tumigas. Did he feel my present here under his study table?

I am almost jumped at the moment when Nido lean down and stare at me. His eyes widen in horror and his mouth left open a half when he see me catching my breath away. Oh gooddamn it!

"Son? Why are you staring under your study table? Is there something wrong?"

Taranta naman siyang umangat ng tingin saka mas inilapit pa ang kaniyang upuan sa mesa para hindi ako makita ng kaniyang Mommy. Napapikit na lamang ako ng aking mga mata nang mas lalo ring nalapit sa akin ang kaniyang hinaharap.

Oh that! This ass! I want to kill him right now!

Nananadya na siya ah! He is enjoying this! Mas lalo pa akong nainis nang yumukong muli si Nido at ngumisi sa akin sabay kindat!

Pigil ko ang aking kamao na ambagan siya. Baka mamaya kapag ipairal ko ang inis sa lalaking 'to makikita ako ng Mommy niya. Saka nalang kapag umalis na ang Mommy niya!

"Nothing Mom," sabat naman agad ni Nido rito.

"Are you free tonight, Son?" Seryoso na ang tinig ng kaniyang Mommy. Wala na ang mapang-asar nitong tono nang tulad kanina.

Rinig ko ang buntong hininga ni Nido bago sumagot sa Ina nito. "I am in the bidding later, Mom. Whats with tonight then?"

"Your father..."

Lumayo ng kaunti si Nido sa study table kung kaya't napahinga ako ng maluwag.

"What about him? Di ba iniwan na niya tayo? So what a miracle happen, at ngayo'y nagparamdam siya sa 'tin?" Ramdam ko ang pait at galit sa tinig ni Nido.

Alam ko na kung ano ang problema.

"He is still your father, Son. Don't hate him that much," pagsusumamo ng Mommy niya pero tinawanan niya lang ito ng nakakaasar. Tawang puno ng galit.

"When he leave us. He is not my father anymore," mapait niyang litanya na siyang dahilan ng paglunok ko ng sunod-sunod.

In any moment, ramdam ko na parang magta-transform na si Nido sa isang nagwawalang Leon. Oh damn!

"But-"

"No buts, Mom. Pupunta ako ng bidding mamaya. And if you are here to pursue me to go with you tonight with that man, I am sorry but its a no for me."

Hindi na nakasagot pa ang kaniyang Ina dahil sa sinabi niya. "And oh, before you leave please keep the door shut."

Malamig na ang tono ni Nido at ramdam ko na ang mainit na temperayurang nakapaligid sa buo niyang silid.

Ang huli ko na lamang na narinih ay ang mga footsteps ng heels at ang pagbukas at pagsara ng pinto.

"Pwede ka nang umalis diyan," wala sa mood na utos nito sa akin.

Dahan-dahan naman akong lumabas at inayos ko ang aking sarili nang makatayo na ako.

Nakita ko siyang nakatayo at malalim ang inisip. Bigla akong nag-aalala sa kaniya.

"Nido.."

"You can now leave me, Haona. For sure naka-alis na rin si Mom sa mga oras na'to."

Binuksan niya ang pinto ng kaniyang silid at lumabas na siya. Hindi niya manlang ako hinintay na mag-salita. Napalunok na lamang ako ng aking sariling laway.

Kitang-kita ko ang lungkot, galit at inis sa mga mata ni Nido. Alam ko kung ano ang nararamdaman niya sa mga oras na'to. Maybe gusto niya lang ang mapag-isa. Kaya siya na mismo ang nagpapa-alis sa akin.

Hindi ko alam pero nakaramdam ako ng kaunting kirot rito sa puso ko nang marealized kong pinapaalis na niya ako.

Napabuntong hininga ako saka na rin lumabas ng silid ni Nido. Pumunta ako sa living room niya at hinanap ko siya. Ngunit ni kahit anino niya wala. Marahil siguro nasa kusina siya at nagpapalamig.

"Nido! Salamat nga pala! Aalis na ako!"

"4361," sigaw nito mula sa kusina.

Noong una hindi ko pa maintindihan ang sonabi niya. Pero nang maalala ko ang passcode hindi na ako nagtangkang tumanong pa.

"Thanks!"

"Please, before you leave, lock the door."

Tulad ng sinabi niya. Ini lock ko nga ang pinto ng condo niya bago ako tuluyang lumisan roon.

Napabalik tanaw na lamang ako sa nangyari kanina at kung paano niya gamutin ang mga pasa ko.

Hindi ko alam, pero natagpuan ko na lamang ang aking sarili habang sakay ng eleveator may mumunting ngiti na sumilay sa aking mga labi.

His touch. His jokes. His smirk. His eyes. His care. Those everything about him. I started to like them all.

...