“ไหนมึงบอกกูว่าอาทิตย์หน้าไง”
“กูรอไม่ไหว”
“ที่ผ่านมากูก็เห็นมึงรอมาตลอดไม่ใช่เหรอ”
“เสียเวลาเปล่า”
“รีบเกินกูยังไม่ได้หอมแก้มเมียเลย” ไอ้ชินมันบ่นพลางกรอกตาไปมาใส่ผมเมื่อถูกลากบินไปปารีสอย่างกะทันหัน
“กูถามจริงมีใครเคยบอกไหมว่าบางทีมึงก็ใจร้ายไปนะ” ใจร้ายงั้นเหรอก็คงจริงเหมือนที่ใครบางคนบอกนั่นแหละ
“ไม่รู้ดิ กูก็ปกตินะ”
“เรื่องของมึงเหอะ แล้วติดต่อลิลลี่ได้ยัง”
“ยัง! แต่กูรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน”
“ถ้าทุกอย่างมันไม่ได้เป็นแบบที่มึงคิดล่ะ”
“นั่นเป็นเรื่องที่ไม่น่าเกิดขึ้นนะ”
“ไม่แน่นะ ขนาดมึงยังหลงรักศัตรูเลย”
“กูไม่ได้รัก”
“ไม่ได้รัก? แล้วที่ทำอยู่ตอนนี้ล่ะมันคืออะไร”
“...”
“ตัดเรื่องอื่นออกไป โฟกัสเฉพาะตรงนี้ก่อนไหนมึงลองตอบมาให้กูฟังสักข้อซิ ตรงไหนที่มึงบอกว่าไม่รัก”
“ก็คนมันไม่รักจะให้ทำยังไง”
“กูจะหาอะไรมากระตุ้นมึงดีเผื่อจะรู้สึกตัวได้เร็วขึ้น” มันไม่ได้ด่าหรอกครับแต่กำลั
