ตอนที่ 1 - เจ้านายใหม่ (3/3)
1398 คำ
| แพรรุ้ง |
เมื่อเดินเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ มันเหมือนฉันหลุดไปยังอีกโลกนึง เสียงเพลงจากวงดนตรีสดดังกระหึ่มทั่วร้าน กลิ่นเหล้า กลิ่นอาหาร กลิ่นไอบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก
พี่กั้งพาฉันเดินเข้าไปยังโซนโซฟาด้านใน ก่อนจะให้ฉันนั่งข้างๆ ว่าที่ท่านประธานคนใหม่!!
เอิ่ม…ถ้ารู้ว่าเข้ามาแล้วต้องเจอหน้าหมอนี่ ฉันยอมตากฝนอยู่ตรงป้ายรถเมล์ดีกว่า!!
“คุณพาริส กั้งฝากแพรรุ้งด้วยนะคะ กั้งขออนุญาตไปเต้นต่อก่อนนะ” พี่กั้งพูดกับคนหล่อที่นั่งไถมือถือขึ้นลง ก่อนเขาจะเงยหน้าขึ้นมามอง ส่วนเจ้าตัวตอนนี้ ตบไหล่ฉันปุๆ แล้วเดินไปสมทบกับพี่ๆ ชาวแก๊งอีกสองสามคนตรงหน้าเวที
“อ้าว คุณแพรรุ้ง ผมนึกว่าคุณกลับไปแล้วซะอีก”
“ฝนตกหนักค่ะ เลยกลับไม่ได้ นี่ฉันคิดว่าคุณกลับไปกับพ่อคุณแล้วซะอีก”
“ตอนแรกก็ว่าจะกลับ แต่คุณเลขาสองสามคนนั้นเขาชวนผมลงมาที่นี่ ก็เลยคิดว่าน่าจะสร้างความคุ้นเคยกันไว้ ผมยังต้องขอความรู้และอะไรหลายๆ อย่างจากพวกเธอน่ะ”
“อ๋อ...ค่ะ”
“คุณแพรรุ้งจะดื่มอะไรมั้ย เดี๋ยวผมสั่งให้”
“ไม่ดีกว่าค่ะ ขอบคุณค่ะ”
แต่เหมือนคำปฏิเสธของฉันดูไม่มีความหมาย เมื่อคุณพาริสโบกไม้โบกมือเรียกพนักงาน กระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง
“คุณ อยู่กับผมไม่ต้องเกร็งก็ได้ ผมไม่ได้ดุหรือใจร้ายอะไรขนาดนั้นสักหน่อย เอ๊ะ…หรือคุณได้ยินอะไรไม่ดีเกี่ยวกับตัวผมมารึเปล่าเนี่ย”
“ปะ…เปล่าค่ะ ฉันแค่ทำตัวไม่ถูก”
“ฮะ…เมื่อกี้คุณว่ายังไงนะ”
เสียงเพลงที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นพลันกลบเสียงพูดของเราไปซะหมด ทำให้คุณพาริสต้องกระเถิบตัวเข้ามานั่งใกล้ฉันมากขึ้น มากซะจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเขาลอยมาแตะจมูก กลิ่นนี้มันช่างหอมซะจริงๆ แต่ระหว่างนั้นเขาก็พลันยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเขาคลอเคลียอยู่ตรงแก้มขวาของฉัน ก่อนพูดประโยคเดิมออกมา
“เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ”
บ้าเอ๊ย…ลมหายใจที่กระทบใบหูพลันทำให้ฉันต้องเบี่ยงคอหลบเพราะมันจั๊กจี้ มุดดินหนีตอนนี้ทันไหม!?
“ฉันบอกว่าไม่มีอะไร ฉันแค่ทำตัวไม่ถูก ไม่ค่อยได้มาที่แบบนี้สักเท่าไร” ฉันตอบกลับเขาไป ขณะที่เขาเอียงคอยื่นหูเข้ามาใกล้...ใกล้จนตัวฉันร้อนผ่าวไปหมด
และไม่นาน…พนักงานคนเดิมก็เดินมาเสิร์ฟเครื่องดื่มพอดี นั่นจึงเป็นจังหวะที่ทำให้ฉันได้พักหายใจหายคอบ้าง
แต่…เดี๋ยวก่อนนะ พี่กั้งบอกว่าคุณพาริสเป็นเกย์นี่นา ดังนั้นแล้ว ฉันไม่ควรคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องพวกนี้สิ ถึงเขาจะเป็นผู้ชาย แต่เขาก็ชอบผู้ชายด้วยกันเอง ไม่ได้ชอบฉันสักหน่อยหนิ จะเขินทำไมกัน...บ้าบอที่สุด
ฉันไม่รู้ว่าเขาสั่งอะไรมาให้ฉันดื่ม แต่เพราะอยากดับอาการคิดไปเองของตัวเอง ฉันยกแก้วเครื่องดื่มแก้วนั้นกระดกดื่มรัวๆ รสชาติของเครื่องดื่มในแก้วหวานๆ ปนฝาด ได้กลิ่นผลไม้บางๆ มันไม่ได้แย่อย่างที่คิด
แต่จู่ๆ เหมือนทุกอย่างมันช้าลง เสียงที่ได้ยินก็กลายเป็นเสียงดังอื้อก้องอยู่ในหู หน้าของว่าที่ท่านประธานคนใหม่ดูเบลอๆ จนมองไม่เห็นความหล่อ ฉันในตอนนี้เหมือนคอมพิวเตอร์ที่กำลังถูกกดชัตดาวน์ ปิดตัวเองลงใน สาม สอง หนึ่ง...!!
.
.
.
ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในห้วงความฝัน ล่องลอยอยู่บนปุยเมฆอ่อนนุ่ม บางส่วนของร่างกายรู้สึกเย็นยะเยือก แต่บางส่วนก็รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
เปลือกตาที่หนักอึ้งยกตัวเองขึ้นอย่างช้าๆ พร้อมกับหัวที่ก็ปวดหนักไม่แพ้กัน เมื่อตาเริ่มปรับโฟกัสได้ ฉันมองไปรอบๆ เท่าที่สายตาจะกวาดไปได้หมด เพดานแบบนี้ ห้องหน้าตาแบบนี้ ที่นี่คือที่ไหนกัน!?
สองแขนค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง บนเตียงใหญ่ว่างเปล่า แต่เหมือนมีร่องรอยว่าเคยมีคนนอนอยู่ตรงนี้ สังเกตจากผ้าปูเตียงที่ยับย่น และผ้าห่มที่ยับยู่ยี่
สายตาสอดส่ายดูซ้ายทีขวาที ก็เริ่มประมวลผล คำถามแรกที่ผุดขึ้นมาในหัว...ที่นี่ที่ไหน!? ก่อนจะรู้สึกตัวว่าเรือนร่างฉันเปลือยเปล่าอยู่ภายใต้ผ้าห่มสีขาวผืนใหญ่
ขอคิดแป๊บ…ฉันอยู่ในสภาพนี้ได้ยังไงกัน!?
“อ้าว ตื่นแล้วเหรอครับ” คนที่ทักขึ้นมาอยู่ในสภาพกึ่งเปลือย ท่อนบนเผยกล้ามอกแกร่ง หน้าท้องขึ้นลอน ส่วนด้านล่างพันด้วยผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่สีขาว พันไว้หลวมๆ ก่อนสายตาฉันจะจับจ้องไปยังขนอ่อนที่ลามขึ้นมาโผล่พ้นผ้าเช็ดตัวเรื่อยไปจนถึงสะดือ แต่ฉันมองเห็นไม่ชัดหรอก เห็นแบบเลือนราง เพราะไม่ได้ใส่แว่น
มือฉันควานหาแว่นสายตา ซึ่งมันถูกวางไว้ตรงโต๊ะข้างเตียง ก่อนฉันหยิบมันขึ้นมาใส่
ฉิบหายแล้ว!! เจ้านายใหม่ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง หรือเมื่อคืนฉัน…!?
“ไอ้คุณพาริส ไอ้บ้า เมื่อคืนคุณทำอะไรฉัน ไอ้เจ้านายโรคจิต จะเป็นเกย์ เป็นเก้ง เป็นกวางก็ไม่ควรทำแบบนี้ ฉันเป็นผู้หญิงนะ”
“เดี๋ยวคุณใจเย็นๆ ก่อน อะไรของคุณเนี่ย”
“ไม่รู้แหละ น่าเกลียดที่สุด”
“นี่เมื่อคืนคุณจำอะไรไม่ได้เลยใช่มั้ย”
“…”
“ผมควรจะโกรธคุณมากกว่านะ เมื่อคืนอยู่ดีๆ คุณก็ยกแก้วเหล้าของผมขึ้นดื่มจนหมด แล้วจู่ๆ คุณก็หมดสติคอพับ เรียกเท่าไรก็ไม่ตื่น ผมไม่รู้จะทำยังไง ก็เลยเปิดห้องที่โรงแรมพาคุณมานอน แต่พอจะกลับ คุณก็ตื่นขึ้นมากอดผม อ้วกใส่ผมจนเลอะเทอะไปหมด แถมตัวคุณยังแดงเถือก จนผมต้องเช็ดตัวให้คุณทั้งคืน ไหนจะต้องโทรไปขอยากับทางโรงแรมให้คุณกินอีก”
“ฉันเนี่ยนะทำแบบนั้น”
“ก็เออสิ เสื้อผ้าเราสองคนผมให้โรงแรมเอาไปซักแห้งให้ สายๆ ก็คงได้แหละ”
“เหรอ…ฉันทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ!?”
“นี่ยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีก ขอโทษกับขอบคุณน่ะ พูดเป็นมั้ย…ป้า!!”
คำว่าป้ามันเจ็บจี๊ดไปถึงขั้วหัวใจ ฉันจึงโยนหมอนที่วางอยู่ข้างๆ ทุ่มใส่เขาไปเต็มแรง ก่อนจะสงบสติอารมณ์ที่ขุ่นมัวของตัวเองลง หลับตาลง หายใจเข้าพุท หายใจออกโธ ดึงสติตัวเองกลับมา แล้วเงยหน้าปั้นยิ้มแบบเฟกๆ ให้กับเขา
“คุณพาริสคะ ขอโทษที่ทำตัววุ่นวาย แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยดูแลฉันทั้งคืนนะคะ ร่างกายของฉันที่คุณได้เห็นไป ทั้งหน้าอก ทั้งจิ๊มิตรงนั้น ถือซะว่าแบ่งให้เพื่อนสาวดูละกันเนอะ”
“ฮะ…!?”
“เฮ้อ…ดีนะที่ฉันเพิ่งนึกได้ว่าคุณเป็นเกย์ ไม่ได้แมนเต็มร้อย นี่คุณพาริส คุณไม่ต้องแอ๊บหรอก เรื่องนี้คนเขารู้กันทั้งบริษัท ไม่ต้องอายๆ เดี๋ยวนี้เรื่องแบบนี้มันเสรีแล้ว”
“เดี๋ยวๆๆ เดี๋ยวก่อนนะคุณแพรรุ้ง ทำไมคุณถึงคิดว่าผมเป็นเกย์ล่ะ”
“แหม…ก็พ่อคุณประกาศปาวๆๆ ซะแบบนั้น พนักงานทุกคนในบริษัทก็ต้องรู้เป็นธรรมดาสิ เนี่ย…ขนาดพ่อคุณยังยอมรับคุณได้เลย แล้วทำไมคุณถึงต้องปิดบังล่ะ เปิดมันออกมาเลยสิ”
จะว่าไปเขาก็น่าสงสารเหมือนกันนะ กลัวคนอื่นจะรู้จนต้องปิดบังตัวเองแบบนี้ แถมผู้หญิงที่คบ ก็คบเพื่อบังหน้าอีก ท่านพีรพลนี่ก็ดีเหลือเกิน ลูกชายเป็นเกย์ก็ไม่ดุด่า แถมยังใจกว้างยอมรับเพศสภาพของเขาได้อีก
::
::
โปรดติดตามตอนต่อไป
::
::
ใช่เหรอ เมื่อคืนไม่ได้เกิดอะไรขึ้นจริงเหรอ!?
คอมเมนต์กันได้เลยนะคะ มาเดากันว่าเมื่อคืนยัยเลขาเฉิ่มนี่โดนอะไรไปบ้าง อิอิ :D
- ผู้เขียน
